Książek o inwestowaniu wydaje się dużo. Bardzo dużo. Mam na myśli przede wszystkim rynek anglojęzyczny, w szczególności zaś amerykański. W USA rola książki w rozwoju i edukacji ma bardzo określone znaczenie. Ludzie na wysokich stanowiskach dzielą się tym, co przeczytali, jakie książki wpłynęły na nich najbardziej i o dziwo często nie są to tytuły, które są właśnie modne, lub niedawno się ukazały (https://blogi.bossa.pl/2015/01/19/rozwazania-o-ksiazkach-raz-jeszcze/)
Do tego dochodzi jeszcze rola książki w promocji autorów, ich biznesów, czy po prostu ukoronowanie jakiegoś stopnia własnej kariery. Nie bez znaczenia jest tu ogromna rola wydawców, którzy systematycznie szukają nowych tytułów, namawiają potencjalnych lub już aktywnych autorów do napisania książki.
Niewielki odprysk tej ogromnej machiny dociera również do nas. Tłumaczona jest zaledwie garstka tytułów, przefiltrowanych przez gusta czy oczekiwania rodzimych wydawców. Przy czym proporcje rynku książki inwestycyjnej w Polsce do tego co ukazuje się na świecie są bardzo podobne – jesteśmy niewidocznym pyłkiem.
Jako wydawca cały czas borykam się z problemem, jaki tytuł będzie atrakcyjny dla rodzimego czytelnika. Podczas niedawnej dyskusji na blogach wypłynęła znów kwestia użyteczności bądź bezużyteczności literatury tego typu. Nie bez powodu napisałem w pierwszym akapicie, że w USA książka pełni ogromną rolę edukacyjną. Do czytelnictwa podchodzi się z szacunkiem. Ale nie na kolanach. Tak naprawdę chodzi bardzo często o inspirację, idee, sprowokowanie do dyskusji, wyrażenia własnego zdania. Pod tym względem bardzo się różnimy. Nie chcę po raz kolejny narzekać na brak kultury czytelniczej w Polsce, co widać choćby brakiem jakiejkolwiek dyskusji w mediach przy okazji wydawania ważnych tytułów (a w tym samym czasie najważniejsze media zajmą się fenomenem „Greya” na setki sposobów, choć najczęściej to bardzo banalne i błahe spostrzeżenia).
Według mnie niemal z każdej książki można coś sensownego znaleźć dla siebie. Pod warunkiem, że będzie to faktycznie książka, na którą pochylili się redaktorzy i która ma jakiś zamysł. Jedno zdanie, jeden pomysł. Nie ważne, czy się z nim zgadzamy czy nie. Szukając nowych tytułów zderzam się cały czas z tym samym problemem – w zasadzie ważne rzeczy dotyczące rynku można policzyć na palcach jednej ręki. Dlatego, czytając różnego rodzaju pozycje często nachodzi mnie myśl, to już było. Napisane 10, 15, 20 lat temu. W dodatku chyba lepiej. Przypominam sobie wówczas słowa mojego byłego naczelnego, jeszcze z czasów pracy w gazecie „Parkiet” Kazika Krupy: „Grzegorz, być może napisałeś już o tym sto razy, ale nowi czytelnicy tego nie wiedzą”. I to jest powód, dla których wydaje się książki, pozornie o tym samym. Ale zmienia się autor, język, koncepcja, pomysł. Choć rdzeń i idea pozostaje taka sama. Dodatkowo dochodzi jeszcze jeden akcept. Żeby osiągnąć, stan w którym się stwierdza „na rynku ważnych jest 5 (albo 10, albo tylko jedna) rzeczy” należy spróbować wielu z nich.
Lubię przypominać sobie krótkie zdanie jednej z komentatorek na blogach, która przy okazji napisanej przeze mnie z Tomkiem Zaleśkiewiczem „Drogi inwestora” stwierdziła, że była mile zaskoczona, że jeszcze coś nowego znalazła w kolejnej książce dotyczącej psychologii inwestowania i inwestorów. Właśnie o to mi również chodzi. Dlatego z ogromną przyjemnością polecę książkę, która opisuje to wszystko co już było i również dotyczy psychologii inwestowania. Choć w tym wypadku pewnego ogólnego podejścia do finansów osobistych, a nie samego podejmowania decyzji inwestycyjnych. To książka, w której nie padły zwroty „efekt zakotwiczenia”, ani „teoria perspektywy” mimo, że zostały w elegancki sposób przybliżone. Maleńka, mająca 180 stron pozycja, wydana przez CEDEWU (żałuję, że jej nie wydałem, pamiętam, że ją omijałem i odkładałem na później). „Luka behawioralna” Carla Richardsa to rzecz, w której każdy kto przeczytał choć dwie pozycje omawiające zagadnienia psychologii nie znajdzie nic zaskakującego. Ale dla nowych, będzie to dobry początek do zastanowienia się, postawienia pytań i być może sięgnięcia dalej. W kolejnym wpisie pozwolę sobie poruszyć kwestię nowego spojrzenia na zarządzanie emocjami, do którego jednym tylko zdaniem, zainspirował mnie Richards. Być może dlatego mi się spodobała, bo podejście autora do prognoz, znaczenia informacji, ważności wydarzeń jest tożsame z moim. Przede wszystkim nie jest przegadana. Podrzucę tylko na koniec jeden cytat. Możemy go uznać, za kolejne zgrabne stwierdzenie, które może być ozdobą jakiegoś tekstu, albo pretekst do prowokacyjnego tytułu. Może też stanowić otwarcie do zadawania kolejnych pytań lub dyskusji. „Nie staram się nikogo przekonywać, że plan nie jest nam potrzebny. Potrzebujemy go. Ale jeśli zaakceptujemy fakt, że nawet najlepszy plan jest fikcyjną spekulacją na temat przyszłości, to możemy skupić naszą energię na procesie planowania, zamiast obsesyjnie koncentrować się na jego założeniach”.
„Luka behawioralna. Nie bądź swoim inwestycyjnym wrogiem”, Carl Richards, CeDeWu, Warszawa 2013
