Troszkę bez echa na blogach bossy przeszedł upadek rządu włoskiego pod wodzą ekscentrycznego premiera S. Berlusconiego, co po części jest wynikiem programowego samoograniczenia blogerów w wypuszczaniu się na pole polityki. Jednak tym razem trzeba zrobić pewien wyjątek, bo w tle pojawiły się sygnały, które warto odnotować.
Pierwszą sprawą jest zwrócenie się państw i parlamentów w stronę osób, które w małym stopniu związane były z głównym nurtem polityki w Grecji i Włoszech. Na czele rządu w Atenach stanął człowiek, który pracował w Europejskim Banku Centralnym. Na czele rządu w Rzymie osoba, która w CV ma wpisanie, iż była doradcą znienawidzonego przez wszystkich banku Goldman Sachs. Czy tylko ja nie słyszę dziś protestów? Czyż jeszcze kilka miesięcy wcześniej politycy od lewa do prawa nie krzyczeli, że Goldman Sachs i podobni są odpowiedzialni za kryzys? Czy może europejscy politycy wreszcie zrozumieli sygnał, który rynki wysyłały im od miesięcy, iż problemem w rozwiązaniu kryzysu jest brak pomysłu na rozsupłanie pętelki a zarazem lata pracy nad brakiem wiarygodności?
W istocie powołanie ekonomistów i przedstawicieli obrzydzanej społeczeństwu czarnym PR-em „finansjery” na fotele premierów wskazuje, iż klasa polityczna w Grecji i Włoszech zrozumiała swoją porażkę. W obecnych układach w parlamentach obu państw nie było przywódcy politycznego zdolnego zdobyć poparcie i jednocześnie przekonać do siebie rynki finansowe, które godzina po godzinie spuszczały powietrze z rozdętego ego klasy politycznej. Może tylko ja mam wrażenie, że społeczeństwa greckie i włoskie jednak z pewną ulgą przyjęły upadki premierów, którzy nie potrafili opanować kryzysu zaufania wobec własnych osób i własnej klasy politycznej. Złośliwy powiedzą, że w państwie nie było odważnego, który weźmie odpowiedzialność za ostre ograniczenia.
Oczywiście za kilkanaście miesięcy politycy zechcą odzyskać władzę nad umysłami obywateli i znów będą prezentować swój teatrzyk, iż od ich działań zależy, czy wróci dobrobyt. Będą udowadniać, że globalizacja nie przejęła władzy nad państwami. Niestety znów rację będą mieli ci, którzy podkreślali od lat, że od polityków zależy dziś coraz mniej. Mogą robić miny, ubierać się w stroje szeryfów a i tak, jak przyjdzie sytuacja kryzysowa, to wierzyciele w postaci lokalnych i zagranicznych banków, rodzimych funduszy emerytalnych i zagranicznych funduszy inwestycyjnych uplotą postronek, na którym wyprowadzą ich z gabinetów upokorzonych i zawstydzonych.
Oczywiście komentatorzy będą boleli nad faktem, iż demokratycznie wybrani przywódcy zostają obalani czymś tak egzotycznym, jako rentowność obligacji czy kurs CDS. Nie zmieni to jednak faktu, iż upokorzenie, jakie spotkało ostatnio pp S. Berlusconiego i J. Papandreu jest upokorzeniem dłużników, któremu kredyt zaufania wypowiedzieli wierzyciele. Wybaczą Państwo, ale nie potrafię boleć nad losem kogoś, kto kupował stołek premiera obietnicami i zadłużaniem społeczeństwa. Oczywiście klasa polityczna będzie chciała przekonać wszystkich, iż wszechwładzę kapitału trzeba ukrócić, ale woreczki pokutne, w jakich ze sceny zeszli dziś dwaj politycy tkała ich nieodpowiedzialność a nie potęga rynku.
