Na początku swojej kariery na rynku kapitałowym zastanawiałem się czy nie zostać dziennikarzem. Wydawało mi się, że jest to praca jeszcze bardziej ciekawa niż maklerka. Przecież na rynku kapitałowym ciągle się coś dzieje.
Powstrzymał mnie przed zmianą fachu strach, czy będę w stanie poradzić sobie z takim ogromem wiedzy. Przecież dziennikarz finansowym nie może się specjalizować tylko w jednej dziedzinie. Dziś pisze o spółce telekomunikacyjnej, jutro o finansowej, pojutrze o biznesie jubilerskim. I na wszystkim powinien się choć trochę znać.
O słodka naiwności…
Patrząc na poziom niektórych tekstów, które ukazują się w polskiej prasie finansowej mam często wrażenie, że piszącym zależy głównie na dramatycznym tytule. Być może wychodzą z założenia, że i tak większość Polaków nie rozumie tego co czyta?
Najśmieszniejsze jest to, że dziennikarze telewizyjni wydają się sugerować słowem czytanym, a właściwie niedo-czytanym i z zawziętością komentują pisane teksty swoich kolegów.
W dzisiejszym (20.05.08) Pulsie Biznesu, przeczytałem na „jedynce”, że mam klawe życie. Już myślałem, że znów się dowiem, że maklerzy w Polsce zarabiają 1 mln euro rocznie, gdy nagle okazało się, że tym razem „przenośnia” autora jest jeszcze bardziej „zakręcona”. Pan Rafał Kerger w dwu stronnicowym artykule podjął się „analizy” problemu „Dlaczego banki inwestycyjne na świecie tną koszty, a polskie spółki-córki nie?”. I doszedł do jakże zaskakującego tytułu „Polscy maklerzy mają klawe życie”. Co ma piernik do wiatraka? Też miałem problem ze zrozumieniem. Wyszło chyba na to, że skoro amerykańskie banki inwestycyjne tną koszty i zwalniają pracowników, a polskie biura maklerskie nie zwalniają to znaczy, że polscy maklerzy mają fajnie.
Najśmieszniejsze albo jak kto woli najtragiczniejsze jest w tym to, że autor ani słowem nie zająknął się w tekście artykułu o polskich biurach maklerskich. Przez cały czas pisał o bankach (np. Citibanku, BRE Banku, ING, GE Money Banku).
Nie chcę tutaj polemizować z całkowicie błędną moim zdaniem tezą, że skoro w UBS zwolni 5 tys. osób to i polski bank powinien. Gdyby autor spojrzał chociażby na ostatnie wyniki kwartalne i porównał jakie straty poniosły amerykańskie banki inwestycyjne, a jakie zyski generują polskie banki komercyjne lub przeczytał ile nowych banków komercyjnych wchodzi na rynek polski, być może postawiłby inną tezę. Albo przynajmniej zauważył różnicę pomiędzy bankierem inwestycyjnym czy maklerem, a bankierem komercyjnym czy uniwersalnym… A może za dużo wymagam? Przecież wtedy nie wyszedłby taki chwytliwy tytuł. A tak wyszła analiza porównawcza – w Citi nie można już zamawiać sobie w czasie podróży służbowych pornokanałów, a w Polsce…
Kilka dni wcześniej pojawiła się notka o podobnym zabarwieniu „DM BOŚ zdołował grupę”. Inwestor czytający niedawno o wyczynach tradera z pewnego francuskiego banku, mógł pomyśleć „oho to i Polska ma swojego Karviela”. Jakże się rozczarował czytając szczegóły, że DM BOŚ zarobił wprawdzie o 26% mniej niż w I kwartale 2007 ale nadal stanowi to ponad 20% zysków całej grupy. A gdyby policzyć rentowność kapitałów to większość spółek publicznych chciałaby tak „dołować”.
Teza jednak przyjęła się. W wywiadzie dla TVN-CNBC prezes Pietrewicz był atakowany przez prowadzącego dziennikarza, dlaczego skoro wynik netto biura maklerskiego spadł o 26% to bank nie tnie kosztów zwalniając pracowników. Przecież robią tak na całym świecie np. Merill Lynch, Citi, UBS. Przecież skoro kura składała dwa złote jajka, a teraz składa tylko jedno to najlepiej byłoby zrobić z niej rosół.
Ech, a może jednak popełniłem błąd. I powinienem zostać dziennikarzem. W końcu mają w Polsce klawe życie. A przede wszystkim nieskomplikowane 😉
