Z dwóch ważnych wydarzeń ostatniego tygodnia, czyli umocnieniu funta oraz spadku indeksów w USA, wybrałem dziś to drugie.
Funt powoli ubija sobie dno, ale nie ma aż takiego wpływu na nasze nastroje jak oznaki gorączki w USA. Lepszym miernikiem koniunktury będzie więc wykres indeksu S&P500, gdzie mamy istotne wydarzenie:
Mamy formację wierzchołkową, na nazwanie której nie będę się silił, bo nie ma to większego znaczenia, po prostu była to forma dystrybucji akcji jak się okazuje, mamy eleganckie wybicie w dół i otwartą drogę do kolejnych minimów. Zaznaczam potencjalny zasięg spadków, równy wysokości całej formacji.
Skrupulatni statystycy liczą ilość kolejnych sesji z coraz niższym zamknięciem z rzędu i wychodzi im, że to najdłuższa seria od 30 lat. Dyżurni progności straszą Trumpem, tłumacząc, że podczas tych wyborów i kampanii jakiekolwiek fundamentalne analizy można wyrzucić chwilowo do pieca. A co jeśli nie wygra? Wątpię jednak, że Trump może być głównym motywem „tej zbrodni”, czyli potencjalnej bessy. Obawiam się raczej, że prędzej niż później złoży się jak domek z kart cała światowa gospodarka – problemy Chin, Japonii, europejskie „exity”, amerykańskie wzrosty na drukowanych pieniądzach itd. Możliwe, że mamy właśnie do tego uwerturę.
Dla ciekawostki dokładam jeszcze sezonowy wykres S&P500 (źródło pod spodem):
Czarna krzywa to uśrednione zmiany cen indeksu z każdego dnia roboczego w ostatnich 25 latach. Czerwona krzywa to aktualne zmiany S&P500 z tego roku. Teoretycznie wykres powinien rosnąć do końca roku, i wcale nie wykluczone, że do tego dojdzie. A po nowym roku będziemy się dalej martwić…
—kat—
Dodaj komentarz