Na blogach bossy wracają spory o analizę techniczną. Zwolennicy jej skuteczności sprzeczają się z przekonanymi, iż analiza wykresów nie działa. Wydaje się jednak, że za tym sporem kryje się całkiem ciekawy mechanizm, który mówi więcej o rzeczywistości rynkowej, jako takiej niż o skuteczności samego narzędzia.
Na początek zacznę od deklaracji, iż nie jestem zwolennikiem analizy technicznej, w której na wykresach szuka się czytelnych wskazówek na temat dalekiej przyszłości rynku. Z mojego punktu widzenia wykresy są mało precyzyjnym zapisem pewnego stanu w historii rynku, z którego tylko najodważniejsi mogą wyciągać wnioski na temat tego, co wydarzy się za rok. W takiej perspektywie tylko krok jest od odrzucenia bazowej dla AT tezy, że historia się powtarza i wycofania się ze sporu o to, czy jakiś wskaźnik się sprawdza, czy się nie sprawdza, bo w przeszłości się sprawdził w 59 procent przypadków. Ważniejsze wydaje mi się zredukowanie analizy wykresu do szukania rynkowych okazji i przesunięcia ciężaru obecności na rynku na zarządzanie pozycją, zyskiem lub stratą niż na spekulowanie dokąd dojdzie, czy nie dojdzie cena. W praktyce, zarysowane podejście sprowadza AT do szerokiego kontekstu obecności na rynku a nie do bycia jej wyznawcą czy przeciwnikiem. Z takiej pozycji trudno emocjonować się sporem o to, czy AT działa, czy też nie działa. Również szukanie odpowiedzi na pytanie, czy można dowieść naukowo skuteczności formacji i uwolnić się od subiektywizmu wydaje się jałowe. Rozumiem jednak, że – jak mawiają Amerykanie – Your Mileage May Vary.
Niezwykle jednak ciekawy jest fakt samego sporu i emocji, jakie towarzyszą wymianie argumentów. Niemal w każdym z nich, wprost lub nie, pojawia się oskarżenie, iż skoro AT nie działa, to stosujący AT muszą tracić na rynku pieniądze. Wydaje się, że nie można rzucić gorszego oskarżenia na innego uczestnika dyskusji. Nawet oskarżenie kogoś o to, że jest tylko i wyłącznie teoretykiem a nie podejmującym ryzyko nie ma tego ciężaru, co powiedzenie komuś w twarz, iż jest dawcą kapitału. W tym punkcie spór o AT zmienia się w coś skrajnie odmiennego, staje się miejscem walki o kawałek tortu a straty X-a z automatu robi się zyskiem Y-ka, kiedy tak zwyczajnie nie jest. Szybko pole walki poszerza się o uznanie i poklask a fakt i skala podejmowanego ryzyka odchodzą na plan dalszy. W istocie w sporach okołorynkowych niezwykle rzadko można trafić na obiektywne miary tego, jak ktoś radzi sobie na rynku a wyjątkowo łatwo o przerzucanie się błyskotkami, jak procenty czy tysiące złotych. Wystarczy rzucić w dyskusji, iż wyciągnęło się z rynku 100 procent, by mieć poczucie wyższości i zdobyć szacunek innych. Dla osób obeznanych z rynkową rzeczywistością zobaczenie 100 procentowego zysku zapala czerwone światło z pytaniem „przy jakim ryzyku?”, ale w dyskusjach takie pytania nie padają, bo w nich nie idzie o pokazanie podjętego ryzyka, ale pokazanie własnego „ja” lepszego od słabszego„ty”.
W szerszym kontekście patrząc nierozstrzygalny spór o to, czy AT działa – bo działa lub nie dla każdego inaczej – pokazuje, iż naprawdę inwestowanie na giełdzie czy spekulowanie, jest w dużej mierze erupcją działań tylko w pewnym stopniu związanych z samym rynkiem czy zmianami cen. Wielu z nas angażuje się w dyskusje ryzykując w nich własne reputacje. Próbujemy przekonać innych do własnych racji jednocześnie odmawiają innym prawa do własnych punktów widzenia. Co ważniejsze, jeśli mamy właśnie na rynkowej ścieżce okres, w którym nasze wypracowane metody nie działają a inne metody w tym czasie działają, to własna porażka zdaje się potęgować sukcesem innych. Dla przykładu, grający z trendem tracą w trendach bocznych, gdy spekulujący na krótkie impulsy wzrostowe/spadkowe będą czuli się w trendzie bocznym doskonale, bo rynek nie odjedzie zbyt daleko przeciwko zajętej pozycji. Jednak spotkanie tych dwóch graczy będzie pełne radości drugiego i pełne niezadowalania pierwszego. Z samym rynkiem i skutecznością stosowanych metod czy analizą wykresów ich konflikt nie będzie miał żadnego związku. Emocje będą jednak prawdziwe. Możliwe, że o nie głównie chodzi w nieco schematycznych w sumie sporach o AT.
