Jeśli fala mitów i faktów na temat forexu, przepływająca ostatnio przez nasze media, ma oczyścić atmosferę związaną z tego typu inwestowaniem, to być może wyjdzie to wszystkim na korzyść.
Gorzej niestety jeśli mity i stereotypy pochodzą z ust albo piór ludzi, którzy na swoich wizytówkach przedstawiają się jako specjaliści od tego czy owego. Tak właśnie było w przypadku poniżej cytowanego artykułu z drukowanej wersji Dziennika Gazety Prawnej, którym niemal zachłysnąłem się przy porannej kawie. I który odszukałem w internecie by zapytać o opinie innych praktyków inwestowania:
http://forsal.pl/artykuly/669088,jak_grac_na_rynku_forex_rzucac_moneta_albo_nie_grac.html
Oto bowiem czytam, że autorami tego dzieła są pan Rafał Jaros – prezes Instytutu Nauk Społeczno-Ekonomicznych oraz pan Piotr Krajewski – adiunkt w Instytucie Ekonomii Uniwersytetu Łódzkiego. Po dwukrotnej lekturze nie mogę znaleźć odpowiedzi na podstawowe pytanie: w jakim celu obaj naukowcy poddali się publicznej kompromitacji pisząc to co napisali? Zrozumiem bowiem, że nie każdy teoretyk musi być zaraz specjalistą od praktycznej spekulacji, ale czy zwalnia to od logiki myślenia?
Pierwsze zdanie rzuca o ścianę: giełda przypomina grę losową. Zostawiam je uczcie intelektualnej prezesa GPW, który od lat próbuje uświadamiać naród, że gra to się w piłkę albo na skrzypcach. Ciąg dalszy dotyczy jednak już tylko zasadniczo analizy forexu, to więc jedynie drobiazg, mnie jednak od razu ustawił do pozostałej części pasjonującej treści.
Dla mnie prawdziwy majstersztyk kryje się w tej tezie:
„Jeśli więc połowa graczy zastanawia się 10 godzin dziennie i przekłada się to na najtrafniejsze decyzje, to druga połowa graczy, która zastanawia się „tylko” 2 godziny dziennie, musi mieć straty. Lepiej więc grać losowo, niż zastanawiać się 2 godziny dziennie.”
Gdyby trafność decyzji opierała się na funkcji długości potrzebnego czasu do namysłu to gdzie zakwalifikować roboty, które decyzje podejmują w ułamku sekundy, i jakimi mistrzami byliby ci, którzy nad analizę każdej decyzji poświęcają kilka dni, choć z pewnością forexowego Kliczkę pobijemy już po 15 godzinnym maratonie myślowym, skoro 10 godzin daje miażdżącą przewagę. Tym bardziej, że kilka linijek dalej czytamy „Oczywiście najlepiej być tymi zawodowcami, lepszymi od pozostałych. Dlatego tak popularne są różnorodne analizy finansowe.” Skąd więc finałowe przekonanie, że indywidualny gracz nie ma szans stać się Kliczką forexu ???!!!
Albo to:
„Z badań empirycznych wynika zresztą, że na giełdzie przypadek decyduje praktycznie o wszystkim i nawet najlepsi analitycy nie są w stanie systematycznie osiągać lepszych wyników niż pozostali”.
Zżera mnie ciekawość co do owych badań empirycznych, nic bardziej dziś nie pragnę niż zanurzyć się w ich treści. Ale kto mi wyjaśni dlaczego najlepsi analitycy nie są w stanie zyskiwać więcej niż pozostali ???!!! Kim są owi tajemniczy pozostali, że biją na łeb wszystkich Kliczków walutowych?
Ja wiem, rozumiem, że autorzy próbują wskazać Polakom miejsce w szeregu, pokazać, że żyją w kraju żywiącym się herezjami i jedyne na co zasługują, by nie tracić czasu, to rzut monetą. Panowie z wysokości katedry mogą nawet nie wiedzieć, że na sukces w transakcji składa się nie tylko decyzja o zajęciu jakiejś pozycji, ale przede wszystkim zarządzanie wielkością pozycji, kapitałem i ryzykiem, których nie da się rozstrzygnąć za pomocą losowych wyborów. Czy nie powinniśmy czasem wskazać im zasadnicze błędy wnioskowania w stosownej polemice? W końcu to oni będą edukować kolejne pokolenia, i zanosi się na to, że odbędzie się to w duchu niemożliwości, fałszywej logiki i degrengolady myśleniowej.
