Narracja to jedno z tych słów, które zrobiło na tyle dużą karierę, iż zaczyna być puste w treści. Niemniej giełdy to wdzięczne pole do oglądania zmian sentymentu do poszczególnych rynków przez teksty, jakie oferuje. Dziś nieco wakacyjny w wymowie rzut oka na rynek złota.
Stali czytelnicy blogów bossy mieli okazję przyzwyczaić się, że utrzymywałem dystans do złotych narracji od momentu, w którym złoto przekroczyło pułap 500 dolarów. Pozwoliłem sobie nawet kiedyś na wystąpienie na jednej z konferencji z prowokacyjnym tytułem Jak nie utonąć z workiem złota wzywając do ostrożności i nie przyjmowania niczego na słowo. Od tego czasu złoto zachowywało się różnie, zwłaszcza dla graczy, którzy przeliczali potencjalne zyski na złotego, ale wspólnym mianownikiem było przekonanie, iż deflacja czy inflacja złoto doskonale przechowuje wartość. Fakty nie zawsze pozwalały na jednoznaczność takiej tezy, ale jak rynek rośnie, to tym gorzej dla faktów.
Wczoraj trafiłem na depeszę Reutera czy Bloomberga, w którym jeden z producentów zapewniał, iż nie zamierza rezygnować z planów inwestycyjnych mimo krachu cen surowca (gold crash). Chyba jestem ostatnią osobą, którą można określić mianem zakochanego w złocie, ale trudno było jednak nie odnotować faktu, iż na rynku musiała zajść jakaś fundamentalna zmiana w nastrojach, skoro w serwisach z taką swobodą zaczyna operować się pojęciami właściwie zakazanymi dla pewnych segmentów. Przecież złoto nigdy nie bankrutuje. Czy zatem można ze złotem zbankrutować? Jeszcze niedawno krach i złoto w jednym zdaniu jawiło się, jako herezja.
W przypadku tego konkretnego producenta próg opłacalności wynosi zdaje się 950 dolarów na uncji, więc nie jest jeszcze źle, ale widać, iż cena niebezpiecznie zbliżyła się do poziomów, przy których mówi się o nieopłacalności produkcji. Czyżby zatem złoto miało znów stać się tylko jednym z towarów, który traktuje się bez oddawania mu pokłonów i kompromisów tylko w zgodzie z kalkulatorem i historycznymi faktami? Patrząc na historię świata wydaje się zasadnym teza, iż za jakiś czas pojawi się nowa gorączka złota, w której żółty blask odbierze ludziom rozum i skłoni do uwierzenia, że jak jakiś sułtan kupił wagon złota, to jest to sygnał do dalszych zwyżek.
Wracając jednak do narracji. Jakiś czas temu trafiłem na portalu Marketwatch na tekst, o jakże wdzięcznym tytule Don’t fixate on gold in your portfolio. Marketwatch to serwis raczej dla inwestorów indywidualnych, więc sam fakt pojawienia się tam takiego tekstu jest symptomatyczny, bo wskazuje, iż gold crush trafia pod strzechy i dociera do mainstreamowych mediów. Osoba, która nie uległa gorączce złota nie znajdzie tam wielu oryginalnych myśli, ale dla graczy, którzy czytali różnej maści analityków, którzy zainteresowali się zlotem, gdy było w środku bańki spekulacyjnej lektura może być zaskakująca.
Odnotujmy zatem, iż dziś już można bez wstydu i narażenia się na ataki pisać zdania w stylu „złoto, jako samodzielna inwestycja nie ma sensu” czy np. „złoto jest bezproduktywnym aktywem, które wycenia głównie strach”. Kolejne są równie ciekawe: „wielu słyszy, że złoto świetnie zabezpiecza przed inflacją, ale naprawdę tego nie robi” lub „złotem można zabezpieczać się przed upadkiem waluty, ale zadziała, gdy waluta całkowicie upadnie”. I wreszcie „złoto nie płaci dywidendy i nie można go wycenić inaczej niż rynkiem”. Ładne i pewnie dla kilku osób nowe.
W sumie, jak na osobę, która ziewa widząc emocje wokół złota muszę przyznać, iż zdania się tak odważne, iż trudno nie postawić pytania, jak bardzo podrapani wyszli z rynku złota inwestorzy, skoro pisząc o złocie można już stawiać tezy o tak mocnej wymowie? Ludzie lubujący się w ustawianiu przeciwko opinii większości będą widzieli w tym okazję do zakupów. Osobiście polecam czytelnikom tylko odnotowanie medialnego przestawienia wajchy na rynku złota, które o przyszłości rynku nie mówi wiele a jeszcze mniej o tym, co powinniście robić ze złotem w swoich portfelach.
Po tych latach rozgrzania świata nową gorączką złota, która wielu przyniosła standardowe dla świata spekulacji rozczarowania, bez zawahania jeszcze raz podpisałbym się pod tezą, iż z workiem złota można utonąć. Złoto, jak żaden inny towar na rynku finansowym, wzbudza szum, jaki trudno znaleźć np. w odniesieniu do palladu. Zwykle dyskusje kończą się ideologicznymi sporami o standard monety złotej czy kształt systemu bankowego. Gdyby wszyscy uznali, iż na rynku nie mamy poglądów, tylko interesy zapewne łatwiej przychodziłoby rozmawianie o tym, ile i dlaczego warto mieć złoto w portfelu. Nikt nie musiałby pisać historii złota na nowo.
