Ostatnie zwyżki na rynkach, również surowcowych, przywróciły pytania na temat groźnych baniek spekulacyjnych. Dyskusję wywołali przedstawiciele banku centralnego Chin i rozlała się ona przez media na cały świat. Trudno znaleźć wystąpienia przedstawicieli Fed, w którym nie byłoby odpowiedzi na pytania, czy rynkom grożą nowe fale spekulacji napędzane niskimi stopami procentowymi. Sygnalizowałem na blogach bossy problem kilka tygodni wcześniej pytaniem w kontekście gorączki związanej z tanim i szeroko dostępnym dolarem.
W istocie obserwowane ostatnio osłabienie dolara jest właściwie jedynym stałym czynnikiem, którym daje się tłumaczyć wzrosty cen na WallStreet, zwyżki cen surowców a nawet nowe rekordy indeksów na giełdach rynków wschodzących – wszystkie pozostałe są tylko częściowo odpowiedzialne za pojedyncze sesje. Trudno znaleźć uzasadnienie dla miedzi po przeszło 3 dolary za funt, gdy chiński import spada a zapasy rosną. Trudno uzasadnić ropę mierzącą w 100 dolarów, gdy – wszystko na to wskazuje – popyt na ropę w roku 2009 i 2010 będzie mniejszy niż w roku 2008. Również na rynku złota trudno szukać popytu konsumpcyjnego, który uzasadniałby cenę uncji po 1150 dolarów.
Częściową odpowiedź na zagadkę ostatniego powiązania dolara z innymi częściami inwestycyjnego krajobrazu przynosi cytowany wczoraj w mediach branżowych raport Fund Managers Survey Global (przygotowuje go Bank of America-Merrill Lynch). Badanie oparte jest na opiniach 300 „ciężkoportfelowych” zarządzających ze świata, którzy powiedzieli, iż spodziewają się wzrostu inflacji – czytaj osłabienia dolara – i dlatego przesuwają środki w portfelach na rynku surowcowe i rynki wschodzące, które ich zdaniem będą najlepszą inwestycją kolejnych miesięcy.
Nie znam nikogo, kto ma dostęp do raportu ML w czasie jego publikacji, ale na stronach ML znalazłem jedno z historycznych wydań (z września 2009 roku), w którym są dwa ciekawe dla zainteresowanych rynkami surowcowymi wykresy.
Pierwszym jest wykres złota z zaznaczonym procentem respondentów sygnalizujących przewartościowanie (overvalued) przy cenie około 1000 dolarów za uncję.
(źródło: Bank of America-Merrill Lynch)
Proste porównanie z wykresem miesięcznym złota – raport ukazuje się raz na miesiąc – pokazuje, iż ankietowani przez ML dość dobrze wyczuwają trendy na rynku złota (czerwona linia pokazuje poziom 1000 USD).
(źródło: Bossa.pl)
Latem ubiegłego roku, kiedy złoto było po 1000 dolarów za uncję, przeważająca część respondentów oceniała, że złoto jest przewartościowane . Na jesieni, kiedy złoto było po 700 dolarów za uncję, czytelną przewagę uzyskali sygnalizujący niedowartościowanie. Porównanie obu wykresów pozwala na – ostrożną! – tezę, iż na przestrzeni kilkunastu ostatnich miesięcy, a więc na przestrzeni całego kryzysu, poprawna ich zdaniem cena złota to 800 – 900 dolarów za uncję.
Kolejnym jest wykres ropy z zaznaczonym procentem respondentów sygnalizujących akceptowalną cenę baryłki. ML w raporcie pisze o tym, iż baryłka w granicach 65-75 dolarów jest zdaniem badanych poprawną ceną rynkową.
(źródło: Bank of America-Merrill Lynch)
I znów rzut oka na wykres ropy w kontekście tego wykresu opinii. Znów dobrze widać, iż badani przez ML wpisywali się w to, jak powinna kształtować się cena surowca i w jakim punkcie – przewartościowanie lub niedowartościowanie (okolice 75 dolarów za baryłkę) – należałoby szukać swojej szansy po krótkiej lub długiej stronie rynku.
(źródło: Bossa.pl)
Można zaryzykować założenie: Jeśli w trakcie ostatnich dwóch miesięcy nie zaszła jakaś znacząca zmiana w opiniach (dane makro za III kwartał mogły je zmienić na plus, czytaj podnieść akceptowane poziomy), to podawane w cytowanym badaniu ceny można uznać, za rynkowe oczekiwania tego, jak powinny wyglądać dziś wycena złota i ropy.
(dla czytelności: wykresy ceny obejmują miesiące czerwiec 08 – listopad 09 a wykresy opinii miesiące maj 08 – wrzesień 09)
Możemy tylko marzyć o tym, żeby w Polsce robiono takie badania na temat kluczowych spółek z WIG20. Może kiedyś znajdę w sobie energię i czas (i znajdę sponsora), żeby przygotować takie badania dla rynku polskiego. Ich adresatami i odbiorcami mogliby być zarządzający z polskich funduszy i biur maklerskich. Może GPW ożywiłaby jakoś zarzucony pomysł WIG-ometru? Wprawdzie nie szukam pracy, ale dla czegoś takiego mógłbym poświęcić resztki wolnego czasu.
