Zapachniało banałem, bo czy inwestycje tego chyba najbardziej znanego, podziwianego i naśladowanego guru giełdy mogą jeszcze zawierać jakieś nie odkryte sekrety? Okazuje się, że tak. Jeśli tylko przyłożyć do nich nieco statystyki wyższego rzędu.
A zrobili to trzej panowie: Frazzini, Kabiller i Pedersen, pracujący (uwaga gdyż ma to znaczenie) jako quants dla funduszu hedgingowego AQR Capital Management, założonego przez Cliffa Asnessa – cudowne dziecko finansów, podopiecznego ojca hipotezy efektywnego rynku – Famy, któremu zresztą zrobił psikusa udowadniając, że rynki nie są jednak tak efektywne. Angielskojęzycznym Czytelnikom polecam historie jego wzlotów i upadków w tym artykule.
AQR zarządza miliardami dolarów, przede wszystkim za pomocą algorytmów. Spod pióra wymienionych panów, jak i samego Asnessa wcześniej zresztą, wyszło już sporo prac naukowych o tym ile niespodzianek kryje rynek. Ich zainteresowanie statystycznym wertowaniem danych giełdowych jest niejako naturalne a do tego okraszone sporą dozą praktyki, wszak w ten sposób wykrywają nowe nieefektywności i wzbogacają swoje algorytmy.
Kiedy zobaczyłem we wrześniu 2012 najnowsze ich studium p.t. „Buffett’s Alpha” wiedziałem, że przeczytam pasjonującą historię tego jak rozłożyli na czynniki pierwsze wyniki giganta inwestowania. I choć spodziewałem się jakichś banałów, które wszyscy znają, to poczułem się miło i lekko zaskoczony. Nie mogłem się więc powstrzymać by nie wrzucić na blog kilka ciekawostek wykrytych przez autorów.
Jak wskazuje tytuł – studium zostało poświęcone poszukiwaniu alfa czyli zdolności menadżera zarządzającego kapitałami do generowania ekstra zysków, które pozostają po odjęciu ‘beta’ a więc zmian wynikających ze wzrostu samego rynku. Sprowadza się to w zasadzie i najczęściej do umiejętnego wyboru akcji do portfela lub/i dobrego timingu, krótko mówiąc – do pokonywania rynku dzięki własnym umiejętnościom. I tak np. alfa o wielkości 15% (lub 1,15) oznacza, że portfel zarządzającego ma szanse wzrosnąć średnio o 15% rocznie podczas gdy rynek się nie ruszy w tym czasie a beta akcji się nie zmieni. To najpopularniejsza formuła, bez uwzględnienia szeregu czynników ze strony rynku, które mają wpływ na wynik poza działaniem rzeczywistego talentu.
To po kolei:
Po pierwsze: Wskaźnik Sharpe’a
Mimo, że przez wielu uważany za nieadekwatny miernik (przez Sharpe’a samego przede wszystkim) to nadal wielce popularny. Ponieważ Buffettowy wehikuł do zarabiania – Berkshire Hathaway (BRK) – jest notowany na giełdzie a jednocześnie działa jak fundusz, dlatego autorzy policzyli jego wskaźnik Sharpe’a (WS) za lata 1976-2011 zarówno na tle innych funduszy jak i akcji.
BRK plasuje się na szczycie 3% najlepszych funduszy w historii i 7% akcji, bez względu na ich długość ich istnienia. Niestety ci, którzy „odważyli” się Buffetta w tym rankingu pokonać, i tak przestali w którymś momencie istnieć.
Wskaźnik Sharpe’a BRK wynosi 0,76 co być może wielu uzna za podejrzanie niskie, ale stanowi dwukrotność rynkowej średniej i bije wszystkie spółki giełdowe, które istniały minimum 30 lat.
Dolar zainwestowany w BRK w 1976 był wart nieco ponad 1500 $ w 2011 r. To daje roczny zwrot 19% powyżej bonów skarbowych i 6,1% ponad indeks giełdowy.
Po drugie: lewar !
Mało kto wie, że z raportów BRK udało się odczytać, iż Buffett swoje wyniki uzyskał dzięki lewarowi 1,6 do 1. To jak się za chwilę okaże ma znaczenie – podnosi zyskowność ale podwyższa przy okazji ryzyko. Po części tu właśnie odnajdujemy talent Buffett- pomysł i odwaga, żeby ów lewar zastosować.
Źródła lewarowania ? Biznes ubezpieczeniowy (góry składek), odłożone podatki + derywaty (słynne niedawno premie zgarnięte za opcje).
Po trzecie: cóż za styl !
Spółki wybierane przez Buffetta mają kilka wspólnych cech:
– bezpieczeństwo czyli niskie beta i niską zmienność
– taniość czyli znak firmowy – inwestycja w wartość (niska cena do wartości księgowej)
– wysoka jakość czyli spółki zyskowne, stabilne, z dywidendami
Autorzy za pomocą kilku tajemniczo brzmiących dla laika czynników (momentum, quality factor, BAB itd.) wykryli w swoich obliczeniach, że posługiwanie się tylko tymi 3 w/w cechami w połączeniu z lewarem zapewnia wyniki podobne do uzyskiwanych przez Buffetta, co pośrednio oznacza, że można to robić automatem.
Talent Buffetta polega więc głównie na tym, że na taki pomysł wpadł i nie bał się wcielić go w życie 50 lat temu…
Po czwarte: bardziej inwestor niż dyrektor naczelny (CEO)
Panowie podzielili spółki w portfelu BRK na te publicznie handlowane na giełdzie (średnio 37% portfela) oraz te prywatne (63%), którymi Buffett zarządzał jako menadżer, a następnie policzyli zwroty na kapitale z obu grup. Zyskowność tej pierwszej okazała się istotnie wyższa, co dowodzi, że jest on głównie talentem w wyborze spółek niż zarządzania biznesami firm.
Przy okazji – w grupie spółek prywatnych znalazły się ubezpieczeniowe i reasekuracyjne. Dlaczego? Otóż to one właśnie pozwalały Buffettowi na użycie lewara! Zbieranie składek i co jakiś czas wypłacanie szkód pozwalało na tani kredyt, który zapewniał 36% potrzebnych na giełdzie funduszy.
Po piąte: obsunięcia kapitałów
Żeby przeżyć na rynku potrzeba umiejętności radzenia sobie z ryzykiem a więc między innymi zjazdami wartości portfela. I tu Buffett poradził sobie świetnie ponieważ zmienność BRK na poziomie 24,9% był wyższa niż rynkowa średnia równa 15,8%. Żeby wyśrubować wskaźnik Sharpe’a na dwukrotnie wyższą wartość niż rynek, trzeba było uzyskać dużo wyższe relatywnie zyski. A trzeba wziąć pod uwagę, że beta portfela Buffetta wyniosło 0,7 co jeszcze bardziej podgrzewa ten sukces.
No i dla pełni obrazu – kiedy w latach 1998-2000 rynek wzrósł o 32%, wartość BRK…spadła o 44% co oznacza, że trzeba było znieść łącznie 76% „porażkę”.
Po uwzględnieniu w obliczeniach szeregu wspomnianych czynników (szczegóły w pracy) wyszło autorom, że alfa Buffetta to niewiele znaczące… 0,1%, co znaczy, że w największym stopniu jego wyniki tłumaczy wybór bezpiecznych, tanich spółek o dobrej jakości. Co można zrobić, jak pokazują w stosownych tabelach, za pomocą „automatu” z dodaniem lewara. Pozostaje kwestia tego, że trzeba było to zrobić 50 lat temu….
—Kat—

