Jak bardzo można poprawić wyniki systemu/strategii za pomocą optymalniejszej formy zarządzania wielkością pozycji?
Wielokrotnie na forach internetowych, również na naszym blogowym, czytałem mniej więcej taką oto opinię:
„Zmiana sposobu zarządzania wielkością pozycji nie pomoże złemu systemowi w uzyskaniu zyskowności.”
Chciałbym pokazać poniżej na czym polega błąd logiczny tego rodzaju przekonania.
Posłużę się przy tym przykładem dla ilustracji zagadnienia. Wybrałem bardzo prosty i znany system transakcyjny, oparty o wybicie z kanału cenowego (Donchian channel, price channel breakout lub jeśli kto woli Turtle system). Zasady maksymalnie proste: kupujemy akcje gdy kurs zamknięcia wypada powyżej maksimum z poprzednich 20 sesji, zamykamy pozycję (sprzedajemy akcje) jak tylko cena zamknięcia sesji spada poniżej minimum z poprzednich 20 dni.
Kapitał początkowy 50 000 PLN.
Dla celów weryfikacji puściłem ów system na danych historycznych giełdowej firmy PC Guard. Wybór był nieprzypadkowy – szukałem takiej spółki, której notowania szorują po dnie historycznych wycen a zastosowanie prostej zasady „kup i trzymaj” w przeszłości przyniosłoby dziś straty. Aby osiągnąć zakładany efekt różnicujący sposoby doboru wielkości pozycji, użyłem dwóch różnych metod:
1/ W pierwszym wypadku w każdej transakcji angażowałem 100% dostępnego kapitału.
Wyniki:
Zysk całkowity : (-) 42 022,84 PLN /strata/
Zysk całkowity w %: (-) 84,5 %
Zysk średnio rocznie: (-) 20,79 %
Transakcji: 22
Trafność: 22,73%
Maksymalne obsunięcie: 98,06%
2/ W drugim wypadku strategia zarządzania była nieco przemyślniejsza ponieważ opierałem ją na zmienności z ostatnich 20 sesji, mierzonej wskaźnikiem ATR. Zakładana wstępnie strata w pojedynczej transakcji to 2% i mogła się dynamicznie zwiększać lub zmniejszać zależnie od wielkości ATR. Im wyższa bowiem robiła się zmienność tym wielkość pozycji się zmniejszała.
Wyniki:
Zysk całkowity : 1283,45 PLN
Zysk całkowity w %: 2,57 %
Zysk średnio rocznie: 0,32 %
Transakcji: 22
Trafność: 22,73%
Maksymalne obsunięcie: 50,12%
Widać, że różnica jest kolosalna, mimo że użyłem dokładnie tego samego systemu, o tej samej trafności. Zamiast potężnej straty mamy zysk w drugim przypadku, a obsunięcie kapitału po drodze o połowę mniejsze. Zrobiłem dodatkowy test obniżając o połowę zaangażowanie (czyli 50% dostępnego kapitału) w pierwszym wariancie i wyniki okazały się również mocno negatywne choć nie dokładnie o połowę niższe.
Zastosowanie nieco bardziej wyrafinowanej taktyki zarządzania pozycją pomogło więc zachować przynajmniej kapitał na bardzo niesprzyjającym inwestowaniu i spekulacji rynku (zamiast pozbycia się środków niemal w całości).
Wróćmy więc do początkowego problemu.
Nie ma specjalnie znaczenia jakich metod zarządzania pozycją użyłem, obie są w tradingu stosowane i obie mają znaczny wpływ na końcowy wynik. Otóż błąd logiczny przytoczonego na wstępie przekonania nie tkwi w tym, że istnieją metody poprawienia wyników dowolnej strategii/systemu, ale w tym, że nie sposób ustalić obiektywnie i w sposób uniwersalny NA CZYM POLEGA „ZŁY SYSTEM” zawierający jedną z metod zarządzania pozycją, do którego mielibyśmy robić wszelkie porównania.
Wielkość pozycji to bowiem integralna, a nie incydentalna lub „dodatkowa” część systemu/strategii, bez niej NIE SPOSÓB ustalić statystycznej przewagi. Pytanie więc powstaje: jaką metodę zarządzania ową wielkością wybrać jako odnośnik i dlaczego taką? Jest ich dość sporo, Tharp wymienia w swoich książkach 21 sposobów, nie licząc modyfikacji takich jak choćby skalowanie czy kryterium Kelly’ego. Jednakże żadna z nich nie ma statusu bazowej, głównej, zasadniczej czy jak ją nazwać. Każda inaczej wpływa na portfel, na wyniki, na obsunięcia.
Jeśli chcemy wykryć rzeczywistą przewagę statystyczną systemu nie możemy kurczowo przyspawać się tylko do jednej metody ustalania zaangażowania na pozycji. Przewaga bowiem to nie tylko wejście i wyjście na pozycję, ale również zarządzanie ryzykiem i wielkością pozycji – jedna całość. Natomiast bazowanie tylko na 1 jednostce danego instrumentu to oszukiwanie samego siebie, zaledwie wycinek rzeczywistości i możliwości każdego systemu. Jednak nawet 1 jednostka może przynieść różne wyniki końcowe zależnie choćby od proporcji do całości posiadanego kapitału. 1 jednostka źle użyta może powalić system, który posiada rzeczywistą przewagę statystyczną albo przewagi wcale z niego nie wydobyć.
Który z powyższych dwóch testowanych sposobów zarządzania pozycją uznać za bazowy, czyli taki który oddaje przewagę systemu? Albo który z niewymienionych przyjąć jako odnośnik nie dający się poprawić? Z żalem, ale muszę napisać: nie ma takiego. Każdy ze sposobów jest równorzędny, nie każdy pomaga wydobyć przewagę, różne są ich wady i zalety.
W miarę logiczne przekonanie, bliskie naukowej hipotezie zerowej, mogłoby brzmieć mniej więcej tak:
„Nie istnieje taka metoda zarządzania pozycją, która pozwala systemowi osiągnąć przewagę (dodatnią wartość oczekiwaną)”
Znalezienie choćby jednej metody obala hipotezę i daje szanse, choć nie gwarancje, działania w przyszłości, wszystko bowiem szacujemy jedynie na podstawie nieliniowej zależności gdzie wyniki z przeszłości nie muszą się powtórzyć.
Tym sposobem robię wstęp do krótkiego przeglądu tematu Money Management, o który prosiło bardzo wiele osób na spotkaniach i w mailach.
—kat—-

