Czy miejsce w indeksie giełdowym można sobie kupić?

Szanse na wejście firmy w skład indeksu S&P 500 rosną jeżeli firma dodatkowo płaci za usługi agencji ratingowej prowadzącej indeks; to Bitcoin, a nie złoto czy ropa, okazał się być bezpieczną przystanią w stosunku do rynków giełdowych krajów grupy G7 przez większość czasu trwania pandemii. To tylko niektóre z wniosków z najciekawszych badań naukowych dotyczących rynku inwestycji.

Kun Li, Xin (Kelly) Liu, and Shang-Jin Wei przygotowali pracę „Is Stock Index Membership for Sale?”(„Czy udział w indeksie giełdowym jest na sprzedaż?”). Zwracają w niej uwagę, że wejście firmy w skład indeksu często powoduje wzrost jej ceny. Przykładowo kurs akcji Tesli od 15 listopada 2020 r., dnia przed dniem ogłoszenia wejścia spółki w skład indeksu S&P 500 do 21 grudnia 2020 r. dnia wejścia w skład indeksu wzrósł o 60 proc.
https://www.nber.org/system/files/working_papers/w29365/w29365.pdf

Andrei Shleifer w pracy “Do Demand Curves for Stocks Slope Down?” („Czy krzywe popytu na akcje idą w dół?”) wykazał, że wejście w skład indeksu S&P 500 przełożyło się na wzrost ceny akcji o 2,79 proc. Anil K Kashyap, Natalia Kovrijnykh, Jian Li i Anna Pavlova w analizie „Is There Too Much Benchmarking in Asset Management?” („Czy w zarządzaniu aktywami jest zbyt dużo benchmarkingu?”) zauważają iż mierzenie efektów działania firmy w odniesieniu do indeksu S&P 500, które jest częste w zasadach ustalania wynagrodzeń dla zarządzających, powoduje powstanie dodatkowego, nieelastycznego popytu na akcje firm wchodzących w skład indeksu.

Nie wchodzące w skład indeksu spółki mają dużą motywację, by do niego dołączyć ze względu na niższy koszt kapitału. Ze wszystkich indeksów najpopularniejszy jest S&P 500 – jest on najczęściej śledzony przez fundusze. Dodatkowo wejście w skład indeksu przynosi prestiż zarządzającym, uznanie dla firmy i sprzedawanych przez nią marek. Z tych wszystkich powodów można wnioskować, iż menadżerowie firm mogą być skłonni zapłacić za wejście ich firm w skład indeksu.

Gdyby decyzja o wejściu w jego skład była oparta na sztywnych i jasnych kryteriach firmy nie miałyby możliwości by zapłacić za to. Jednak autorzy wskazują, iż zasady ustalone przez S&P dają firmie ratingowej uznaniowości w decyzjach. S&P ogłosił, że na decyzję o zostaniu członkiem indeksu będą miały takie czynniki jak minimalna rentowność, płynność a także branża jaką firma reprezentuje.

Z pracy wynika, iż analizując publicznie znane kryteria wejścia w skład indeksu można wyjaśnić 63 proc. tego które firmy w danymi momencie wchodzą w skład miernika a które nie i tylko 3 proc. decyzji o dodaniu nowych firm do indeksu w latach 1980-2018. Inaczej mówiąc, 37 proc. członkostwa w indeksie i 97 proc. wejść nowych firm do indeksu decydowane jest według zasad, które nie wynikają z opublikowanych reguł.

Dodatkowo na przykład jedna trzecia wejść nowych firm do indeksu w latach 2015-2018 wydaje się łamać przynajmniej jedno z kryteriów wyznaczonych przez samą agencję ratingową. Dla porównania, w przypadku indeksu Russell 1000 (notowany od 1984 r. indeks 1000 firm o najwyższej kapitalizacji giełdowej w USA) naukowcy są w stanie wyjaśnić 93 proc. członkostwa w indeksie i 75 proc. nowych wejść w jego skład od 1996 r. do 2016 r. A zatem decyzje o wejściu w skład indeksu S&P500 wykazują znacznie większą rozbieżność w stosunku do reguł niż decyzje zostaniu częścią Russel 1000.

Autorzy zauważają, iż S&P oprócz prowadzenia indeksu sprzedaje ratingi oraz inne usługi dla firm. I kiedy pojawia się możliwość wejścia do indeksu S&P 500 zakupy ratingów rosną. Punktem odniesienie są tu ratingi agencji Moody`s która nie prowadzi własnego indeksu (S&P ma 49,5 proc. rynku ratingów w USA, Moody`s 32,3 proc.). „Z danych wynika, iż wejście w skład indeksu nie jest całkowicie obiektywną decyzją i firmy to rozumieją” – piszą autorzy pracy. Oficjalnie decyzję o wejściu w skład indeksu podejmuje Komisja ds. Indeksu S&P. W jej skład wchodzą pracownicy firmy.

Nie jest jasne jak są relacje między członkami Komisji ds. Indeksu a innymi pracownikami firmy. Można by podejrzewać, iż kwestie związane z reputacją mogą powstrzymywać S&P przez działaniami, które mogą się wiązać z konfliktem interesów. Ale badania innych sfer działalności agencji ratingowych, w tym S&P pokazują iż nie są one wolne od konfliktu interesów. Autorzy pracy podsumowują, iż z danych wynika że firmy mogą istotnie zwiększyć swoje szanse na zostanie członkiem indeksu S&P 500 kupując usługi S&P.

Daniel S. Hamermesh i Andrew Leigh opracowali analizę „„Beauty Too Rich for Use”: Billionaires’ Assets and Attractiveness”(„Aktywa miliarderów i ich atrakcyjność”). Postanowili w niej sprawdzić czy jest jakaś zależność między wartością aktywów miliarderów a ich atrakcyjnością. Miliarderów wzięto z listy magazynu Forbes. Bogaczy było 715, bo tylu naukowcy byli w stanie uzyskać zdjęcia i uzyskać informacje o poziomie edukacji. 92 proc. miliarderów stanowią mężczyźni. Ich średni wiek to 61, od Marka Zuckerberga (23 lata) do Jima Simplota (99 lat). 73 proc. skończyło przynajmniej czteroletnie studia.
https://www.nber.org/system/files/working_papers/w29361/w29361.pdf

Naukowcy wykorzystali szesnastu studentów z Australian National University (osiem kobiet i ośmiu mężczyzn) w wieku ok. 20-30 lat, by dokonali oceny atrakcyjności miliarderów na podstawie ich fotografii z magazynu Forbes. Oceny dokonywano w skali od 1 do 10. Oceniający otrzymali za swoją pracę zapłatę (równowartość ok. 120 zł). Średnia ocena to 4,76 z czego można wnioskować iż przeciętny miliarder jest poniżej średniej jeżeli chodzi o urodę (średnia to dokładnie 5,5). Urodą kobiet jest oceniana średnio o jedno odchylenie standardowe wyżej niż mężczyzn. Ocena spada wraz z wiekiem, korelacja to -0,44.

Okazuje się, że uroda ma niewielki wpływ na wielkość aktywów (jedno odchylenie standardowe wyższa punktacja jeżeli chodzi o urodę, to 2,4 proc. wyższa wartość aktywów netto) i jest on statystycznie nieistotny (czyli efekt jest tak mały, że najprawdopodobniej wynika z przypadku). Warto zauważyć, że zdecydowania większość fotografii to nie były portrety dostarczone przez zainteresowanych, tylko dziennikarskie ujęcia. Autorzy konkludują, iż wśród najbogatszych z bogatych zasady, którymi rządzą funkcjonowaniem większości społeczeństwa, m.in. zależność między atrakcyjnym wyglądem a sukcesem finansowym wydaje się nieobowiązywać.

Huseyin Ozdemir i Zeynel Abidin Ozdemir przygotowali pracę „A Survey of Hedge and Safe Havens Assets against G-7 Stock Markets before and during the COVID-19 Pandemic” („Badanie aktywów zabezpieczających w stosunku do rynków giełdowych krajów grupy g7 przed i w trakcie pandemii COVID-19”). Wynika z niej, że tylko Bitcoin okazał się być bezpieczną przystanią w stosunku do rynków giełdowych krajów grupy G7 przez większość czasu trwania pandemii (pod uwagę brano także złoto i ropę).
https://docs.iza.org/dp14888.pdf

Inaczej mówiąc, stopę zwrotu którą Bitcoin „otrzymuje” z systemu finansowego w czasie pandemii wydaje się być zdecydowanie wyższa, niż ryzyko nabyte w tym okresie. Jedynym momentem kiedy Bitcoin nie spełnił swojej roli była połowa 2021 r. Z kolei złoto pełniło funkcje bezpiecznej przystani tuż przed 2020 r., ale zaczęło tracił tę właściwość wraz z rozwojem epidemii COVID-19.

Podziel się tym artykułem:

Polecamy

Autorzy

Najnowsze komentarze

  1. to są te frustracje związane z aktywnym inwestowaniem. ratuje przed tym cała strategia, czyli stopy. Ale w ub tygodniu miałem…

  2. I w szerszym spojrzeniu, cyt. z literatury: „Proszę wybaczyć – odezwał się łagodnie obcy – ale by móc czymś kierować,…

Tagi

akcje analitycy analiza fundamentalna analiza techniczna bańka spekulacyjna bessa bitcoin bossaEdu edukacja emocje ETF FED forex fundusze giełda GPW hossa inwestowanie pasywne inwestycje kontrakty terminowe krach kryptowaluty kryzys książka książki literatura makro media oszustwa porady inwestycyjne prognozowanie prognozy przewaga psychologia psychologia inwestowania recenzja ropa rynek akcji rynek akcyjny ryzyko statystyka w inwestowaniu strategie strategie inwestycyjne straty systemy WIG20 wykres dnia zagranica złoto

Najnowsze wpisy