Chciałbym rozpocząć wpis od zagadki. Cztery lata temu, 18 lutego 2009 roku, szeroki wykres warszawskiej giełdy, WIG, osiągnął minimum (intraday) bessy. Tego dnia wykres zamknął się na poziomie 21 320 punktów. Do piątku, 15 lutego 2013, WIG zyskał 117,5%.
Pytanie brzmi: jaki procent spółek, które były notowane cztery lata temu i które są notowane obecnie (352 spółek według bazy Stooq), zapewniło inwestorom pozytywną, nominalną stopę zwrotu?
Odpowiedź brzmi: 57%. To oznacza, że ponad 4 na każde 10 spółek przyniosło inwestorom stratę w okresie gigantycznej hossy, w czasie której indeks szerokiego rynku więcej niż podwoił swoją wartość.
Ten sam wskaźnik dla spółek, które debiutowały w okresie 2009-2013 jest jeszcze gorszy: biorąc pod uwagę cenę zamknięcia z dnia debiutu, aż 66% spółek przyniosło ujemną (88 spółek w tak stworzonej bazie) stopę zwrotu.
Dane Stooq uwzględniają dywidendy i operacje na akcjach, takiej jak prawa poboru i splity. Nie uwzględniam spółek wycofanych z obrotu wskutek przejęć i upadłości.
Zastanawiam się jak bardzo powyższe dane odstają od wyobrażeń przeciętnego inwestora o tym jak wygląda hossa na rynku akcyjnym.
Od dna bessy indeksy dochodowe WIG i WIG20TR zyskały około 120%. Stopa zwrotu indeksu cenowego WIG20 była o około 40 punktów procentowych niższa, co dobrze pokazuję rolę dywidend w generowaniu długoterminowych stóp zwrotu z rynku akcyjnego:
| Indeks | ROC w % |
| MWIG40 | 105,3 |
| SWIG80 | 84,0 |
| WIG20 | 84,5 |
| WIG20TR | 124,1 |
| WIG | 117,5 |
Warto także porównać stopy zwrotu indeksów i stopy zwrotu szerokiego rynku reprezentowanego przez wspomniane w drugim akapicie 352 spółek. Przeciętna stopa zwrotu dla tej grupy spółek to 99% a więc jest niższa od wyniku WIG.
Tym co może zaskoczyć przeciętnego inwestora jest mediana stopy zwrotu dla grupy 352 spółek – żałosne 19,6%. Oznacza to, że przeciętne stopy zwrotów ze spółek notowanych na WGPW „kreowane” były przez niewielką grupę zwycięzców – spółek, które osiągnęły trzy i czterocyfrowe stopy zwrotu.
Pewne wyobrażenie o kształcie rozkładu daje spojrzenie na 10 najgorszych i 10 najlepszych spółek pod względem stóp zwrotu:
Opisany powyżej rozkład stóp zwrotu jest typowy dla wszystkich rynków akcyjnych. Intuicja podpowiada mi, że w ostatnich czterech latach efekt ten został wzmocniony na WGPW bardzo złą sytuacją sektora budowlanego i deweloperskiego, które na WGPW reprezentowane były przez wiele spółek o relatywnie niewielkiej kapitalizacji.
Na zakończenie tych rozważań powstaje pytanie: czy Waszym zdaniem dane te wspierają ideę inwestowania indeksowego czy raczej zachęcają do poświęcenia większej uwagi na wybieranie akcji (stock picking) do portfela?
