Popularnym zabiegiem fabularnym w filmach akcji jest takie prowadzenie historii by zarówno w bohaterach i widzach filmu stworzyć wrażenie, że wszystko przebiega zbyt łatwo i zaraz wydarzy się coś co stukrotnie skomplikuje sytuację bohaterów.
Myślę, że wielu inwestorów na globalnych rynkach akcji może nabierać przekonania, że to co dzieje się z kluczowymi indeksami giełdowymi wygląda nienaturalnie łatwo. Kursy akcji wznoszą się z niepokojącą lekkością.
Inwestorzy potrafią się martwić napływającymi na rynek negatywnymi informacjami, wysoką zmiennością, niewielką szerokością rynku i innymi wskaźnikami pokazującymi odstępstwa od idealnie zdrowego rynku byka. Jednak niepokój potrafi też wzbudzać odmienna sytuacja: systematyczne wznoszenie się indeksów przy niskiej płynności i strumieniu informacji, który zatraca swój pesymistyczny charakter. Wtedy do głosu dochodzą myśli w rodzaju „coś tu jest nie tak, kursy nie mogą tak po prostu ciągle iść w górę”.
W ostatnich dniach pojawiło się sporo informacji potencjalnie wzmacniających nastawienie „to wygląda zbyt dobrze”. Jason Goepfert z Sentiment Trader zwrócił uwagę, że odsetek firm w indeksie S&P 500, których kursy znajdują się powyżej 200-sesyjnej średniej kroczącej przekroczył już 85% i jest najwyższy od pięciu lat. Wskaźnik ten przedstawiony jest na dzisiejszym wykresie dnia:
Rob Hanna z Quantifiable Edges zauważył, że od połowy października, czyli od poluzowania polityki monetarnej Fed przez program, który nie jest luzowaniem ilościowym (not-QE) indeks S&P 500 tylko pięć razy zamknął się poniżej 10-sesyjnej średniej kroczącej. Ostatni raz zrobił to w pierwszej dekadzie grudnia. Według Roba Hanny takie systematyczne, nieustępliwe wspinanie się indeksu w górę bez minimalnych korekt jest historyczną anomalią.
Jednocześnie amerykański rynek akcyjny daleki jest od euforii rozumianej jako gwałtowne dzienne zwyżki. Amrith Ramkumar z WSJ zwrócił uwagę, że od połowy października indeks S&P 500 nie zanotował dziennej zmiany (w górę lub w dół) o więcej niż 1%. To trzeci najdłuższy taki okres od 1995 roku. Co ciekawe, dwa dłuższe okresy zakończyły się w styczniu i październiku 2018 roku.
Należy podkreślić, że z historycznych danych nie wyłania się wniosek, że omówione wyżej zjawiska są negatywnymi sygnałami dla rynku akcyjnego, zwłaszcza w długim terminie. W krótkim terminie mogą wskazywać na wyczerpanie, zmęczenie ale w długim horyzoncie są pozytywnymi sygnałami – takie wnioski wynikają z analizy danych historycznych.
Moim zdaniem interesujące są emocjonalne, psychologiczne konsekwencje rynku akcyjnego, mozolnie pnącego się w górę i regularnie ustanawiającego nowe historyczne szczyty. Po pierwsze, jest to rynek, który jest ekstremalnie frustrujący niemal dla każdego kto nie ma przynajmniej 100% ekspozycji na rynek akcji. Obserwowanie indeksu S&P 500 przypomina w ostatnich miesiącach obserwowanie ślimaka pełzającego w górę po jakiejś łodydze. Z tą różnicą, że każdy milimetr w górę rodzi poczucie żalu z powodu nieuczestniczenia w zwyżce (nieuczestniczenia, które ma konkretne koszty finansowe).
Frustracja i poczucie żalu to bardzo nieprzyjemne uczucia więc dotknięci nimi inwestorzy, analitycy i medialni eksperci będą znajdować pocieszenie w przekonywaniu się, że w długim horyzoncie czasowym mają rację. Wyszukiwanie sygnałów rychłej korekty jest w tym przypadku rozwiązaniem pierwszego wyboru. Świadomość tego faktu, jest bardzo ważna dla inwestorów, którzy „nie wsiedli do pociągu”. Będą wyszukiwać informacji broniących swoich decyzji i sceptycznie podchodzić do analiz i opinii o optymistycznej wymowie.
Po drugie, mozolny marsz w górę przy braku nawet niewielkich korekt stworzy sytuację podobną do tej z drugiej połowy 2018 roku. Korekta i towarzyszący jej skok zmienności będą się wydawać dużo bardziej gwałtowne z powodu oczekiwań inwestorów ukształtowanych przez kilka ostatnich miesięcy. Pewna część inwestorów po raz kolejny założy, że gwałtowne spadki są dowodem, że obecny rynek byka musi się zakończyć krachem przypominającym ten z lat 2007-2009. Ten efekt wzmocniony będzie przez media finansowe, dla których 1% spadku będzie tąpnięciem a 2% spadku będzie „krwią na parkiecie”.
