Jak kupić świat?

Poprzednią notkę, w której odnotowaliśmy postępująca marginalizację GPW, zakończyłem tezą, iż GPW staje się zbędna inwestorom indywidualnym. Stawianie takiej tezy na stronie polskiego brokera, który w głównej części stara się zainteresować Polaków polskim rynkiem wydaje się szalone, ale na usprawiedliwienie powiem, że nie jestem autorem tej myśli, a zamykanie oczu na ważną tezę uważam za niebezpieczne.

W ostatnim czasie w środowisku inwestorów pojawiły się dyskusje, czy sentyment wobec rynków wschodzących jest już na tyle zły, iż czas zainteresować się akcjami spółek z giełd podobnych do polskiej. Jak zawsze najlepszą odpowiedzią jest tak, jeśli ktoś znajdzie interesujące akcje i atrakcyjne wyceny. Jedna z odpowiedzi – proszę o wybaczenie, nie pamiętam źródła – była jednak na tyle paradoksalna, iż warto ją przytoczyć choćby z pamięci.

John C. Bogle, człowiek legenda, twórca The Vanguard Group, wielki zwolennik inwestowania pasywnego i dostarczyciel prostych ETF-ów pozwalających inwestować na rynku nawet analfabetom ekonomicznym, postawił tezę, iż jego zdaniem inwestorzy nie powinni inwestować na rynkach wschodzących, gdyż sam indeks S&P500 daje ekspozycję na rynki wschodzące. Zdanie jest paradoksalne, ale przyjrzenie się głębiej argumentowi ujawnia banalną ideę, iż największe amerykańskie firmy czerpią potrzebną inwestorom część zysków z rynków wschodzących.

W efekcie kupienie jakiegoś ETF, w którym znaczący udział mają międzynarodowe korporacje jest faktyczną ekspozycją na rynki wschodzące. W istocie zaletą skupienia się np. na S&P500, jako indeksie wyczerpującym potrzebę obecności na rynkach wschodzących, jest dobra relacja pomiędzy tym, co w portfelu inwestycyjnym jakościowe – rozumiem przez to spółki z rynków rozwiniętych – a tym, co wzrostowe i egzotyczne. Jeśli wyliczenia podobne do przygotowanych przez Goldman Sachs uznamy za wiarygodne, to zgodzimy się, że inwestując w długich terminach nic ponad to, co oferuje S&P500 nie jest potrzebne.

Naprawdę w tej idei dochodzimy do punktu, w którym mieszanka procesów gospodarczych w skali globu i globalnie operujące spółki zgrupowane w jakimś koszyku otwierają drzwi do inwestowania bez śledzenia tego całego szumu na temat Brazylii, Rosji, Indii, Chin lub wojny na jednym czy drugim Wschodzie. Kupienie S&P500 powoduje, iż kupuje się świat. Oczywiście nie braknie takich, którzy powiedzą, iż kupienie indeksu nawet z takiego kraju, jak USA zbytnio koncentruje ryzyko, ale osobiście wątpię czy jest na świecie doradca, który potrafi równie tanio rozproszyć ryzyko, jako robi to kupno 500 wielkich spółek z kilku sektorów.

Podziel się tym artykułem:

Polecamy

Autorzy

Najnowsze komentarze

  1. to są te frustracje związane z aktywnym inwestowaniem. ratuje przed tym cała strategia, czyli stopy. Ale w ub tygodniu miałem…

  2. I w szerszym spojrzeniu, cyt. z literatury: „Proszę wybaczyć – odezwał się łagodnie obcy – ale by móc czymś kierować,…

Tagi

akcje analitycy analiza fundamentalna analiza techniczna bańka spekulacyjna bessa bitcoin bossaEdu edukacja emocje ETF FED forex fundusze giełda GPW hossa inwestowanie pasywne inwestycje kontrakty terminowe krach kryptowaluty kryzys książka książki literatura makro media oszustwa porady inwestycyjne prognozowanie prognozy przewaga psychologia psychologia inwestowania recenzja ropa rynek akcji rynek akcyjny ryzyko statystyka w inwestowaniu strategie strategie inwestycyjne straty systemy WIG20 wykres dnia zagranica złoto

Najnowsze wpisy

Komentarze

3 odpowiedzi na “Jak kupić świat?”

  1. Awatar ekonom polityczny
    ekonom polityczny

    Fajna teoryjka pana Bogle’a (pokazująca zresztą ledwie skrywany US-centryzm i przekonanie o własnej wyjątkowości) szkoda, że kompletnie nieprawdziwa.
    Dlaczego? Wystarczy porównać przebieg SPX z większością indeksów EM, żeby zobaczyć, jak bardzo się różnią, zwłaszcza w ostatnich latach.
    Np. z indeksami BRIC,także sektorowymi, dużo lepiej koreluje ostatnio CRB czy GSCI niż SPX.

    Także w przypadku WIG20 czy np. czeskiego PX trudno znaleźć jakąś większą korelację z SPX w ostatnich kilku latach.
    Jedynie indeksy małych krajów azjatyckich, dla których USA to silnie dominujący kierunek eksportu (np. Malezja) wykazują lepszą korelację z SPX.
    To, że spółki z indeksu SPX mają coraz większą część wyniku, pochodzącą ze spółek córek z krajów EM wcale nie oznacza, że notowania ich akcji zachowują się identycznie, jak notowania akcji EM na ich macierzystych rynkach, nawet w przeliczeniu na USD.

  2. Awatar astanczak
    astanczak

    @ ekonom polityczny

    Dodajmy, że brak korelacji pomiędzy koszykami może być zaletą, ale sądzę, że w tej myśli kryje się jednak coś innego. Po co masz kupować dwie spółki – powiedzmy Coca Colę w USA i jakiegoś producenta napojów w Azji – jak sama Coca-Cola osiąga sporą część sprzedaży z rynku, który chcesz kupić.

  3. Awatar ekonom polityczny
    ekonom polityczny

    @ astańczak

    Po co kupować innego producenta?
    To akurat proste jak drut i pokazujące dokładnie bzdurność myślenia Bogle’a. Trzymajmy się twojego przykładu z Cocą.

    Niech to będzie Malezja. Dla KO to jest drobny rynek, nie wpływający na zasadniczy obraz zysku. Powiększenie sprzedaży o 5% na tym rynku, istotne z punktu widzenia Malezji, jest niezbyt istotne z punktu widzenia kursu KO, podnoszące wycenę tej firmy o być może 2 centy/akcję
    Jeśli jednak to producent malezyjski bedzie mieć +5% malezyjskiego rynku, to zupełnie zmienia postać rzeczy, bo on jest znacznie mniejszy i dla niego te +5% to istotny wzrost wartości firmy, a w konsekwencji i ceny akcji.
    Podtrzymuję moje zdanie: Bogle bredzi, sprzedając jedynie swoje odczucia i nie opiera się na żadnych miarodajnych badaniach…