Dostałem prośby aby opisać jeszcze jedną statystykę w temacie formacji RGR, którą torturuję od kilku wpisów.
Na początek prośba: maile z zapytaniami i sugestiami czy komentarzami proszę wysyłać do mnie na adres kathay(małpa)bossa(kropka)pl lub kathay(małpa)interia(kropka)pl. To w zasadzie niemal jedyna a na pewno najpewniejsza droga kontaktu ze mną.
Ten wpis ma numer 300. Miało być coś specjalnego ale z kilku powodów muszę odwołać fetę:) Albo przełożyć ją na kolejną równą setkę. Dużo istotniejsze jest dla mnie to, że być może ktokolwiek skorzystał z wiedzy i pomysłów, którymi się tutaj dzielę albo chociaż znalazł inspiracje, lub też ostatecznie przynajmniej miło spędził kilka chwil czytając te wypociny. W głowie noszę pomysły na przynajmniej kolejne 300 równie beznadziejnych tematów, mam nadzieję, że uda się ten plan zrezalizować.
Ale do rzeczy.
Prośba dotyczyła wrzucenia statystyk sprawdzalności normalnej formacji RGR, kończącej czasem hossy (czy po prostu wzrosty każdego innego rodzaju). Posłużę się więc ponownie wspomnianą poprzednio książką Thomasa Bulkowskiego „Encyclopedia of chart patterns”. Dane o zaobserwowanych, standardowych formacjach Głowy z Ramionami i tym razem obejmują 5 lat i 500 spółek amerykańskich:
Wykrytych wszystkich powstałych RGR – 431 sztuk. To niemal o 100 więcej niż odwróconych RGR opisanych w poprzednim wpisie (ok. 30% więcej).
Spośród nich 25 było formą konsolidacji czyli kontynuacją poprzedzającej ich spadków. Trzeba bowiem zaznaczyć, czego nie zrobiłem poprzednio, że formacja RGR występuje również w klasycznej teorii jako formacja przedłużania tendencji a nie jedynie jej odwrócenia.
Natomiast 30 jej wystąpień (czyli 7%) nie zadziałało jako układ odwracający trend ze wzrostowego na spadkowy. To oznacza, że taka właśnie ich ilość nie zdała testu 5% bufora czyli nie wybiło się w dół więcej niż 5% a kurs wrócił do góry, anulując formację. Można więc powiedzieć, że TYLKO 7% oparła się swojemu przeznaczeniu.
Średni zasięg spadku, zanotowany w przypadku pozostałych 93% udanych wystąpień formacji, sięgnął 23% czyli o 15% mniej niż dla odwróconej RGR. Przy tym w 9% przypadków spadek zyskał więcej niż 45%, licząc od wybicia z linii szyi w dół. Najczęstszy zasięg spadku – 15 do 20%. Ta formacja nie ma takiej dynamiki jak jej odwrócona wersja.
Sprawa bardzo istotona – procent tych wybić, które docierają do minimalnego zasięgu przypisywanemu tej formacji a równemu jej wysokości : 254 razy czyli 63%. To aż 20% mniej niż dla wersji odwróconej RGR. Uważa się, że bessa jest dynamiczniejsza niż hossa ale nie sprawdza się to w tym przypadku.
Średnia długość trwania formacji: 62 dni. Średni czas dotarcia kursu do dołka fali spadkowej po wybiciu: 91 dni. I tu właśnie zadziałała wspomniana dynamika – dno jest osiągalne o znacznie szybciej niż szczyt w formacji odwróconej RGR.
Średni zasięg wzrostu przy rosnącej w górę linii szyi: 22%
Średni zasięg wzrostu przy rosnącej w dół linii szyi: 23%
Ponownie znacznie mniej niż dla odwróconej RGR.
Średni zasięg wzrostu przy wyższym położeniu prawego ramienia: 22%
Średni zasięg wzrostu przy wyższym położeniu prawego ramienia: 24%
Jeszcze raz dużo mniej niż siostrzana formacja.
Ilość powrotów do linii szyi po wybiciu: 191 czyli w 45% przypadków. Średni czas powrotu do linii szyi: 11 dni
Dla rynku akcji ta formacja była więc zwiastunem przeceny z prawdopodobieństwem przekraczającym wyraźnie losowy rzut monetą, choć nie w tak silnym wydaniu jak odwrócona RGR. Niezmieniona pozostaje jedna kwestia – aby odnieść korzyści z ich stosowania należałoby brać udział we wszystkich ruchach, które w ich wyniku powstają. Pomijanie nawet niewielkiej część naraża nas deformację skuteczności a więc sporą dozę losowości…
—***Kat**—
