Rynkowa mądrość – poparta teoriami – powiada, iż giełdy dyskontują wszystko, co będzie działo się w przyszłości. W istocie rynki dyskontują również wydarzenia potencjalnie możliwe i takie, których zaistnienie jest mało prawdopodobne. Ciekawostką jest to, że na rynku można również tracić energię na analizy wydarzeń przeszłych, które już nie będą miały miejsca.
Z jednym z takich przypadków spotkałem się ostatnio dyskutując z zaprzyjaźnionym graczem. Doświadczony inwestor przekonywał mnie, że obserwowana na tle innych indeksów słabość WIG20 jest prostą konsekwencją słabości spółki KGHM, która przeceniła się jesienią i do dziś nie odrobiła poniesionych wówczas strat mimo tego, iż podatek od kopalin jest ciągle w fazie projektowania. Próbowałem sygnalizować, iż szukanie jednego czynnika decydującego o kondycji rynku skazane jest na porażkę a sama idea podatku i późniejsze zachowanie KGHM mogło stać się bazą nie tylko do sprzedawania akcji, ale również przesuwania pieniądza w ramach indeksu z jednej spółki do innej. Chyba z małym sukcesem.
W istocie, jeśli spojrzeć na udział KGHM w indeksie WIG20 i dramatyczną przecenę spółki ze 170 złotych do blisko 100 zł za akcję, GPW i indeksowi blue chipów czytelnie brakowało jednego z najważniejszych silników. Idąc dalej ścieżką trudno nie odnotować faktu, iż notowana na NYSE spółka Freeport-McMoRan Copper & Gold, której profil działalności jest podobny do KGHM a skorelowanie kursów akcji obu spółek oczywiste, notowana jest na poziomach z października, gdy KGHM do dzisiaj nie pozbierała się po spadkach wywołanych reakcjami na expose premiera Donalda Tuska. Łatwo zatem o tezę, iż premier Tusk zabrał inwestorom na GPW może nie hossę, ale nowe szczyty w trendzie wzrostowym.
Problem w tym, iż usunięcie podatku do kopalin z rynkowej wyceny KGHM jest możliwie tylko i wyłączenie w momencie, w którym rząd wycofa się z zapowiedzi wielokrotnie powtarzanych przez ministrów i wiceministrów. Na dziś takich zapowiedzi nie ma i analizowanie stanów potencjalnie niemożliwych jest sycące intelektualnie, ale jałowe z punktu widzenia strategii inwestycyjnej. Oczywiście można zbudować sobie jakiś model spekulacyjny w oparciu założenie, iż idea podatku od kopalin upadnie, ale to zabawa dla graczy operujących na rynku instrumentów pochodnych na akcje KGHM.
Na usprawiedliwienie inwestora, który był inspiracją do kreślonej notki, przywołam falę spekulacji, jaka pojawiła się w USA w związku z doskonałym zachowaniem spółki Apple. Znana, ceniona i często przywoływana grupa analityków z Bespoke Investment Group – cytuję za tekstem ze stron amerykańskiego tygodnika Barron’s – zabawiła się ostatnio w wyliczenia, w których w 2009 roku do DJIA zamiast spółki Cisco wchodzi spółka Apple. Zdaniem Bespoke obserwowana ostatnio zwyżka cen akcji Apple spowodowałaby, iż w połowie lutego DJIA notowany byłby na poziomie 15000 punktów a nie męczył się z 13000.
Bez wątpienia takie „co by było gdyby” wywołuje ciepłe myśli o tym, jak wyglądałyby oceny kondycji giełd na świecie, gdyby amerykańskie indeksy już dawno pożegnały poprzednie szczyty. Trudno wyobrazić sobie dzisiaj, jakie wpływ na nastroje miałby fakt, iż DJIA szybowałby na historycznych maksimach, kilka procent powyżej szczytu poprzedniej hossy. Chyba, nikt nie miałby wówczas wątpliwości, iż kryzys roku 2008 jest przeszłością a przez sieć i prasę nie przelałaby się fala jęków o straconej dekadzie. Wszystko to tylko w jednym przypadku – gdyby Apple wszedł do DJIA w 2009 roku. Gdyby.

