Kilka razy w historii blogów odwiedzaliśmy Francję i zawsze musieliśmy podkreślać relatywną obcość tamtejszej gospodarki i rynku dla polskich inwestorów indywidualnych. Koniec wyborów prezydenckich jest dobrą okazją do spojrzenia na trend, który rysuje się w danych i który może stać się fundamentem sukcesów gospodarczych prezydenta-elekta.
Tradycyjnie zacznijmy od przypomnienia, iż blogi nie są miejscem na wyrażanie sympatii politycznych. Dlatego, jeśli gdziekolwiek niżej pojawi się forma pochwały, to będzie raczej radością z tego, iż w polityce można jeszcze używać danych makro w sposób, z którym daje się dyskutować, a nie po to, żeby okładać pałką przeciwników. Niestety, wkładem do europejskiej kultury Starożytnych Greków i Rzymian jest nie tylko filozofia, metoda naukowa i sieć dróg, ale również całkiem kretyński model uprawiania polityki w cieniu pomników, którymi ogrzewają się różni wiecowi mężowie stanu. Większość polityków chętnie wystąpi pod jakimś pomnikiem, by chwalić przeszłość, a nieliczni odważą się rozmawiać o liczbach w przyszłości. Oddajmy jednak honor Starożytnym: nie brakowało wśród nich ludzi, którzy wyśmiewali to wzdęcie.
Dlatego z wielką przyjemnością śledziłem kampanię wyborczą we Francji, w ramach której zawsze łatwemu populizmowi przeciwstawiono dane makro. Zwyczajnie zapomniałem już, iż kandydat do urzędu może otaczać się publikacjami trafiającymi do mojego umysłu. Jeśli ktoś zada sobie trud prześledzenia propozycji Emmanuela Macrona, to pewnie trafi na stronę En Marche ! i znajdzie tam prognozy gospodarcze – lub raczej cele w polityce gospodarczej – jakie prezentował Marcon w kampanii wyborczej. Pięknie podsumował najważniejsze francuski dziennik gospodarczy Les Echos, który w powyborczy poniedziałek rzucił swoim czytelnikom masą tekstów na temat szans i wyzwań stojących przed prezydentem-elektem. Naprawdę wykresy poniższe tylko obrazują to, co jest na stronach En Marche !, ale też dobrze oddają obietnice.
(źródło: Les Echos)
Wykres górny przedstawia program-prognozę dynamiki PKB w kolejnych latach uzupełnioną o deficyt w finansach publicznych. Dane do 2017 roku są już znane, więc dziennikarze Les Echos tylko uzupełnili prognozę gospodarczą o przeszłość. Przy okazji udało się pokazać pozytywny trend we francuskiej gospodarce, który jest dobrym fundamentem do zbudowania przyszłego sukcesu gospodarczego. Wykres dolny pokazuje ambitny plan zredukowania procentowo ujętego długu publicznego na tle rocznego produktu krajowego brutto. Oczywiście E. Macron jest dziś generałem bez armii – nie ma w parlamencie swoich posłów – ale też powiedzmy szczerze był w rządzie obecnego prezydenta, więc jeśli tak zostanie, to będzie miał kontakty i kanały, by szukać poparcia dla własnych idei.
Jak zawsze w przypadku polityków trzeba dodawać jeszcze jedno jeśli – jeśli będzie próbował realizować program wyborczy. Pytaniem otwartym jest również, czy francuskie społeczeństwo, które wybrało sobie właśnie kogoś powołującego się na model gospodarczy prowadzony wcześniej przez T. Blaira w Wielkiej Brytanii, podąży za swoim wyborem. Stereotypowo rzecz ujmując, dla mnie, osoby z pokolenia X, Macron jest politykiem z pokolenia Y, więc w pewnym sensie już nie do końca „moim” nawet, jeśli mówi do mnie w języku danych makro, który rozumiem i w którym łatwo mogę wyłapać gruszkę na wierzbie. Jeśli wybór Macrona we Francji byłby chociaż sygnałem, że po latach absolutnego skretynienia dyskursu politycznego, świat wraca do poważnej dyskusji o przyszłości gospodarczej, to może nawet jeszcze będę miał okazję kiedyś iść do urny.
Niezależnie od tego, czy nowemu prezydentowi Francji uda się zreformować tamtejszą gospodarkę i ożywić idee europejskie, warto zapamiętać pierwszy z wykresów załączonych do notki. Samo utrzymanie już obecnego, pozytywnego trendu gospodarczego we Francji powoduje, iż szukający swojej szansy na rynkach zagranicznych mogą myśleć o zrobieniu miejsca w portfelu na duże spółki francuskie. Jak pisałem kiedyś w notce na blogach bossy, francuski indeks CAC ma w swoim składzie firmy światowej klasy, o globalnym zasięgu, które zawstydzają wielkie gwiazdy z rynków amerykańskich i europejskich. Niewielkim nakładem pracy – przejrzenie 30 spółek, o których pełno jest wiadomości nie wymaga wielkich studiów – można znaleźć firmy, które dobrze uzupełnią ekspozycję na rynkach zagranicznych i pozwolą zdywersyfikować się poza rynki amerykańskie i niemiecki, które już przebijają się do portfeli polskich krasnali.
PS. na wykresie prognozy długu publicznego jest błąd daty – zamiast 2017 powinno być 2022, ale pewnie większość czytelników i tak zrozumiała prognozę.
