Obsunięcia mają znaczenie

Podstawowy problem z delegowaniem decyzji inwestycyjnych polega na tym, że nie ma skutecznych narzędzi do oceny tego czy wybrany przez inwestora podmiot posiada umiejętności inwestycyjne. W tej niefortunnej sytuacji większość inwestorów polega na przeszłych wynikach inwestycyjnych jako wskaźniku umiejętności.

Jednak wyniki inwestycyjne, na przykład funduszy inwestycyjnych, odznaczają się niską trwałością. Fundusze, które znalazły się w czołówce rankingu wyników w jednym roku nie utrzymują się w czołówce rankingu w kolejnych latach. Wyświechtane zastrzeżenie, że „historyczne wyniki nie są gwarancją zysków w przyszłości” ma naprawdę mocne podstawy.

Dlatego zwróciłem uwagę na świeże badanie pod tytułem Maximum Drawdown as Predictor of Mutual Fund Performance and Flows. Jego autorzy, Timothy Riley i Qing Yan, przeanalizowali wyniki inwestycyjne prawie 2200 amerykańskich funduszy akcyjnych w latach 1999 – 2020. Sprawdzali czy maksymalne obsunięcie jest przydatnym wskaźnikiem w prognozowaniu przyszłych wyników funduszy.

Kluczowym efektem analiz badaczy jest poniższy wykres. Wykres pokazuje bezwzględne wyniki pięciu równoważonych portfeli funduszy inwestycyjnych. Wszystkie portfele zawierają fundusze inwestycyjne z najlepszego kwintyla (top 20%) wyników inwestycyjnych z ostatnich 24 miesięcy (te wyniki to alfa w 4-czynnikowym modelu Fama-French-Carhart). Najlepsze pod względem wyników fundusze inwestycyjne podzielono na pięć portfeli a kryterium było maksymalne obsunięcie (od szczytu do dołka na danych dziennych) w ostatnich 12 miesiącach. Maksymalne obsunięcie dostosowano o styl funduszu. Ciągła ciemnoniebieska linia to wyniki portfela najlepszych funduszy o najmniejszym maksymalnym obsunięciu. Przerywana czerwona linia to wyniki portfela najlepszych funduszy o największym maksymalnym obsunięciu.

Za Timothy Riley i Qing Yan

Krótko mówiąc: badacze wzięli fundusze o najwyższych stopach zwrotu. Sklasyfikowali je na podstawie wysokości maksymalnego obsunięcia. Okazało się, że te z najmniejszym maksymalnym obsunięciem spisywały się najlepiej. W omawianym badaniu niskie maksymalne obsunięcie wydaje się być czynnikiem, który wskazuje na trwałość dobrych wyników a tym samym na istnienie rzeczywistych umiejętności inwestycyjnych wśród zarządzających. Dla mnie jest to jeden z najbardziej interesujących wniosków z badań akademickich w ostatnim czasie.

Maksymalne obsunięcie można traktować jako samodzielne kryterium i sklasyfikować fundusze na podstawie tego wskaźnika. Portfel 20% funduszy o najmniejszym maksymalnym obsunięciu wyraźnie wygrał (o 4% rocznie) z portfelem 20% funduszy o największym maksymalnym obsunięciu.

Jednak autorzy sugerują, że maksymalne obsunięcie staje się wyjątkowo użyteczne gdy zastosuje się je do dodatkowej oceny najlepszych funduszy inwestycyjnych. Wskazują, że o ile same dobre przeszłe wyniki „nie prognozują” dobrych przyszłych wyników to dobre przeszłe wyniki w połączeniu z niskim maksymalnym obsunięciem sugerują dobre przyszłe wyniki. Warto przy tym zwrócić uwagę, że samo niskie maksymalne obsunięcie jest trwałe – fundusze z niskim maksymalnym obsunięciem mają tendencję do generowania niskich maksymalnych obsunięć.

Autorzy dalecy są od ogłaszania odnalezienia Świętego Graala selekcji funduszy inwestycyjnych. Moim zdaniem warto poczekać na kolejne badania w tym obszarze lub ewentualną krytykę analizy Rileya i Yana.

Jeśli niskie maksymalne obsunięcie okaże się skutecznym wskaźnikiem trwałości dobrych wyników inwestycyjnych i umiejętności zarządzających to będzie to dobra wiadomość dla inwestorów. Maksymalne obsunięcie jest łatwo dostępnym wskaźnikiem. Jest na przykład jednym z kryteriów oceny ryzyka w wyszukiwarce funduszy na BossaFund. Jest łatwym do zrozumienia, intuicyjnym wskaźnikiem. Skupia się wreszcie na negatywnej stronie zmienności – tej, która przysparza inwestorom największych emocjonalnych problemów.

Dlatego interesujące są też wyniki innej analizy Rileya i Yana, która pokazała związek pomiędzy przepływem kapitału od inwestorów a maksymalnymi obsunięciami: inwestorzy nie lubią wysokich maksymalnych obsunięć i preferują fundusze z niskimi maksymalnymi obsunięciami.

W obszarze konwencjonalnego inwestowania na rynku akcyjnym (Riley i Yan analizowali tylko „klasyczne” fundusze z długimi pozycjami) wielkość maksymalnego obsunięcia, zarówno w jakimś okresie (na przykład roku) jak i w całej historii inwestycyjnej wydaje się mi bardzo intuicyjnym uzupełnieniem, rozszerzeniem oceny wyników inwestycyjnych i rzeczywistych umiejętności. Może być to efekt osobistego skrzywienia. Jestem inwestorem o ekstremalnie niskiej tolerancji na obsunięcia. To naturalne, że zdolność unikania dużych obsunięć wydaje się mi inwestycyjną cnotą, umiejętnością.

Myślę jednak, że większość inwestorów mając do wyboru dwa fundusze z takimi samymi stopami zwrotu za ostatnie 3 i 5 lat intuicyjnie wybrałaby ten z niższym maksymalnym obsunięciem w tym okresie. Riley i Yan sugerują, że w tym intuicyjnym wyborze może tkwić bardzo dużo sensu.

Podziel się tym artykułem:

Polecamy

Autorzy

Najnowsze komentarze

Tagi

akcje analitycy analiza fundamentalna analiza techniczna bańka spekulacyjna bessa bitcoin bossaEdu edukacja emocje ETF FED forex fundusze giełda GPW hossa inwestowanie pasywne inwestycje kontrakty terminowe krach kryptowaluty kryzys książka książki literatura makro media oszustwa porady inwestycyjne prognozowanie prognozy przewaga psychologia psychologia inwestowania recenzja ropa rynek akcji rynek akcyjny ryzyko statystyka w inwestowaniu strategie strategie inwestycyjne straty systemy WIG20 wykres dnia zagranica złoto

Najnowsze wpisy