W tej serii nie mogło zabraknąć kwestii Analizy Technicznej.
W zasadzie nie mam wątpliwości, że w każdej chwili mogę wskazać szczegółowe dowody na poparcie moich wywodów, natomiast wszelkie wątpliwości potraktuję zgodnie z literą prawa na korzyść „oskarżonej A.T.” 🙂
Mit spekulacji #6/ Analiza Techniczna nie działa (poza momentami gdy rzeczywiście nie działa).
Gdyby udało mi się w jednym, niewielkim wpisie udowodnić prawdziwość tego mitu, chyba sam zgłosiłbym swoją kandydaturę do komitetu przyznającego Noble w przyszłym roku. Obojętnie w jakiej kategorii, choć pewnie do ekonomii byłoby najbliżej ale nie pogardzę nagrodą pokojową za pogodzenie dwóch przeciwstawnych wobec A.T. obozów 😉
Tytułem nawiązania do tak rozległego i dość trudnego zagadnienia mógłbym zaproponować zainteresowanym mój autorski 12-sto wpisowy cykl w tym temacie sprzed kilku miesięcy. Natomiast tytułem rozwinięcia zrobię poniżej skrót z całości mojej wiedzy w tym temacie i mam nadzieję będzie to nieco zaskakujące i inspirujące do dyskusji.
Otóż w swej najczystszej, pierwotnej, dogmatycznej formie Analiza Techniczna jak najbardziej działa i ma się dobrze a plotki o jej śmierci były, jak zwykle, przesadzone. Oscylatory oscylują, wskaźniki wskazują to do wskazywania czego zostały utworzone, średnie nadal uśredniają, formacje powstają zupełnie tak jak powstawały zawsze, linie trendów -to wytrzymują napór to są przebijane, wsparcia i opory wspierają i oporują, trendy pojawiają na przemian lub spłaszczają. Nasi pradziadowie z epoki cyrkla i liczydła potrzebowali narzędzia, które pozwoli im w sposób optyczny, bez zaglądania w fundamenty, zrozumieć zmiany rynkowe i tak oto wymyślili wykresy i rysowanie po nich jako formę szukania porządku w chaosie. Zmienił się wprawdzie sposób rysowania i przybyło narzędzi ale idea pozostała.
Analiza Techniczna jest niczym innym jak formą heurystyki czyli dążącego do uproszczeń i skrótów myślenia ludzkiego. W zamyśle miała być kolejnym narzędziem wspomagającym proces decyzyjny w trudnym obszarze niepewności i działania w warunkach ryzyka. Ponieważ pewne fragmenty wykresów powtarzały się częściej dlatego nadano im atrybuty i nazwy. Wskazywały one wielce prawdopodobny ruch będący następstwem ich powstania.
Z czasem zaczęto przekształcać je w samojezdne wehikuły, które miały zastąpić w całości proces decyzyjny inwestorów a potem poddano naukowym rygorom. W tym sensie „działa” miałoby oznaczać zyskowną pracę w zakresie ściśle zdeklarowanych warunków brzegowych (wejście, wyjście, stopy, zasięgi itd). A jak wygląda to w praktyce:
1/ Dla sporej części inwestorów A.T. jest tylko częścią procesu decyzyjnego, którego dopełnieniem jest własny intelekt, umiejętności, wyczucie czy inne „narzędzia”. Jak mówić w tym układzie o skuteczności działania samej A.T. skoro składników ostatecznego wyniku jest więcej ? W tym część nieweryfikowalnych, niepowtarzalnych, niereplikowalnych, nieobiektywnych. Czy zysk/strata są tutaj pochodną samej AT czy wartości dodanej przez inwestora?
2/ Strategia decyzyjna w 100% oparta na A.T. w 2 odmianach:
a/ Automatyczna
Każdy ruch jest z góry sprecyzowany, obiektywny, a całość w prosty sposób weryfikowalna a więc pozwalająca oddzielić ziarno od plew czyli ustalić przedziały, limity i warunki brzegowe skutecznego działania A.T. w przeszłości.
Dla przykładu: https://blogi.bossa.pl/2010/09/07/at-rgr-w-statystyce/
Przypomnijmy, że A.T. zakłada powtarzalność tych samych układów w przyszłości. Tyle, że A.T. NIE DAJE i NIGDY nie dawała obietnicy działania każdego narzędzia i w każdych warunkach więc oczekiwanie na to, że każdy wskaźnik i kreska będą samograjem oznacza, że studiujący je nie odrobił porządnie lekcji albo nie rozumiem istoty całości.
b/ Automatyczno – dyskrecjonalna
Stosujący ten rodzaj wiąże wiele elementów z klasycznej A.T. (i tylko z niej) ale w sposób dość luźny, nieprecyzyjny, a więc nieweryfikowalny. Raz wsparcie, innym razem formacja, czasem wskaźnik itd. Nie ma tu ustalonych warunków brzegowych, nie ma logicznej metodologii, są jedynie złudzenia, że coś co miało z założenia jedynie wspomagać decyzje nie chce działać w totalnym chaosie.
3/ I wreszcie radosna improwizacja na temat A.T., której jedynym trwałym składnikiem jest szczęście lub raczej losowość. Polega na wybiórczym stosowaniu narzędzi, które jedynie użyte konsekwentnie dać mogą pozytywny wynik. Dobrym przykładem jest przywołana wyżej statystyka dla formacji RGR. Jeśli delikwent stosuje ją precyzyjnie ale tylko w niektórych, wybranych przypadkach pojawienia się – szanse ,że się uda skończyć zyskiem to tylko wypadkowa szczęśliwych trafień. Jeśli zastosuję narzędzie w 30-stu na 100 pojawiających się okazjach to rozkłady moich wyników końcowych rozciągają się od totalnego bankructwa (0 trafień w formacje skończone zyskiem) po bogactwo (100% trafień w formacje zyskowne). 'Działa’ jest w tym przypadku pojęciem nieadekwatnym.
To oczywiście nie opisuje problemu w całości ale ewentualny ciąg dalszy nie narusza rdzenia: obietnica działania A.T. pozostaje nienaruszona – oscylatory oscylują, wsparcia wspierają itd. itp…
—***Kat***—
