„Zbyt duża uwaga poświęcana jakiemuś rynkowi bardzo często kończy się głupimi transakcjami.” Peter Brandt
Rynek musi mi oddać moją kasę – takie zdanie w różnych formach słyszałem nie raz od wielu inwestorów na wielu rynkach. Na rynku akcji – tu chyba najczęściej, być może dlatego, że jednak tych inwestorów jest najwięcej. Na rynku kontraktów – tu sprawa jest trudniejsza – u nas praktycznie jest tylko dostępny kontrakt na WIG20, więc niektórzy są niejako przywiązani tylko do tej jednej możliwości. Na platformie foreksowej – często. Szczególnie przy eksperymentach związanych z poszukiwaniem nowych obiecujących rozwiązań.
Akcje firmy Okocim nie są notowane na GPW już od dziesięciu lat, a ja wciąż pamiętam klika transakcji z moich pierwszych lat, gdy uparłem się, że muszę zarobić na tej spółce. W tym wypadku wyjątkowo mi nie szło. Niemal pamiętam dwie kolejne formacje trójkątów na wykresie Okocimia, które kończyły się dla mnie nie najlepiej. To były naprawdę początki – żadnej świadomości ryzyka, nie mówiąc już o jego kontroli czy zarządzania. Po prostu kupuję, bo musi rosnąć. Ale w żaden sposób nie chce. Strata. Najpierw jedna. Potem druga – większa. Bo przecież to nie może być prawda. A później zwykły scenariusz wielu spekulantów, którzy właśnie doznali iluminacji i postanawiają zostać inwestorem w wartość. Co w gruncie rzeczy sprowadza się do usilnej próby znalezienia wartości, w czymś co ma się w portfelu, a co za żadne skarby tej wartości pokazać nie chce. Więc zaczyna się czytanie raportów finansowych, rekomendacji, bieżących wiadomości i wszystko ma jeden cel – znaleźć uzasadnienie do tego, by nadal przetrzymywać tracące akcje w portfelu. Bardzo trudno jest się z tego schematu wyrwać.
Inwestor na rynku akcji, jeśli tylko całego swojego kapitału nie „pakuje” w jedną spółkę, ma szansę jednak nauczyć się prostej prawdy, że utrzymywanie tracącej pozycji jest zwykle najgorszym możliwym rozwiązaniem. A co z graczem na kontraktach na WIG20? Takim, który z różnych powodów nie jest zainteresowany innymi rynkami? Tu owa zbyt duża uwaga, o której pisze Brandt może skutkować transakcjami robionymi na sił. Nagle inwestorzy pozycyjni zaczynają szukać okazji na wykresach intraday. Nagle, ktoś kto do tej pory był klasycznym analitykiem zainteresowanym trzema, no może pięcioma formacjami, zaczyna włączać kolejne wskaźniki i oscylatory. Czy w końcu chyba najczęstsza forma – próba usilnego patrzenia na rynek poprzez pryzmat własnych projekcji i oczekiwań. Rynki lewarowane mają tę fantastyczną cechę, że pozwalają grać na wzrost lub na spadek, a jednak… wcale nie mała grupa graczy, nie może się szybko przestawić z trybu w rodzaju „musi być krach” i uparcie wbrew trendowi, zaczynają grać krótko, krótki i tylko krótko. Jedni są wyrzucani na stopach, ciągle aktywowanych. Inni, którzy nie uznaj tej formy, czekają do oporu. Najczęściej własnego.
To problemy graczy intuicyjnych. A co z mechanicznymi? Tymi, którzy chcą zredukować własny osąd, oraz wpływ własnych emocji. Czy oni również mogą wpaść w pułapkę zbyt dużej uwagi poświęcanej rynkowi? Odpowiedź jest jedna – optymalizacja! W tym wypadku słowo to oznacza „tak, mogą”. Te godziny spędzone na wyszukiwaniu parametrów najlepiej opisujących rynek, ciągłe szukanie wskaźnika, który będzie dawał dobre najlepsze sygnały na EUR/USD, WIG20, S&P 500 i pszenicy. A może inaczej – może każdy rynek powinien mieć własny wskaźnik, najlepiej go opisujący? A może jeszcze inaczej – może inny parametr dla długich pozycji, a inny dla krótkich? Kto nie budował systemów nie zrozumie na czym polega ta praca. Nie różni się w zasadzie niczym od prób alchemików zamiany ołowiu w złoto. Czas, energia, pieniądze mogą ostatecznie wcale się nie zwrócić. Zwłaszcza, jeśli będziemy przekonani do słuszności własnej idei, a zapomnimy o tym, że ostatecznie i tak to rynek decyduje o swoim kierunku, a nie nasza metoda.
