Czy warto zrobić lifting kontraktów?

Sesja sprzed dwóch dni, czyli 13 maja była na rynku kontraktów na WIG20 jedną z typowych w ostatnim czasie. Rozpiętość notowań w ciągu dnia wyniosła 28 punktów, czyli zaledwie 3 punkty mniej niż średnia rozpiętość w ostatnim miesiącu.

Przypadkiem przez ostatnie tygodnie wiele zdarzeń z naszego rynku (i nie tylko) powoduje, że spoglądam w przeszłość. Przypominam sobie to co działo się dokładnie 10 lat temu. Jeden tekst opublikowany został 26 kwietnia („Powrót do przeszłości”), kolejny jest w trakcie przygotowania, a tymczasem pojawił się kolejny wątek. Dotyczy on właśnie rynku kontraktów terminowych. Żeby wrócić do tematu zmienności – powiem tylko, że dokładnie 10 lat temu kontrakty FW20, „szorowały po dnie”, jeśli chodzi o rozpiętość wahań w czasie sesji – 10 – 16 punktów  to była norma. Zdarzyła się nawet sesja, gdy wielkość wahań wyniosła 8 punktów !! Każdemu, kto działa na tym rynku nie trzeba przypominać co to znaczy. Widać to było po dziennych obrotach na najbardziej aktywnej serii oscylujących wokół 10 tysięcy sztuk. Obecny trzykrotnie większy poziom wydaje się być niesamowitym eldorado.

Owe dziesięć lat temu pojawił się pomysł, żeby zmienić mnożnik kontraktów i sprawić, żeby rynek stał się bardziej atrakcyjny dla graczy działających w obrębie jednej sesji. Pamiętam, jak wspólnie z Michałem Wojciechowskim rozmawialiśmy na ten temat. On sam robił obliczenia, które miały pokazać jak ogromna jest dysproporcja między wartością punktu na naszych kontraktach indeksowych, rozpiętością notowań i poziomem prowizji w stosunku do innych kontraktów indeksowych na świecie.

Minęło dziesięć lat i wygląda na to, że znaleźliśmy się w tym samym punkcie. Zmienność punktowa co prawda wygląda nieco odrobinę lepiej, ale procentowo wychodzi na to samo. Cena kontraktów wynosiła wówczas 1100-1300 pkt, dziś jest to 2300. Jeśli spojrzymy sobie na wykres z sesji 13 maja, to zobaczymy, że realny obraz jest jeszcze mniej atrakcyjny – przez większą część dnia rynek waha się między 2320 -2330 pkt – 10 pkt rozpiętości. Tylko najbardziej zagorzali day-traderzy próbują z takiej sytuacji coś wykrzesać.

Nie należy się więc dziwić, że GPW próbuje szukać rozwiązań, które mogłyby zaktywizować rynek kontraktów indeksowych i pojawiła się propozycja wprowadzenia nowych indeksów, a wraz z nimi nowych kontraktów.

Nie wdając się na razie w szczegóły tej (wstępnej) propozycji, może jednak warto się zastanowić nad prostszym rozwiązaniem. Prostszym – bo nie odcinamy się od historii, i co by nie mówić od instrumenty, który zyskał popularność i pewną markę – czyli kontraktów na WIG20.

On ma swoje wady. To jasne. Jak każdy instrument. Ale być może zamiast go „anihilować” lepszy byłby jakiś lifting.

Spróbujmy zrobić sobie intelektualną rozrywkę. Wymyślmy genialnego tradera, który wyłącznie zarabia (przynajmniej przez jeden raz w roku), dzięki temu, że w ciągu dnia trafnie rozpoznaje każdy ważniejszy dołek i górkę.

Biorąc pod uwagę sesję 13 maja 2013 (wykres powyżej) jego kolejne transakcje w ciągu dnia mogłyby wyglądać następująco.

Pozornie wygląda optymistycznie (dzięki temu, że jest naprawdę genialny i zarabia). W praktyce owo polowanie na 5-10 punktów jest jednak nużące, zwłaszcza że dochodzi jeszcze kwestia ustawienia „stopów”, które muszą być na tyle rozsądnym poziomie, żeby za każdym razem nie były aktywowane

Gdybyśmy przyjęli, że przeciętny trader jest w stanie z każdego trafionego ruchu „wyciągnąć” np. 60% całego zasięgu, to nie byłoby tak optymistycznie – średnio w podanym przykładzie byłoby to 5,6 pkt.

Sytuacja mogłaby się zmienić, gdyby wartość punktu kontraktów była wyższa. Zobaczmy w tabeli jak będą wyglądały zyski z każdej z transakcji, przy założeniu, że 1 pkt = 25 PLN i w drugiej opcji 1 pkt = 100 PLN.

Oczywiście nie ma tu nic zaskakującego, ale nagle nawet kilkunastopunktowe ruchy zyskują na atrakcyjności w oczach szybkich graczy. Średni ruch w ciągu tej jednej sesji wynoszący 9 pkt. miałby wartość 236 PLN lub 946 PLN. Jest spora szansa, że przełożyłoby się to na znacznie większą aktywność w ciągu dnia.

Oczywiście można by powiedzieć, że faktycznie 100 zł za jeden punkt kontraktu spowodowałby, że nawet najnudniejsza sesja zyskała by na atrakcyjności, ale należy pamiętać o tym, żeby nie wylać dziecka z kąpielą. Na rynku kontraktów terminowych indywidualni stanowią wciąż 47 procent obrotu (na koniec 2012), średnia wielkość zlecenia w kwietniu 2013 wyniosła 3.6 kontraktu. Zrobienie kontraktu dziesięciokrotnie droższego, to oczywiście odpowiednio wyższy depozyt. Przy obecnych poziomach oznaczałby to depozyt na poziomie 14 000 PLN. Właśnie wykosiliśmy z rynku, tych którzy mają na nim spory udział!

Ustalenie wartości punktu na 25 zł wydaje się rozsądnym kompromisem. Dodatkowo warto byłoby rozważyć zmianę tiku. Wprowadzenie choćby notowania do 0.1 pkt, czyli ustalenie minimalnego tiku na 2.5 PLN, powinno przyciągnąć kolejną grupę aktywnych indywidualnych graczy – dla nich ruch o 0.5 pkt oznaczałby już zarobienie na prowizji. Jest szansa, na to, że rynek po prostu zacząłby się kręcić.

Na koniec jeszcze przydałoby się spełnienie jeszcze jednego warunku – wzorem rynków światowych powinniśmy zmniejszyć depozyty od transakcji w ciągu dnia do 50%. Odpowiednie standardy na świecie są wypracowane, więc należy skorzystać z tych doświadczeń.

Dlaczego to jest ważne. Chodzi o to, żeby podczas kolejnej hossy, która wyniesie rynek na nowe wysokie poziomy – powiedzmy 4000 pkt, kontrakt nie stał się jednak zbyt duży dla indywidualnych graczy (chodzi przede wszystkim o dostępność dzięki depozytowi).

Podsumowując –  przy zmianie minimalnego tiku na 0.1 pkt i przyjęcie jego wartości na poziomie 2,5 PLN

• Wartość kontraktu zaczyna zbliżać się do standardów światowych (przy obecnych poziomach ok. 18 tys. usd), rośnie atrakcyjność dla dużych.
• Depozyty nie rosną tak gwałtownie, by wyeliminować indywidualnych graczy
• Istnieje spora szansa na wzrost aktywności krótkoterminowej (rosną obroty, być może maleją spready)
• Przy uwzględnieniu niższych depozytów do transakcji intra eliminujemy ryzyko „znikania” inwestorów wraz ze wzrostem indeksu.