Zapewne do czytelników naszych blogów dotarł już szum związany z obniżką ratingu dla polskiego długu. Sytuacja jest oczywiście poważna, ale nie zaskakująca, bo nowe władze zabrały się do wdrażania swoich pomysłów gospodarczych z gracją słonia w składzie porcelany. Jako osoba stale namawiająca naszych czytelników do poważnego potraktowania możliwości emigracji inwestycyjnej, mogę pozwolić sobie na zignorowanie całości zamieszania, ale nie mogę odmówić sobie przyjemności spojrzenia na szum z punktu widzenia osoby obecnej na rynku przez większą część swojego życia.
Bez wątpienia obniżka ratingu przez Standard&Poor’s, w mojej opinii częściowo słuszna, bo dobrze diagnozująca pewne tendencje w polskiej klasie politycznej, które – trzeba podkreślić – nie zaczęły się razem z obecnym rządem, wywołała sporo medialnego szumu. Faktem jest, iż krok agencji S&P jest wydarzeniem nowym w polskim życiu gospodarczym i tylko z tego powodu musiał wywołać ożywioną dyskusję w polskiej przestrzeni medialnej. Niestety, jak to zwykle bywa w sytuacjach nowych, do analizowania całości zamieszania zabrali się mniej lub bardziej amatorsko idioci, których jedynym argumentem są błędy agencji w bliższej lub dalszej przeszłości.
Bez wątpienia agencje, jak i np. audytorzy mają w swojej historii całą masę decyzji i opinii, które można kwestionować. Część popełnionych błędów wynikała z ograniczeń modeli, w ramach których operujemy analizując rzeczywistość gospodarczą, a część z pewnego umiejscowienia agencji ratingowych w całości procesu inwestycyjnego. Można oczywiście dyskutować, czy model agencji ratingowych nie wymaga zmian – w istocie agencje zmieniły swoje działania po 2008 roku i po kryzysie związanym z radykalnym wzrostem rentowności długu peryferyjnych państw strefy euro – ale to raczej proces na lata niż tygodnie, który przebiegnie ewolucyjnie. Dziś musimy założyć, że w perspektywie wielu kolejnych lat niewiele ulegnie zmianie.
Tu dochodzimy do tego, co jest główną ideą dzisiejszej notki. Szanowni państwo dziennikarze, politycy i analitycy rynkowi. Nie ma żadnego znaczenia, czy agencja ratingowa jest dobra czy zła, analityk jest gejem czy gojem, bankierem czy banksterem, a rating dobrze czy źle uzasadniony. Kluczem do całości dyskusji z ratingiem jest to, jak zostanie przyjęty przez rynek i czy rynek uzna opinie agencji za wiarygodne. Naprawdę całość zamieszania z polskim ratingiem sprowadza się do tego, czy polska klasa polityczna i społeczeństwo w całości doprowadzą do materializacji się ryzyk zarysowanych przez S&P – a ostatnio powtórzonych przez agencję Fitch – czy nie.
Jeśli paleta ryzyk nie stanie się faktami, to spadek ceny polskiego długu i związany z tym wzrost rentowności będą generowały okazje inwestycyjne. To samo można powiedzieć o złotym, który osłabiony na fali takiej czy innej opinii może oferować przestrzeń do zarobienia pieniędzy. O tym naprawdę powinni rozmawiać ludzie, którzy mają w sobie gen inwestora lub spekulanta. Wszystko inne jest medialnym i pr-owym szumem. Spory polityków z agencjami ratingowymi są na porządku dziennym, a oskarżanie się władzy i opozycji o przyczyny obniżenia ratingu przerabialiśmy niedawno w USA. Obrazowo rzecz ujmując, można dyskutować z termometrem i jego twórcami albo można spojrzeć na termometr i wyciągnąć z dokonanego pomiaru własne wnioski.
