Pięćdziesięciolecie Buffetta

Ostatniego dnia lutego Berkshire Hathaway opublikował jubileuszowy, pięćdziesiąty coroczny list do akcjonariuszy, który ze względu na osobę jego autora – Warrena Buffetta, traktowany jest przez media finansowe i wielu inwestorów jako bardzo ważne wydarzenie.

Z jednej strony, istnieje istotny powód, by z zainteresowaniem podchodzić do corocznych rozważań Buffetta – w ostatnich pięćdziesięciu latach jego wehikuł inwestycyjny uzyskiwał dla inwestorów przeciętnie 21,6% rocznie (liczone jako kapitalizacja*) przy stopie zwrotu szerokiego rynku akcyjnego (utożsamianego z S&P 500) na poziomie 9,9%. W pół wieku Buffett pomnożył kapitalizację rynkową BH ponad 18 000 razy.

Trudno się dziwić, że inwestor jest w dobrym humorze i rozważa w tegorocznym liście czy podobne wyniki możliwe są do osiągnięcia w następnym półwieczu. No cóż, kapitalizacja rynkowa BH to ponad 360 mld dolarów. Powtórzenie tych wyników (pomnóżcie sobie tę liczbę przez 18 000) będzie pewnie trudne – co przyznaje Buffett w liście do akcjonariuszy i wskazuje na rozmiary spółki jako główną przeszkodę.

Z drugiej strony, od dawna wiadomo, że strategia Buffetta jest praktycznie niemożliwa do powtórzenia przez indywidualnych inwestorów: zarówno dostęp do finansowania (i bardzo taniej dźwigni finansowej) jak i dostęp do transakcji (także na rynku pozagiełdowym), którymi dysponuje Buffett leży poza jakimkolwiek zasięgiem zwykłych inwestorów. Wielu instytucjonalnych inwestorów może jedynie pomarzyć o możliwościach Buffetta. Można jednak próbować stosować te same zasady wyboru spółek do portfela, które stosuje Buffett – na tym właśnie opiera się popularność Buffetta wśród zwykłych inwestorów – przede wszystkim tych zainteresowanych długoterminowych, fundamentalnym inwestowaniem w wartościowe spółki.

Kilku cenionych przeze mnie komentatorów zwróciło w tym roku uwagę na inną cenną umiejętność Buffetta – zdolność do utrzymywania ciepłego, sympatycznego wizerunku mimo angażowania się w działalność, która ten wizerunek powinna zniszczyć. Akcjonariusze BH osiągnęli fenomenalne stopy zwrotu ponieważ Buffett i jego zespół przez ostatnie pięćdziesiąt lat był w stanie okazyjnie kupować przedsiębiorstwa (ktoś niekoniecznie okazyjnie je sprzedawał) a następnie konsekwentnie alokować kapitał wewnątrz konglomeratu inwestycyjnego w stronę perspektywicznych branż i wygaszać przedsięwzięcia działające na trwale kurczących się rynkach. Tę umiejętność alokacji kapitału Buffett podkreśla w swoim liście do akcjonariuszy i wskazuje, że stoi ona za sukcesem inwestycyjnym BH. Naturalnie, nie ma w tym nic niewłaściwego, wręcz przeciwnie, ale niekoniecznie się to wpisuje w wizerunek „dobrego wujka troszczącego się o Amerykę”.

Powstaje naturalnie pytanie dlaczego Buffett i jego zespół wyglądają jakby potrafili alokować kapitał lepiej niż szeroko rozumiany rynek? Buffett zwraca uwagę na trzy powody. Jego wehikuł inwestycyjny korzystał z uprzywilejowanej pozycji podatkowej i alokował kapitał przy bardzo niskich kosztach transakcyjnych (czego zdaniem Buffetta nie można powiedzieć o Wall Street). Z drugiej strony, w przeciwieństwie do managerów branżowych, Buffett i jego zespół nie odczuwali skrzywienia powodującego skłonność do trwania w kurczących się branżach i nie mieli oporów przed przeniesieniem kapitału do bardziej perspektywicznych biznesów konglomeratu. To jest tym bardziej zastanawiające, że konglomeraty nie mają na rynku akcyjnym dobrej opinii.

Co ciekawe, w tym samym liście do akcjonariuszy Buffett zachwala swój wehikuł inwestycyjny potencjalnym sprzedawcom swoich przedsiębiorstw jako spokojną przystań, w której pracownicy i korporacyjna kultura zostaną zachowane. To ma odróżniać BH od inwestorów branżowych, którzy zainicjują drastyczne działania w celu uzyskania synergii kosztowych czy private equity, które tylko zadłuży, zlewaruje i wyciągnie gotówkę z biznesu.

Jak zauważył Matt Levine, te dwa fragmenty, o bezkompromisowej alokacji kapitału i spokojnej przystani, dzielą w liście Buffetta dwie strony. To najlepiej pokazuje jak konsekwentny jest Buffett w pielęgnowaniu dwóch wizerunków: skutecznego inwestora i „dobrego wujka”. Jak wskazuje The Epicurian Dealmaker (bankier inwestycyjny), Buffett krytykując w liście inwestorów branżowych i private equity w gruncie rzeczy zachwala swój portfel – w końcu zależy mu na tym by jak najtaniej kupować nowe biznesy do portfela. To dzięki temu generuje tak okazałe stopy zwrotu.

W tym samym celu często używa optymalizacji podatkowej, angażuje się w transakcje „finansową bronią masowego rażenia” – derywatami, uczestniczy w transakcji, której głównym celem jest umożliwienie dużej korporacji niepłacenie podatków w USA albo mocno angażuje się biznesowo w branżę transportu paliw kopalnych. Pod tym względem, indywidualny inwestor może się nauczyć od Buffetta jednej bardzo cennej rzeczy – nie warto mieszać preferencji ideologicznych z decyzjami inwestycyjnymi.

Myślę, że pierwsze zdanie listu Buffetta do akcjonariuszy z 1965 roku świetnie podsumuje powyższe rozważania: Nasza wojna z ubóstwem** zakończyła się sukcesem w minionym roku. Konkretnie, na koniec roku okazało się, że jesteśmy o $12,304,060 mniej biedni.

* Wartość księgowa rosła w tempie 19,4%

** Dla czytelników, którym nie chciało się klikać: Buffett robi tutaj ewidentą aluzję do zainicjowanego przez prezydenta Lyndona Johnsona programu walki z ubóstwem.

Podziel się tym artykułem:

Polecamy

Autorzy

Najnowsze komentarze

  1. to są te frustracje związane z aktywnym inwestowaniem. ratuje przed tym cała strategia, czyli stopy. Ale w ub tygodniu miałem…

  2. I w szerszym spojrzeniu, cyt. z literatury: „Proszę wybaczyć – odezwał się łagodnie obcy – ale by móc czymś kierować,…

Tagi

akcje analitycy analiza fundamentalna analiza techniczna bańka spekulacyjna bessa bitcoin bossaEdu edukacja emocje ETF FED forex fundusze giełda GPW hossa inwestowanie pasywne inwestycje kontrakty terminowe krach kryptowaluty kryzys książka książki literatura makro media oszustwa porady inwestycyjne prognozowanie prognozy przewaga psychologia psychologia inwestowania recenzja ropa rynek akcji rynek akcyjny ryzyko statystyka w inwestowaniu strategie strategie inwestycyjne straty systemy WIG20 wykres dnia zagranica złoto

Najnowsze wpisy

Komentarze

4 odpowiedzi na “Pięćdziesięciolecie Buffetta”

  1. Awatar Jason Bourne
    Jason Bourne

    A z jakiej dźwigni finansowej korzysta Warren Buffett? Co to znaczy że jego dźwignia jest tania?

    1. Awatar trystero
      trystero

      @ Jason Bourne

      Nie do końca rozumiem pierwsze pytanie ale może odpowiedź na drugie także wyjaśni pierwsze.

      BH korzysta z taniego finansowania ze względu na rating kredytowy a do tego Buffett ma do dyspozycji środki z działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

      Szczegółowo opisane jest to w Buffett’s Alpha z 2012 roku. Tutaj znajdziesz omówienie tego badania na Blogach Bossy

  2. Awatar Rado

    Zaintrygowało mnie jak lekceważąco odniósł się Matt Levine do jednego z istotnych źródeł przychodów BH, pisząc: „If you can stand it, pages 19-22 of this year’s letter focus on all the folksy nonsense that will occur at the annual meeting.”.

    Przychody spółek BH w wyniku zakupu akcjonariuszy (rodzin/firm ) stanowią pokaźne źródło dochodów tychże firm (stanowiąc czasami miesięczny przychód za ten jeden majowy weekend: dane w liście), oraz przecież nie są jedynymi w skali roku.

    Budowanie wartości poprzez kupowanie butów u siebie przy skali BH stanowi zarówno bardzo starannie pielęgnowany element, jak i niepomijalny wpływ na przychody.

    Dziwi mnie nazwanie tego biznesowego działania 'folksy nonsense’.

    1. Awatar trystero
      trystero

      @ Rado

      Naprawdę myślisz, że akcjonariusze BH są istotnymi (finansowo) klientami firm z portfela BH?

      Levine odnosił się chyba do kreowania się Buffetta na swojaka, swojego człowieka jako przeciwwagi dla zdeterminowanego i skutecznego kupca spółek – miliardera. Tak przynajmniej ja rozumiem te przytyki Levine’a.