Istnieją pomysły zapożyczone z AT, które powinno się na dobre przebić osinowym kołkiem. Ich życie dawno się zakończyło a mimo to niczym zombie wracają i sieją niepotrzebny zamęt.
Kilka dni temu brałem udział w małej dyskusji na jednym forum, której ideą było znalezienie pomysłu na rozpoznanie momentu powrotu hossy na rynku akcji. Jeden z uczestników przypomniał stary bo 100 -letni pomysł z klasycznej Analizy Technicznej – wymyślone przez Charlesa Dowa przecięcie 2 średnich. Tym razem chodziło jednak o pewną ich modyfikację zaproponowaną przez Chucka LeBeau, autora znanego u nas podręcznika ?Komputerowa analiza rynków terminowych”. Jego projekt zakładał użycie dwóch średnich ważonych (EMA) liczonych w odniesieniu do słupków tygodniowych a nie dziennych. Punktem zaczepienia dla hossy i odwrotu długoterminowych trendów byłoby wg niego przecięcie się średniej 13 i 34 tygodniowej. Ten techniczny sygnał krąży po internecie od lat i pora go odesłać do lamusa.
Zrobiłem kilka prostych testów przy użyciu danych cenowych amerykańskiego indeksu DJIA od 1896 roku przy następujących założeniach:
– sygnał zajęcia pozycji na rynku akcji gdy średnia 13 tygodniowa przecina od dołu 34 tygodniową
– opuszczamy rynek gdy średnia 13 tygodniowa przecina od góry średnią z 34 tygodni
– transakcji dokonujemy na otwarcie pierwszej sesji kolejnego tygodnia po tym tygodniu gdzie przecięcie nastąpiło
– dla uproszczenia obliczeń kupujemy 1 jednostkę indeksu w aktualnej cenie owego otwarcia i liczymy ilość punktów indeksowych, które uda nam się w ten sposób zdobyć
– nie liczymy prowizji i poślizgów
Wynik do końca stycznia 2009 wygląda następująco:
Transakcji – 73
Transakcji trafnych – 34 (ok. 47 % )
Wynik sumaryczny – 5875 pkt
Współczynnik wartości transakcji zyskownych do stratnych – 2
Największy spadek kapitału – 5994 pkt (styczeń 2006)
Dla porównania: gdyby kupić indeks pierwszego dnia badanego okresu i trzymać do dziś (buy and hold) to można było zgarnąć znacznie więcej bo 8338 pkt co daje 4,85% składanego zysku rocznie.
Wykres poniższy ilustruje jak zmieniał się stopniowo kapitał w trakcie dokonywania naszych transakcji opartych o średnie. Szczyt zyskowności wypadł na początku 2000 roku czyli podczas apogeum hossy technologicznej. W trakcie bessy następującej po niej wystąpiło 5 feralnych bo nietrafnych sygnałów, po nich mały ząbek zyskowny na początku 2003 roku i u zarania ostatniej hossy kolejne 4 nieudane wejścia ! Bezboleśnie i zyskownie natomiast udało się trafić w hossę 2005-2007 z opuszczeniem rynku w styczniu 2008 roku i brakiem przecięć do dziś.
Wobec tego kilka wniosków, spostrzeżeń i przestróg:
1/ Przez 100 lat metoda zaproponowana przez LeBeau rzeczywiście mogła być całkiem niezłym narzędziem wyznaczania zmiany trendów, przełom wieków póki co złamał wykrytą prawidłowość i stosowanie tego podejścia wymaga sporej dozy ostrożności
2/ LeBeau przypuszczalnie wyznaczył opisane długości średnich na podstawie testów danych historycznych (przed wieloma laty) a więc dokonał lekkiego dopasowania lub jak się to fachowo określa – optymalizacji. Nawet jeśli nie, co można łatwo sprawdzić w szeregu testów, to gorsza efektywność tej metody podkreśla kilka ważnych przesłanek działania rynków:
a/ rynki ewoluują, zmienia się ich dynamika, motoryka i fundamenty co pociąga za sobą konsekwencje w postaci pogorszenia efektów działania technicznych strategii, które kiedyś mogły być całkiem zyskowne
b/ realia rynków są takie, że w przypadku długich i w miarę gładkich trendów niemal każda długość dobranych średnich będzie sprawdzać się dobrze, jeśli tylko rynek dopadnie większa zmienność i płaski dryf kursów – średnie zawodzą bez względu na długość
c/ niestacjonarność, a więc proces w którym następuje nieustanna zmiana prawdopodobieństw występowania zjawisk, powoduje, że spora część prostych narzędzi technicznych działa niesamowicie ale najczęściej tylko w przeszłości
3/ Książki poświęcone analizie technicznej pełne są dobrych rad odnośnie tego co sprawdzało się w tradingu kiedyś. Bezkrytyczne podejście i brak weryfikacji prowadzi jedynie na manowce.
—*Kathay*—
