Poprzednią notkę, w której odnotowaliśmy postępująca marginalizację GPW, zakończyłem tezą, iż GPW staje się zbędna inwestorom indywidualnym. Stawianie takiej tezy na stronie polskiego brokera, który w głównej części stara się zainteresować Polaków polskim rynkiem wydaje się szalone, ale na usprawiedliwienie powiem, że nie jestem autorem tej myśli, a zamykanie oczu na ważną tezę uważam za niebezpieczne.
W ostatnim czasie w środowisku inwestorów pojawiły się dyskusje, czy sentyment wobec rynków wschodzących jest już na tyle zły, iż czas zainteresować się akcjami spółek z giełd podobnych do polskiej. Jak zawsze najlepszą odpowiedzią jest tak, jeśli ktoś znajdzie interesujące akcje i atrakcyjne wyceny. Jedna z odpowiedzi – proszę o wybaczenie, nie pamiętam źródła – była jednak na tyle paradoksalna, iż warto ją przytoczyć choćby z pamięci.
John C. Bogle, człowiek legenda, twórca The Vanguard Group, wielki zwolennik inwestowania pasywnego i dostarczyciel prostych ETF-ów pozwalających inwestować na rynku nawet analfabetom ekonomicznym, postawił tezę, iż jego zdaniem inwestorzy nie powinni inwestować na rynkach wschodzących, gdyż sam indeks S&P500 daje ekspozycję na rynki wschodzące. Zdanie jest paradoksalne, ale przyjrzenie się głębiej argumentowi ujawnia banalną ideę, iż największe amerykańskie firmy czerpią potrzebną inwestorom część zysków z rynków wschodzących.
W efekcie kupienie jakiegoś ETF, w którym znaczący udział mają międzynarodowe korporacje jest faktyczną ekspozycją na rynki wschodzące. W istocie zaletą skupienia się np. na S&P500, jako indeksie wyczerpującym potrzebę obecności na rynkach wschodzących, jest dobra relacja pomiędzy tym, co w portfelu inwestycyjnym jakościowe – rozumiem przez to spółki z rynków rozwiniętych – a tym, co wzrostowe i egzotyczne. Jeśli wyliczenia podobne do przygotowanych przez Goldman Sachs uznamy za wiarygodne, to zgodzimy się, że inwestując w długich terminach nic ponad to, co oferuje S&P500 nie jest potrzebne.
Naprawdę w tej idei dochodzimy do punktu, w którym mieszanka procesów gospodarczych w skali globu i globalnie operujące spółki zgrupowane w jakimś koszyku otwierają drzwi do inwestowania bez śledzenia tego całego szumu na temat Brazylii, Rosji, Indii, Chin lub wojny na jednym czy drugim Wschodzie. Kupienie S&P500 powoduje, iż kupuje się świat. Oczywiście nie braknie takich, którzy powiedzą, iż kupienie indeksu nawet z takiego kraju, jak USA zbytnio koncentruje ryzyko, ale osobiście wątpię czy jest na świecie doradca, który potrafi równie tanio rozproszyć ryzyko, jako robi to kupno 500 wielkich spółek z kilku sektorów.

