Kiedy niemal cały świat zdaje skupiać się na wyborach prezydenckich w USA, a rynki podnoszą zmienność próbując skokowo wycenić nowe prawdopodobieństwa wyników wyborów, w tle dzieją się rzeczy, które będą miały znacznie ważniejsze konsekwencje dla giełd niż to, kto zostanie kolejnym mieszkańcem Białego Domu. Witajcie w świecie rosnącej inflacji.
Stare powiedzenie o proporcjonalnej zależności ekonomii od ekonomistów i pogody od meteorologów zmusza do ostrożnego chwalenia banków centralnych za powrót inflacji. Niemniej po 2008 roku właśnie banki centralne znalazły się w awangardzie walki z kryzysem, który przyniósł ze sobą jedno z największych wyzwań dla gospodarek – ryzyko utrwalenia się oczekiwań deflacyjnych. Odpowiedzią były masowe programy płynnościowe, które przez miesiące – jak chcieli krytycy – nie przynosiły efektów. Dziś takie krytyki zwyczajnie mijają się z rzeczywistością, bo inflacja zaczyna być wreszcie zauważalna i ma szansę stać się problemem.
Bez wątpienia w ostatnich miesiącach w walce z deflacją pomagały niska baza i odbicie na rynku ropy, które w przyszłości mogą zachwiać procesem ożywienia wzrostu cen. Niemniej są powody do optymizmu. Poniższy wykres – pokazujący CPI na poziomie konsumentów w strefie euro, Niemczech i USA r/r, w wielu krajach dwa ostatnie lata wyglądają podobnie – sygnalizuje, iż wzrost cen zaczyna przybierać kształt solidarnego trendu, który oczywiście może zostać załamany, ale na dziś zasadnym wydaje się oczekiwanie dalszego wzrostu niż mocnego cofnięcia i powrotu do deflacyjnych tendencji. Pochodną jest rosnące oczekiwanie, iż już za sześć tygodni Fed podniesie cenę kredytu między innymi dlatego, iż wzrost cen i dobra kondycja rynku pracy wypełniają cele związane z podwójnym mandatem Fed.
Dla inwestorów giełdowych, którzy przez lata operowali w świecie, gdzie inflacja była widoczna tylko w cenach akcji sytuacja może być całkiem nowa. Jestem przekonany, iż na rynku może być już pokolenie, które nie pamięta świata inflacji i zależności pomiędzy inflacją i zachowaniem długu lub rentownością długu i atrakcyjnością akcji. Na początku będziemy mieli do czynienia z większą atrakcyjnością papierów dłużnych indeksowanych inflacją, ale raczej wcześniej niż później pojawi się na rynkach akcji ryzyko dla walorów, które nie będą w stanie konkurować z długiem i ich zachowanie na rynku będzie pochodną sentymentu. Rynek zacznie mniej optymistycznie i bardziej konserwatywnie patrzeć na akcje, bo świat braku alternatywy dla akcji stanie się przeszłością.
Nie należy spodziewać się szybko jakiejś poważnej zmiany – banki centralne będą teraz chuchały i dmuchały na inflację, mając świadomość, iż inflację zwalcza się łatwiej niż deflację – ale dalsze wzrosty wskaźników CPI powinny zmienić akcenty na rynku i zaczniemy raczej rozmawiać o tym, ile wzrostu cen można akceptować bez ryzyka nadmiernego rozpędzenia się inflacji. W mainstreamie myśli ekonomicznej wskazany wzrost cen mieści się w widełkach 1%-2%. Taki wzrost cen rocznie uznaje się za zdrowy i ożywiający wzrost gospodarczy i na taką inflację projektowana jest „normalna” polityka monetarna. Wszystko powyżej tego poziomu będzie tworzyło presję na podnoszenie stóp procentowych i wówczas znajdziemy się w punkcie, w którym „pokryzysowe” modele inwestowania na rynkach akcji staną się przeszłością.
Dodaj komentarz