Kolejne wybory za nami, w których temat giełdy był zwyczajnie nieobecny. Może dobrze. Emocji jednak było na tyle dużo – o czym świadczy rekordowa frekwencja – więc wnioskuję, że udzieliły się również inwestorom. Gaszenie tego zajmie sporo czasu. Proponuję szybką mentalną ścieżkę, która pozwoli wyzwolić się z tego zamieszania i skupić na budowaniu własnego zamku. I nawet nie będziecie musieli wyjeżdżać z kraju, jak część rozczarowanych.
Stali czytelnicy naszych blogów pewnie pamiętają, iż od lat jestem popularyzatorem tzw. emigracji finansowej. Nowi mogą usłyszeć o idei pierwszy raz, więc tytułem wprowadzenia. Emigracja finansowa brzmi poważnie i może kojarzyć się z chowaniem przez milionerów pieniędzy w szwajcarskich bankach, ale naprawdę sprowadza się do porzucenia przywiązania do rynku polskiego jako rynku głównego zainteresowania i zwyczajnego wyemigrowania z inwestycjami na rynki zagraniczne. Zrobienie z siebie kogoś, kto na GPW patrzy tak, jak patrzy inwestor zagraniczny, a więc jeden z wielu rynków wschodzących, na którym można szukać swojej szansy jakimś ułamkiem kapitału.
Standardowo powinno to być może do 20 procent kapitału, ale jeśli jesteś inwestorem amerykańskim – lub chcesz postawić się w pozycji inwestora z USA – to powinieneś raczej myśleć o lokacji części akcyjnej kapitału w podziale 80 procent w akcjach amerykańskich i 20 procent w akcjach innych niż amerykańskie. W praktyce może to sprowadzić się do ulokowania 15 procent w akcjach rynków rozwiniętych innych niż amerykańskie i 5 procent w akcjach rynków rozwijających się. Pochodną takiego zachowania jest zgoda na ruch w portfelu tym 20-procentowym kawałkiem tortu, kiedy przesuwasz więcej w stronę rynków rozwijających się kosztem rynków rozwiniętych innych niż USA lub redukujesz część rynków wschodzących, by powiększyć część rynków rozwiniętych innych niż amerykańskie.
Osobiście stosuję taką zasadę od lat i powiem szczerze, że z każdym rokiem i z każdymi wyborami w Polsce przekonuję się, iż to był jeden z najlepszych kroków, jakie mogłem wykonać w życiu. Spokój bycia zakotwiczonym tam jest właściwie niewycenialny. Nie interesuje Was, czy za kilka lat w WIG20 zostaną tylko dwie spółki – PKN Orlen i PZU – które przejmą pozostałe komponenty lub indeks całkowicie zmieni w jakiś kuriozalny koszyk inwestycji w spółki państwowe lub upaństwowione. Dla jasności, nie interesuje mnie zupełnie krytyka działań rządu i zarządów spółek. Jeśli ktoś jest udziałowcem większościowym, to może wyznaczać strategie, jak chce. Może nawet obrać kurs na rafę. Oburzać się należy na siebie, że zainwestowało się w spółki, których zarząd nie robi tego, co zrobilibyśmy, gdybyśmy byli w zarządzie.
Naprawdę od lat nie ma takiego obowiązku i – co ważne – są alternatywne możliwości zainwestowania na rynkach najlepszych, najbezpieczniejszych i takich, na których własność prywatna jest własnością prywatną, a spółki istnieją po to, żeby dać zarabiać swoim akcjonariuszom wzrostem cen akcji lub stałym zwrotem kapitału. W takim położeniu finansowym nie ma żadnego znaczenia, czy wybory wygrał X czy Y, bo nie ma to żadnego związku z twoimi inwestycjami. Jeśli inwestycje są centralnym punktem tożsamości, ta taki, czy inny wynik wyborów zostaje zapomniany w poniedziałek, gdy uwaga przesuwa się w stronę rzeczy naprawdę ważnych, które okazują się odłączone od lokalnego zamieszania.
Tu dochodzimy wreszcie do tych 8 gwiazdek, które tak wzburzyły wielu komentatorów, a innych wyniosły na wyżyny obywatelskiego oporu. Podobała mi się dynamika, z jaką ten viral płyną po sieci, ale szczerze lepiej zastąpić go 7 gwiazdkami. Jednym z twoich celów jako inwestora ma być wolność finansowa. Wolność, która pozwala ignorować wszystkich, którzy chcą ci coś narzucić, coś kazać zrobić i w coś wierzyć. Wtedy nie będziesz musiał niczego kropkować tylko będziesz mógł wybrać, czy powiedzieć komuś grzeczne Thank You czy może bardziej brutalne **** ***. A jak cię nie przekonałem, to może ów jegomość zrobi to lepiej.
