Czytelnicy wybaczą mi lapidarność dzisiejszej notki, ale spałem w nocy mało i właściwie po nic. Nie żebym się skarżył – giełda to nie jest zajęcie od 8 do 16, ale od poniedziałkowego poranka do piątkowego wieczora – raczej tłumaczę ze zbyt grubo ciosanych tez i odwołań do historii blogów.
Środa wieczorem i czwartek rano to ciemny okres dla niedźwiedzi i próbujących łapać szczyty. Wszak rynki miały poddać się korekcie a początek końca QE3 wywołać falę podaży. Nagle Ben Bernanke i spółka nic nie robiąc sobie z prognoz i oczekiwań pokazał misiowi jego miejsce i boleśnie przypomniał popularne na rynku powiedzenie „don’t fight the Fed”. Naprawdę zaskoczeni zostali wszyscy, bo nieliczni jeśli mówili, że Fed nie zetnie we wrześniu QE3, to ostrożnie dodawali „może zechcą jednak poczekać”. Już wczoraj na gorąco sygnalizowałem na blogach bossy, że decyzja Fed niewiele zmienia i dlatego byk też powinien ostrożniej otwierać szampany.
Wracając do wczorajszej decyzji. Wydaje się, że wszyscy nie doceniliśmy jednej zmiennej, jaką jest Bernanke. Stali czytelnicy blogów bossy pamiętają zapewne moje notki (Egzorcyści vs Fed, Siła w konsekwencji, Amunicji nie zabraknie, Bernanke i deja vu, Fed i bańki spekulacyjne) proponujące przyjrzenie się karierze naukowej Bena Bernanke i jego studiów nad Wielkim Kryzysem oraz polityką banku centralnego w środowisku skrajnie niski stóp procentowych. Po dwóch a nawet trzech latach od poprzednich notek widzimy, że wiele banków centralnych zaadaptowało model zaproponowany przez szefa Fed i sterowanie oczekiwaniami rynku jest już standardowym narzędziem stosowanym dziś przez władze monetarne.
Do czasu opublikowania protokołów z posiedzenia Federalnego Komitetu Otwartego Rynku nie dowiemy się, jak przebiegała dyskusja w FOMC, ale już teraz odważę się na tezę, iż brak ścięcia QE3 to w dużej mierze efekt przekonania Bernanke, że Fed znalazł się w najważniejszym punkcie wszystkich trzech rund luzowania ilościowego. Obecny szef Rezerwy Federalnej jest jednym z tych badaczy, którzy krytycznie i jednoznacznie oceniają finał polityki amerykańskiego banku centralnego z lat trzydziestych XX wieku. Dla Bernanke sprawa jest jasna – za wczesne wycofanie się z łagodnej polityki może podkopać lata całego programu, więc lepiej tego nie robić. Dlatego rynek został zaskoczony.
Po części zaskoczenie jest pochodną zachowania samych rynków, które szybując na historycznych maksimach oddaliły się od sytuacji kryzysowej. Wszyscy boją się raczej własnych reakcji niż tego, że Fed zredukuje QE3. Do rangi paradoksu urasta fakt, iż giełdom QE3 nie jest już potrzebne. QE3 zdaje się być ciągle potrzebne rynkowi nieruchomości, rynkowi pracy – gospodarce. Wall Street była gotowa wczoraj stawić czoła redukcji programu i ścieżce wygaszenia skupu papierów dłużnych. Myślę, że trudno będzie teraz podnosić argument, iż Fed z premedytacją pompuje bańkę na rynkach akcji, gdy w tak łatwy sposób mógł zrzucić z siebie jeden ze stale obecnych zarzutów. Nie odważę się na tezę, iż Bernanke ignoruje Wall Street, ale wczoraj zrobił to bez mrugnięcia okiem.
