Mały eksperyment związany ze zmiennością rynku.
Jako jej miernik w poniższym przykładzie użyłem dość często stosowanego wskaźnika ATR (Average True Range). Jego twórca Welles Wilder przyjął do obliczeń następującą procedurę:
1. Liczymy Prawdziwy Zakres (TRUE RANGE , TR), najczęściej dzienny, który jest równy największej, absolutnej wartości wybranej spośród następujących 3 zakresów:
– dzisiejszej ceny maksymalnej od ceny minimalnej [H – L]
– dzisiejszej ceny maksymalnej od ceny zamknięcia wczoraj [H-C]
– dzisiejszej ceny minimalnej od ceny zamknięcia wczoraj [L-C]
2. Uśredniamy obliczony w punkcie 1 Prawdziwy Zakres dla dowolnego okresu t dni (np. t=14 ).
// Sposoby postępowania w tym przypadku są różne – widziałem już uśrednianie za pomocą zwykłej średniej arytmetycznej lub też ekspotencjalnej ale w oryginale Wilder dodawał średnią dla t-1 dni do zakresu z dzisiaj i dzielił przez t. //
Wykres poniżej pokazuje 2 skrajne przypadki zachowania się kursu tego samego instrumentu (kupione akcje).

Z lewej strony co dzień cena wzrasta o 1 jednostkę. Z prawej – to spada o 1 jednostkę (czarne świece) to rośnie (białe świece).
Oczywiście przykład jest bardzo uproszczony choć wcale niedaleki od rzeczywistości.
Na koniec okresu kurs po lewej kończy 4 jednostki wyżej po 4 sesjach, z prawej – skończyło się na braku zmiany kursu, rynek kręcił się w kółko bez żadnej progresji w finale.
Jeśli użyć podanej wyżej procedury liczenia to prawdziwy zakres dzienny w obu przypadkach wynosi 1 (TR=1). Jeśli teraz uśrednimy to, otrzymamy podobny ATR dla obu sytuacji co wskazuje, że zmienność po prawej i lewej będzie taka sama choć ceny pokonały różne dystanse podczas 4 sesji.
Gdyby liczyć ryzyko (R) zmiennością to oznaczałoby, że nie zmieniło się ono. Czy jednak na pewno?
Zależy jak je zdefiniujemy.
Jeśli jako wielkość aktualnego stopa uzależnionego tylko i wyłącznie od zmienności (np. R= 2 x ATR) to rzeczywiście nadal jest równe dla obu portfeli.
Tyle, że tak ustawiany stop dla portfela z lewej przyniesie nam w rezultacie zysk z transakcji gdyby kurs zszedł teraz w dół (stop przekroczył już cenę otwarcia pozycji), dla tego z prawej – stratę. Takie potraktowanie jest bliższe temu jak do ryzyka najprostszej inwestycji podchodzimy najczęściej lub podejść powinniśmy – dla każdej transakcji określamy z góry wielkość kapitału NARAŻONEGO NA STRATĘ, np. R=2% (lub też jako maksymalne dopuszczalne przez nas obsunięcie na kapitale w szeregu nieudanych transakcji, np. XR=20%). Tak zdefiniowane ryzyko daje się normalizować na rynkach o różnej zmienności i modelować je. Punktem wyjścia powinna być jednak jego wartość początkowa (stop loss). Porównywanie samych zmienności niewiele wnosi do całości obrazu.
—Kat—

