W połowie marca amerykański sekretarz obrony – Pete Hegseth – stwierdził, że Cieśnina Ormuz nie jest zamknięta, a jedyną rzeczą, która obecnie uniemożliwia żeglugę przez cieśninę, jest to, że Iran ostrzeliwuje statki.
Zdecydowana większość ludzi, w tym zarządy koncernów paliwowych i transportowych, ma bardziej sceptyczne podejście do kwestii „otwartości” Cieśniny Ormuz. Ocenia się, że ruch w cieśninie zmalał o około 90%–95%.
W poniedziałek Financial Times doniósł, że na 15 minut przed koncyliacyjnymi tweetami prezydenta Donalda Trumpa ktoś otworzył duże pozycje na kontraktach terminowych na ropę naftową.
Dziennik donosi, że pomiędzy 6:49 a 6:50 czasu amerykańskiego zawarto transakcje na ponad 6000 kontraktów na ropę WTI i Brent o wartości nominalnej wynoszącej około 580 mln USD. To ekstremalnie duża aktywność jak na tę porę dnia i brak napływających na rynek informacji.
W ostatnich latach nastąpił wyraźny wzrost znaczenia indywidualnych inwestorów na amerykańskim rynku akcyjnym. Ocenia się, że udział „detalu” w obrotach mógł podwoić się w ostatnich 15 latach i przekroczyć 20%.
Wspomniany trend ożywił, często emocjonalną, debatę o „smart money” i „dumb money” oraz o tym, czy inwestorzy instytucjonalni rzeczywiście dysponują trwałą przewagą rynkową.
Większość inwestorów poprawnie zakłada, że akcje jako klasa aktywów oferują premię nad bezpiecznymi instrumentami, takimi jak obligacje.
Inwestycyjny próg bólu to poziom obsunięcia portfela, który tworzy na inwestorze taką presję emocjonalną, że porzuca swoją strategię inwestycyjną i zaczyna likwidować lub redukować pozycje.
Jak mógłby wyglądać najbardziej ordynarny przypadek insider tradingu na GPW?
Od pewnego czasu zauważam, że rośnie liczba inwestorów, których internetowa aktywność wskazuje, że zostali zdemotywowani przez TACO.
Od piątkowego zamknięcia przed wybuchem wojny z Iranem ropa WTI zdrożała o 34,3%. Według Bespoke to największy tygodniowy skok cen ropy przynajmniej od 1985 roku.
Wczoraj argumentowałem, że oczekiwanie, że spółki Skarbu Państwa notowane na GPW będą wolne od ryzyka wykorzystania ich do realizacji gospodarczych celów rządu, jest myśleniem życzeniowym.
Równie nierealistyczne jest oczekiwanie, że otoczenie informacyjne tych spółek wolne będzie od informacyjnego chaosu, który jest nieodłączną częścią debaty politycznej.
Od tygodnia oglądam Dopesick – miniserial o epidemii uzależnienia od opiatów w USA i roli, którą w jej powstaniu odegrał producent leku OxyContin – Purdue Pharma.
W jednym z odcinków zeznający przed komisją Kongresu lekarz przypomina o medycznej regule, która brzmi: „Jeśli istnieje lek o potencjale nadużycia, który jest szeroko dostępny, będzie on szeroko nadużywany.”