Jeśli spojrzymy na konwencjonalne wskaźniki sentymentu, na przykład badanie The AAII Investor Sentiment Survey, nie dostrzeżemy w nich oznak euforii wśród inwestorów indywidualnych w USA.
Najnowszy odczyt sondażu pokazuje 35,6% byków i 41,9% niedźwiedzi. Historyczna średnia, liczona od 1987 roku, wynosi 37,5% byków i 31% niedźwiedzi.
Słuszne, z wielu powodów, skupienie uwagi inwestorów na blue chipach i spółkach o największej kapitalizacji powoduje, że czasami z radaru spadają sukcesy szerokiego rynku, gdy w innym wypadku obraz robi się bardziej optymistyczny od faktów. W przypadku GPW owocuje to oglądaniem rynku przez pryzmat WIG20, gdy indeks WIG spada na drugi plan.
Gwałtowne przyspieszenie hossy w USA w maju to wynik wielu zdarzeń o rzadkim charakterze. Wielu obserwatorów popada w mocne zdziwienie skalą tych wzrostów, ale mają one na szczęście fundamentalne uzasadnienie.
Na rynku trwa dyskusja o skali „bańkowatości” rynku akcji w USA. Z moich obserwacji wynika, że dominują w niej trzy postawy:
Zakończony miesiąc na rynkach akcji było okresem odrabiania strat poniesionych w marcu, kreślenia nowych rekordów i wreszcie korekt kwietniowego optymizmu. Gdzieś w tym szumie zgubił się wpływ cen ropy na rynki akcji. W poniższym ujęciu to właśnie ropa wyznaczyła szczyt kwietniowego odbicia i przełożyła się na serię strat na rynkach europejskich.
Skąd tak gwałtowne wzrosty w USA do nowych rekordów? Przecież wojna trwa a ropa wciąż droga!
Nasdaq 100 zyskał w piątek 1,3% i po raz trzeci w tym roku poprawił historyczny szczyt. Była to trzynasta kolejna zwyżkowa sesja technologicznego indeksu.
Koreański rynek akcji gościł już na naszych blogach, min. w czasie, gdy ogłaszaliśmy indeks KOSPI największym wygranym 2025 roku. Wojna na Bliskim Wschodzie zdawała się kwestionować optymizm, z jakim rynek koreański wszedł w kolejny rok, ale ostatnie dni pokazują, iż popyt mógł nie powiedzieć ostatniego słowa.
Wszystkie czynniki makro poszły w kąt, gdy ruch wyznacza tylko aktualny nastrój Trumpa wobec wojny z Iranem.
W połowie marca amerykański sekretarz obrony – Pete Hegseth – stwierdził, że Cieśnina Ormuz nie jest zamknięta, a jedyną rzeczą, która obecnie uniemożliwia żeglugę przez cieśninę, jest to, że Iran ostrzeliwuje statki.
Zdecydowana większość ludzi, w tym zarządy koncernów paliwowych i transportowych, ma bardziej sceptyczne podejście do kwestii „otwartości” Cieśniny Ormuz. Ocenia się, że ruch w cieśninie zmalał o około 90%–95%.