Od wielu lat śledzę polski rynek akcyjny i czasami myślę sobie, że niewiele rzeczy może mnie zaskoczyć. Tymczasem…
Spółka DSS jest w centrum zainteresowania mediów, nie tylko biznesowych, od wielu miesięcy. Sąd ogłosił upadłość likwidacyjną spółki (choć wyrok nie jest prawomocny). Spółka nie reguluje należności wobec podwykonawców na budowanych przez siebie odcinku C autostrady A2. GPW na wniosek Komisji Nadzoru Finansowego zawiesiła obrót akcjami DSS po nieopublikowaniu przez spółkę sprawozdania finansowego za IQ 2012 w wyznaczonym terminie. DSS stało się symbolem problemów z programem budowy autostrad.
Mimo to wielu inwestorów, w tym poważni inwestorzy instytucjonalni wierzy, że spółkę można uratować jeśli zawrze ona układ z wierzycielami i skupi się na rentownej działalności wydobywczej (spółka eksploatuje surowce budowlane). Co zobaczą inwestorzy, którzy w poszukiwaniu najświeższych informacji ze spółki, wejdą na oficjalną stronę DSS?
Zaproszenie do wspólnej modlitwy
Cytuję (poprawiłem kodowanie): W najbliższych tygodniach zapadną najważniejsze decyzje dotyczące naszej Firmy, związane z jej istnieniem i dalszą działalnością. W tym niezwykle trudnym dla nas wszystkich okresie chcemy wspólnie modlić się w intencji: „Przełamania kryzysu oraz uchronienia miejsc pracy w spółce Dolnośląskie Surowce Skalne S.A.”
Pragniemy zatem zaprosić wszystkich Pracowników i Współpracowników DSS S.A. wraz z rodzinami, a także naszych Przyjaciół, Akcjonariuszy i Wierzycieli, do wzięcia udziału w modlitwie, którą zaplanowaliśmy (…)
W jaki sposób zinterpretowalibyście tę informację?
Z jednej strony, odwoływanie się przez zarząd publicznej spółki do zjawisk nadprzyrodzonych, niematerialnych może być uznane za akt desperacji. Z drugiej strony, w religijnym społeczeństwie, za które są uznawani Polacy wspólna modlitwa może być narzędziem poprawy stanu emocjonalnego załogi DSS i współpracowników firmy – może być więc postrzegana jako niekonwencjonalne narzędzie motywacyjne (choć jego skuteczność jest przedmiotem naukowych kontrowersji). Takie działanie zarządu może być więc postrzegane jako wola walki o uratowanie firmy, tym bardziej, że jest to wspólna inicjatywa zarządu i największego związku zawodowego.
