Jeszcze raz wrócę do formacji RGR lecz tym razem zasugeruję podejście całkowicie odmienne bo aptekarskie.
W poprzednim wpisie podawałem prostą receptę na wykrywanie formacji odwrotu – takie ich potraktowanie jest wystarczające dla tych techników dla których znaczenie mają same kształty i kierunek ruchu a nie wynikające z nich przewagi, zasięgi, wskaźniki sukcesu i porażki, opcje kontroli ryzyka, anomalie czyli jednym słowem cała statystyka, która konsekwentnie stosowana daje dopiero dominację nad rynkiem w stosowaniu Analizy Technicznej. Podejście „aptekarskie” przedstawione niżej to etap pośredni między „rysunkową” A.T. a kodowaniem A.T. w formie systemów mechanicznych.
Posłużę się ponownie pracami kogoś absolutnie wyjątkowego w tym biznesie czyli Thomasa Bulkowskiego. Tyle, że tym razem sięgam po jego opisy dostępne w książce „Encyclopedia of chart patterns”. Pieczołowicie bada on na kilkuset stronach właściwości i skuteczność wszystkich klasycznych formacji technicznych. To jest właśnie ta część A.T. najczęściej pomijana. Z tego co wiem wielu inwestorów posługuje się formacjami jedynie na wyczucie tzn. orientując się jak wyglądają i jak działają ale nie dysponując wiedzą jaką przewagę i w jaki sposób dzięki nim można osiągnąć. Mam nadzieję, że ten krótki wpis choć trochę wypełni tę lukę.
Wybrałem do omówienia odwróconą formację RGR ponieważ to ona jest ważniejsza do zarabiania na rynku akcji (klasyczna RGR pomaga tylko zamykać pozycje).
Bulkowski rozróżnia 2 formy RGR i odwróconych RGR – proste, gdzie wyraźnie widać 2 pojedyncze „ramiona” oraz złożone a więc takie gdzie ramion może być więcej niż 2. Przytoczę kilka statystyk dla prostych, odwróconych RGR (prowzrostowych czyli poprzedzających hossy), które powinny pomóc w zrozumieniu istoty przewagi formacji A.T. na rynkiem.
Badania dotyczyły akcji 500 spółek na przestrzeni 5 lat. Dają one jakąś reprezentację choć te wyniki mogły się zmienić cokolwiek od tego czasu. Bulkowski, o ile się nie mylę, w każdej kolejnej edycji dodaje coraz nowsze wyniki swoich testów.
Wygląda to mniej więcej tak oto:
Wykrytych wszystkich odwróconych RGR – 330 sztuk.
Spośród nich 49 było formą konsolidacji czyli kontynuacją poprzedzającej ich hossy a 281 (czyli 85%) działało jako układ odwrócenia trendu ze spadkowego na wzrostowy.
Aby oddzielić formacje, które działają w sposób pożądany od tych, które zawodzą, Bulkowski wprowadza 5% bufor niepowodzenia co oznacza, że kurs musi się wybić o minimum 5% w górę aby zaliczyć formację do działającej. Niewiele bo tylko 5% z 330 nie przeszło próby owego bufora po wybiciu.
Średni zasięg wzrostu, zanotowany w przypadku pozostałych 95% udanych wystąpień formacji, sięgnął całkiem pokaźnych 38%. A przy tym w 12% przypadków wzrost podążył sporo wyżej czyli ponad 90%. Najczęstszy wzrost – 20 do 30%.
I teraz bardzo istotna sprawa – procent tych wybić, które docierają do minimalnego zasięgu przypisywanemu formacji (równemu jej wysokości) : 258 razy czyli 83% ! To sporo więcej niż dla formacji zwykłej RGR kończącej hossy, kolejne świadectwo niesymetryczności fal spadkowych i wzrostowych.
Średnia długość trwania formacji: 73 dni. Średni czas dotarcia kursu do szczytu fali wzrostowej po wybiciu: 215 dni.
Średni zasięg wzrostu przy rosnącej w górę linii szyi: 38%
Średni zasięg wzrostu przy spadającej w dół linii szyi: 40%
Średni zasięg wzrostu przy wyższym położeniu prawego ramienia: 36%
Średni zasięg wzrostu przy wyższym położeniu lewego ramienia: 41%
Ilość powrotów do linii szyi po wybiciu: 167 czyli w 52% przypadków. Średni czas powrotu do linii szyi: 11 dni
Ilość udanych wybić na wysokim wolumenie obrotu: 164 czyli w 74% przypadków, na małym wolumenie: 59 czyli 26% przypadków. Średni wolumen na wybiciu był wyższy o 63% niż na poprzedzającej go sesji.
Tylko nieco gorzej wyglądają owe statystyki dla złożonych, odwróconych RGR.
Czyż nie wygląda to inspirująco? I nie wydobywa pełnej krasy z Analizy Technicznej?
Bulkowski w swoich obliczeniach posuwa się znacznie dalej. Liczy na przykład ilość i zasięg wybić w zależności od takich sytuacji jak: stopień nachylenia kąta linii szyi, szerokość i wysokość formacji, odległość ramion, różne proporcje wolumenu przed i po wybiciu czy długość trendu przed wybiciem. To właśnie ta pionierska robota zapewniła mu sutą emeryturę inwestorską w wieku trzydziestu kilku lat…
—***Kat**—
Jeszcze raz wrócę do formacji RGR lecz tym razem będzie to podejście całkowicie odmienne bo aptekarskie.
W poprzednim wpisie podawałem prostą receptę na wykrywanie formacji odwrotu – takie ich potraktowanie jest wystarczające dla tych techników dla których znaczenie mają same kształty a nie wynikające z nich przewagi, zasięgi, wskaźniki sukcesu i porażki, opcje kontroli ryzyka, anomalie czyli jednym słowem cała statystyka, która konsekwentnie stosowana daje dopiero przewagę nad rynkiem w stosowaniu Analizy Technicznej. Podejście „aptekarskie” przedstawione niżej to etap pośredni między „rysunkową” A.T. a kodowaniem A.T. w formie systemów mechanicznych.
Posłużę się ponownie pracami kogoś absolutnie wyjątkowego w tym biznesie czyli Thomasa Bulkowskiego. Tyle, że tym razem jego opisami dostępnymi w książce „Encyclopedia of chart patterns”. Bada on na kilkuset stronach właściwości i skuteczność wszystkich klasycznych formacji technicznych. To jest właśnie ta część A.T. najczęściej pomijana. Z tego co wiem wielu inwestorów posługuje się formacjami jedynie na wyczucie tzn. wie jak wyglądają i jak działają ale nie dysponując wiedzą jaką przewagę i w jaki sposób dzięki nim osiągają. Mam nadzieję, że ten wpis choć trochę wypełni tę lukę.
Wybrałem do omówienia odwróconą formację RGR ponieważ to ona jest ważniejsza do zarabiania na rynku akcji (klasyczna RGR pomaga tylko zamykać pozycje).
Bulkowski rozróżnia 2 formy RGR i odwróconych RGR – proste, gdzie wyraźnie widać 2 pojedyncze „ramiona” oraz złożone a więc takie gdzie ramion może być więcej niż 2. Przytoczę kilka statystyk dla prostych, odwróconych RGR (prowzrostowych czyli poprzedzających hossy), które powinny pomóc w zrozumieniu istoty przewagi formacji A.T. na rynkiem.
Badania dotyczyły akcji 500 spółek na przestrzeni 5 lat. Dają one jakąś reprezentację choć te wyniki mogły się zmienić cokolwiek. Bulkowski zdaje się w każdej kolejnej edycji dodaje coraz nowsze wyniki swoich testów.
Wygląda to mniej więcej tak oto:
Wykrytych wszystkich odwróconych RGR – 330 sztuk.
Spośród nich 49 było formą konsolidacji czyli kontynuacją poprzedzającej ich hossy a 281 (czyli 8%) działało jako układ odwrócenia trendu ze spadkowego na wzrostowy.
Aby oddzielić formacje, które działają w sposób pożądany od tych, które zawodzą, Bulkowski wprowadza 5% bufor niepowodzenia co oznacza, że kurs musi się wybić o minimum 5% w górę aby zaliczyć formację do działającej. Niewiele bo tylko 5% z 330 nie przeszło próby owego bufora po wybiciu.
Średni zasięg wzrostu, zanotowany w przypadku pozostałych 95% udanych wystąpień formacji, sięgnął całkiem pokaźnych 38%. A przy tym w 12% przypadków wzrost pociągnął sporo wyżej czyli ponad 90%. Najczęstszy wzrost – 20 do 30%.
I teraz bardzo istotna sprawa – procent tych wybić, które docierają do minimalnego zasięgu przypisywanemu formacji (równemu jej wysokości) : 258 razy czyli 83% ! To sporo więcej niż dla formacji RGR kończącej hossy, to kolejne świadectwo niesymetryczności fal spadkowych i wzrostowych.
Średnia długość trwania formacji: 73 dni. Średni czas dotarcia kursu do szczytu fali wzrostowej po wybiciu: 215 dni.
Średni zasięg wzrostu przy rosnącej w górę linii szyi: 38%
Średni zasięg wzrostu przy rosnącej w dół linii szyi: 40%
Średni zasięg wzrostu przy wyższym położeniu prawego ramienia: 36%
Średni zasięg wzrostu przy wyższym położeniu prawego ramienia: 41%
Ilość powrotów do linii szyi po wybiciu: 167 czyli w 52% przypadków. Średni czas powrotu do linii szyi: 11 dni
Ilość Udanych wybić na wysokim wolumenie obrotu: 164 czyli w74% przypadków, na małym wolumenie: 59 czyli 26% przypadków. Średni wolumen na wybiciu był wyższy o 63% niż na poprzedzającej go sesji.
Tylko nieco gorzej wyglądają owe statystyki dla złożonych, odwróconych RGR.
Czyż nie wygląda to inspirująco? I nie wydobywa pełnej krasy z Analizy Technicznej?
Bulkowski w swoich obliczeniach posuwa się znacznie dalej. Liczy na przykład ilość i zasięg wybić w zależności od takich sytuacji jak: stopień nachylenia linii szyi, szerokość i wysokość formacji, odległość ramion, różne proporcje wolumenu przed i po wybiciu czy długość trendu przed wybiciem. Ta pionierska robota być może zapewniła mu sutą emeryturę inwestorską w wieku trzydziestu kilku lat…
—***Kat**—
