Pojawienie się na GPW pierwszego funduszu indeksowego wywołało sporo dyskusji, z których na plan pierwszy wybija się rozczarowanie związane z modelem przyjętym przy jego uruchomieniu. Zamiast klasycznego pokrycia w akcjach mamy nieczytelne dla inwestorów indywidualnych swapy, które dla większości są niczym innym od okrytych niesławą opcji i różnej maści pochodnych.
Bez wątpienia brak fizycznego pokrycia w akcjach jest jedną z największych wad, ale też należy odnotować, iż wiele w tym faktu zacofania polskiego rynku kapitałowego, który dorobił się swojego pierwszego funduszu typu ETF w czasach, w których świat zaczyna już odczuwać zarówno przesyt nową modą w inwestycyjnym światku, jak i eksplozję pomysłów z nimi związaną oraz zaniepokojenie ich wpływem na rynek.
Wydaje się, że większość – jak piszący – obiecywała sobie po pierwszym ETF czegoś, co będzie przypominało tani fundusz indeksowy pozwalający kupić akcje z WIG20 bez stałego wachlowania spółkami przy rewizjach indeksu. Wygląda na to, iż osoby chcące posiadać akcje z WIG20 ciągle będą skazane na kupowanie największych banków, KGHM, PKN i TPSA oraz nowych spółek wchodzących w skład indeksu.
Osobiście uważam decyzję GPW za dyskusyjną, ale może alternatywa sprowadziła się do ETF Lyxora albo żaden? Anglicy mawiają beggars can’t be choosers. Marketingowo nie było lepszego momentu niż zachęcenie rynkowego świata do tego, by połączyć wprowadzenie funduszu ETF i fizycznej ekspozycji na rynku akcji z rosnącymi obawami o niewydolność systemu emerytalnego. Niestety zafundowano nam jednak instrument pochodny, powiązany z wprowadzającym, którego niewielu w Polsce zna a większość kojarzy się z zagranicznym bankiem, który – cytat z klienta – może upaść, jak Lehman Brothers.
Mimo tego warto jednak dać szansę rodzynkowi. Paradoksalnie ów ETF ma więcej zalet niż wad, tylko trzeba ich poszukać. Podstawową jest możliwość ekspozycji na rynku spółek o największej kapitalizacji. Tak patrząc uruchomiony właśnie ETF nadaje się do tego idealnie. Już nie trzeba płacić 4-procentowych prowizji TFI za to, że w naszym imieniu wyeksponują nas na rynek GPW i zainwestują 60 procent portfela w akcje spółek „o największym zaufaniu”.
Kupno jednostki ETF właściwie zwalnia osoby z analiz poszczególnych spółek, które nie chcą wygrywać z rynkiem, ale chcą mieć pochodną akcji w portfelu. Z definicji ETF nie jest pomyślany, jako narządzie do wygrywania z konkretnym rynkiem. Mówiąc inaczej ETF-ów – a zwłaszcza jednego – nie kupuje się po to, żeby walczyć o lepszy wynik z innymi funduszami, tylko po to, żeby mieć część środków ulokowanych w segmencie dającym szansę na wzrost kapitału większy od papierów dłużnych czy klasycznych lokat. Obrazowo ETF to obietnica przeciętnych zysków, ale też taka, iż nie znajdziemy się z naszymi pieniędzmi na liście tych, którzy stracili na danym rynku najwięcej.
Oczywiście ETF może być czymś więcej niż tylko próba zagrania na średniej. Ilość strategii dostępnych na świecie zaczyna być równie bogata, jak na rynkach akcji, ale nie znaczy to, że nie można podejść do ETFW20L, w klasyczny sposób bez oglądania się na rynkową gorączkę. Dla osoby, która ma wolne środki i chce zainwestować w perspektywie 3-5 lat i przy podziale 60 procent akcje/40 procent obligacje czy lokaty, ów ETF jest poprawnym rozwiązaniem. Oczywiście niesie ryzyko – osobiście nie wierzę w inwestycje bez ryzyka – ale pozwala rozłożyć ryzyko na rynku akcji bez nadmiernych kosztów takiego kroku i przy minimalnym nakładzie czasu. Dlatego proponuję spoglądać na ten ETF mocno redukując swoje oczekiwania poprzez nie stawianie mu zadań, których nie spełni.
