Kilka notek wcześniej oglądaliśmy na blogach tabelkę zmian procentowych indeksów regionu, do którego zalicza się GPW, na tle innych rynków diagnozując sytuację pytaniem o przyczyny słabości. Dziś rzut oka na drugą stronę tabeli ze specjalnym akcentem na ostatnią notkę na blogach.
Zacznijmy prostej konstatacji, iż taki a nie inny flow kapitału spowodował, iż od dna kryzysu najlepszymi inwestycjami nie okazały się wcale rynki wschodzące, ale starzy wyjadacze – indeksy amerykańskie, niemieckie czy londyński FTSE. Polecana wcześniej tabelka z serwisu stooq pokazuje, iż w bieżącym roku FTSE-250 zyskał już blisko 23 procent a pięcioletnia zmiana wynosi 104 procent. Z ważnych średnich europejskich lepszy jest tylko niemiecki DAX. W przypadku obu średnich coraz trudniej mówić o straconej dekadzie, bo zwyżki w perspektywie 10 lat wynoszą po 150 procent.
Naprawdę Wielka Brytania radzi sobie coraz lepiej, choć trudno mówić o jakimś fajerwerku. Niemniej kondycja funta mimo polityki luzowania ilościowego ze strony Banku Anglii wskazuje, że inwestorzy dobrze zapatrywali się na przyszłość gospodarki i mocne zachowanie londyńskiej giełdy jest sygnałem siły gospodarki i żywotności City, które wyszły obronną ręką z kryzysu niszczącego prestiż większości centrów finansowych świata. Wielka Brytania ma też dobre perspektywy demograficzne, które równie dobrze rokują zawsze atrakcyjnemu rynkowi nieruchomości na Wyspach (oczywiście przez dobre perspektywy rozumiem tu raczej potencjalny wzrost cen a nie optymistyczne perspektywy dla nabywców).
No dobrze, jaki zatem jest cel tej laurki? W największym stopniu jest pochwałą kryzysu, który pozwolił oczyścić się gospodarkom takim, jak brytyjska czy niemiecka i skorygować ekstrawagancje i ślepe ścieżki, w które prowadzi świat współczesny kapitalizm. Relatywnie mocne na tle Warszawy wzrosty w Londynie czy Frankfurcie sygnalizują, iż kolejny raz kryzys może okazać się oczyszczający dla gospodarek o trwałej kulturze wspierania wolnego rynku. W tym sensie brak kryzysu w Polsce i relatywnie słabe zachowanie GPW powinno być traktowane, jako ostrzeżenie, że gdzieś w dłuższej perspektywie polską gospodarkę czeka korekta na ścieżce rozwoju a nie Złota Era, jak wynika to z optymistycznego raportu omówionego w poprzedniej notce na naszych blogach.
Oczywiście giełdy są dyskusyjnym miernikiem siły gospodarek. Można pomyśleć sobie dobry rozwój kraju bez silnej giełdy, choć już trudno bez mocnego sektora finansowego. Jednak przy latającym wolno po świecie kapitale trudno nie zadać pytania o brak docenienia polskiego tygrysa? Skoro mamy teraz swoje złote lata, to dlaczego złotą dekadą GPW była raczej dekada poprzednia a nie obecna? Dlaczego nie szybujemy na historycznych maksimach, jak indeksy na rozwiniętych rynkach? Ktoś raczy nie cenić naszego potencjału zarysowanego w raporcie linkowanym przez Trystero? Skoro jest tak dobrze, to dlaczego jest tak średnio?
