Można dotyczyć spory, na ile słaby początek roku na wielu rynkach jest pochodną rysującego się na horyzoncie nowego kryzysu, ale nie można zaprzeczyć tezie, iż ważną częścią układu sił pozostaje polityka banków centralnych.
Na rynkach dominuje jakaś przedziwna mieszanka obaw, w których strach przed podwyżkami stóp procentowych przez Fed miesza się z obawami, iż banki centralne znalazły się na progu nowego kryzysu z pustymi magazynkami. Gdzieś w tym wszystkim ginie jednak kluczowa zmienna, w postaci globalnej perspektywy ceny kredytu w kolejnych kilku latach, która – stale, przynajmniej na to wskazują fakty – pozostanie na historycznie niskich poziomach przez wiele kwartałów. Dlatego z radością przyjąłem tekst The Economist, w którym pojawia się odważna teza, iż Bank Anglii, Bank Japonii i Europejski Bank Centralny nie podniosą ceny kredytu aż do 2020 roku.
W istocie, The Economist podkreśla, iż brak podwyżek stóp w Wielkiej Brytanii, Japonii i strefie euro przetrwa przynajmniej do 2020 roku. Tak postawioną tezę uzupełnia idea, iż również amerykański bank centralny zostanie zmuszony do porzucenia idei podwyżek stóp wedle oczekiwań czy prognoz zawartych w dokumentach Federalnego Komitetu Otwartego Rynku. Wczorajsze protokoły z ostatniego posiedzenia FOMC zdają się potwierdzać taki układ sił, a niskie wyceny prawdopodobieństwa podwyżek stóp procentowych w tym roku tylko utwierdzają w przekonaniu, iż również Fed będzie musiał pogodzić się z faktami.
Ciekawostką tak zarysowanego układu sił w globalnej gospodarce jest to, iż scenariusz taniego kredytu do końca dekady łączy się z niską presją inflacyjną z rynku surowcowego oraz umiarkowanym wzrostem gospodarczym. W praktyce oznacza to, iż banki centralne zostaną zmuszone do dmuchania i chuchania na wzrost gospodarczego, co wprost oznacza zgodę na dbanie o inflację, a nie wyprzedzanie zagrożeń inflacyjnych w bliższej lub dalszej przyszłości. W skrócie rzecz ujmując pomysł Fed, żeby wyprzedzić przyszłą inflację spokojną normalizacją polityki monetarnej wydaje się niemożliwy do zrealizowania.
Niedopowiedzianą przez The Economist tezą takiej polityki banków centralnym w perspektywie kolejnych pięciu lat jest przedłużenie trwającej wojny walutowej na kolejne kilka kwartałów, w których liderzy (Fed, Bank Japonii, Bank Anglii i EBC) wymuszą na innych bankach (np. Riksbank, Bank Szwajcarii) trwanie w polityce akomodacyjnej, która zdaje się być dziś przymusem narzucanym przez rozdających karty. Pozostaje mi tylko powtórzyć wielokrotnie powtarzane na blogu, a tak znienawidzone na rynkach zdanie, iż tym razem naprawdę mamy do czynienia z czymś nowym (this time is different) i nikt naprawdę nie wie, co to jest i jak będzie miało finał.
Zapewne krytycy polityki banków centralnych w obecnej formie będą krzyczeli, iż doprowadzi to kiedyś do jakiejś hiperinflacji, ale to już klasyczna choroba ekonomii, która cierpi na schizofreniczny podział na to, jak powinno być i jak jest. Spekulanta i inwestora powinno interesować główne to, jak ukształtuje się rynkowy kontekst dla inwestycji na rynkach akcji. No cóż, tani kredyt oznacza niskie koszty pozyskiwania kapitału, zerową konkurencję z rynku długu i tradycyjnych lokat, co w praktyce powinno przełożyć na większą atrakcyjność akcji. Brutalnie rzecz ujmując, wygląda na to, że pogłoski o śmierci byka mogą być mocno przesadzone.

