Kto może być bardziej: bezwzględny, zawzięty, maniupulatorski i bezlitosny niż psychopata? Oczywiście trader 🙂
Przynajmniej tak twierdzą szwajcarscy akademicy Pascal Scherrer i Thomas Noll z Uniwersytetu St. Gallen, autorzy badań nad psychologią zachowań profesjonalnych spekulantów giełdowych.
Opinia publiczna potrzebuje tego typu odkryć, żeby mieć pewność kto odpowiada za kryzysy, szamotaninę indeksów giełdowych, miliardowe straty w bankach i kretyńskie wywiady w BBC. Tak więc, bracia i siostry, pora zrobić rachunek sumienia a potem poszukać tabletek lub kozetki 😉
Wspomniani panowie przebadali w ramach pracy nad zdobywaniem swoich M.B.A. takie oto 2 grupy ludzi:
1/ 24 psychopatów z niemieckich szpitali o zamkniętym rygorze i pilnie strzeżonych.
2/ 28 normalnych traderów z rynku akcji, forexu i derywatów, pracujących dla instytucji (głównie banków).
Obie grupy zostały zaangażowane w grę, tzw. dylemat więźnia, której celem było podejmowanie decyzji (iść na układ lub zdradzić), a spodziewane rezultaty miały wykryć stopień braku współpracy w obu społecznościach i wykazać oczekiwane lepsze rezultaty ilościowe w gronie speców od rynku.
Okazało się, że obserwacje wyniesione z eksperymentu stały się niemałym wstrząsem!
Traderzy chcieli wygrać za wszelką cenę, tracąc wiele z naturalnych hamulców.
Okazali się „lepsi inaczej” niż upośledzeni…
Jak ocenili autorzy eksperymentu przesadny egocentryzm zawodowych graczy giełdowych i egoistyczne działania nie prowadzą do lepszych wyników na rachunkach, ale do podejmowania większego ryzyka. Potrafili oni wystawić wszystkie swoje środki nie dla uzyskania większego zysku jako celu głównego i jedynego, ale dla zmiażdżenia przeciwnika, osiągnięcia nad nim choć minimalnej przewagi. W eksperymencie bowiem wybierali strategie nie prowadzące do optymalizacji ich zysków ale do znacznego uszczuplenia stanu posiadania partnera w grze.
Traderzy uzyskali niższe wyniki niż psychopaci w zakresie empatii i tzw. eksternalizacji (przenoszenia) winy czyli wskazywania innych jako przyczyny błędów i wypaczeń.
Ten brak kontroli nad swoimi decyzjami przypomina nieco poczynania psa ogrodnika albo może raczej 'życzliwego’ sąsiada, dla którego radością będzie nie tyle to, że jego krowa się ocieliła, jak to, że temu zza miedzy zdechła. Lub to co Thomas Noll stwierdził opisowo: jeśli sąsiad nabędzie taki sam samochód to osoba pokroju tradera wypieści jego maskę kijem bejsbolowym by wyglądała gorzej.
Nie jest to od razu równoznaczne z traktowaniem ich jak psychopatów, to bowiem okazanie tylko pojedynczych skłonności, które jeszcze nie kwalifikują się na „żółte papiery”. Nie znane jest źródło takich właśnie zachowań. Praca sugeruje natomiast większą uwagę dla tego problemu w działach HR banków i funduszy.
Moim bardzo skromnym traderskim zdaniem te wnioski obarcza jeden istotny czynnik: badano ludzi pracujących w instytucjach, a więc zasadniczo w korporacjach, w których takie dążenie do rywalizacji dominuje (choćby podprogowo) nad chęciami do kooperacji. I nie przekłada się już tak prosto na traderów indywidualnych. Zresztą komu mielibyśmy źle życzyć? Jedynym naszym naturalnym 'wrogiem’ jest osoba po drugiej stronie transakcji, całkowicie anonimowa, która tak jak my zna reguły gry i wie, że obaj/oboje żyjemy tylko z tego co upolujemy, więc sytuacja jest zerojedynkowa – ja albo ty. Nie robimy sobie na złość ale toczymy uczciwą walkę. Nie ma natomiast nikogo obok z kim dodatkowo walczymy o bonusy, awanse, przywileje. Aczkolwiek zakładam mały margines błędu: mogę się mylić myśląc, że czujemy dumę z każdej wygranej ale nie czerpiemy przyjemności z tego, że ktoś stracił lub zarobił mniej…
Przy okazji badania tematu trafiłem na całkiem smaczną nowość książkową w Amazonie:
//czyli: „Wewnętrzny głos tradingu: wyeliminuj szum i zyskuj na strategiach, które są odpowiednie dla ciebie”//
Z tego co się orientuję autor podejmuje w niej dość trudny ale jakże palący temat radzenia sobie ze stratami, upatrując środki zaradcze w inteligencji emocjonalnej i pracy nad konkretnymi elementami ludzkiej psychiki. Nieomieszkam jej zamówić i podzielić się wrażeniami jak tylko uda mi się ją zaliczyć 🙂
–Kat–
