„Pomimo ostrości spadku uważamy, że okaże się on ruchem średnioterminowym, a nie zapowiedzią kryzysu gospodarczego, który pociągałby za sobą dalszą wyprzedaż akcji”
„Nie ma jak dotąd wielu dowodów na to, że spadek cen akcji może zapowiadać wcześniejszą recesję gospodarczą. Pomimo spadku produkacji w branży stalowej, motoryzacyjnej i budowalanej nie ma uwarunkowań, które mogłyby zrodzić poważny kryzys gospodarczy”.
„Sytuacja w przemyśle jest absolutnie zdrowa, a problem kredytowy w żaden sposób nie ma poważnego charakteru”.
„Według mojej opinii nie ma żadnych fundamentalnych zagrożeń dla rynku akcji, gospodarki i struktury kredytów.”
„Gospodarka jest zbyt rozwinięta i zróżnicowana, a kraj zbyt bogaty, by ulec wpływom fluktuacji giełdowych”.
Kontynuuję wątek rozpoczęty wpisem „Hossa, hossa, hossa”, czyli fragmenty wypowiedzi ludzi rynku cytowane przez F.L. Allena. Powyższe zdania to cytaty analityków, profesorów finansów, ekonomistów reprezentujących rozmaite instytuty, uczelnie i firmy inwestycyjne, które pojawiły się po pierwszych spadkach na giełdzie nowojorskiej we wrześniu 1929. Ich podobieństwo do wypowiedzi, jakie można było znaleźć w mediach polskich jeszcze kilka miesięcy temu jest fantastyczne. Minęło blisko sto lat, a argumentacja, będąca w gruncie rzeczy pobożnym życzeniem pozostaje identyczna.
Na zamieszczonym wykresie zaznaczyłem na czerwono czas pojawiania się powyższych komentarzy. Zachęcam oczywiście po raz kolejny do sięgnięcia po tę pouczającą lekturę, a na zakończenie jeszcze smakowity opis tego co działo się w październiku. Oddajmy głos Allenowi.
„I przyszedł czwartek, 24 października.[…] Presja zleceń sprzedaży była ogromna. Ceny spadały…Osuwały się wręcz błyskawicznie…Zanim jeszcze zakończyła się pierwsza godzina sesji, jasne było, że lecą w dół z bezprecedensową i zadziwiającą gwałtownością. Ludzie obserwujący notowania patrzyli z niedowierzaniem. Skąd do diabła biorą się te wszystkie zlecenia sprzedaży?
[…]
W dół, w dół, w dół. Gdzie są ci wszyscy łowcy okazji, którzy mieli w takich sytuacjach przychodzić rynkowi na ratunek? Gdzie są fundusze inwestycyjne, które miały asekurować rynek kupowaniem akcji po niskich cenach? Gdzie są ci wielcy inwestorzy, którzy oznajmiali, że pozostają wciąż optymistami.”
