Lubię mojego równolatka – wiceministra finansów Jacka Kapicę. Żeby była jasność, nie znam go osobiście, mówię wyłącznie na podstawie doniesień prasowych. Jest mi tym bliższy, że urodziliśmy się niemal w tym samym czasie. Dlaczego zwracam uwagę na datę urodzenia pana Jacka. Ano, obaj niemal połowę naszego życia spędziliśmy w ustroju, w którym rząd sprawowali ci, którzy wiedzieli o wiele lepiej co jest lepsze dla innych. Stąd na rządy i rządzących mówiło się „władza”, a ci skrupulatnie z tej władzy korzystali. Władza oczywiście rozciągała się na każdy obszar życia – i publiczny, i prywatny, no bo przecież obywatel jest głupi i nieodpowiedzialny.
Różnica jest taka, że niegdyś obywatel mógł zagrozić ustrojowi i go obalić, a dziś biedny zagraża samemu sobie więc trzeba go chronić. Wiceminister Jacek (pozwolę sobię na tę poufałość) również chce o nas dbać. Oto podczas mojego niedawnego urlopu czytam sobie doniesienia prasowe i wywiad, w którym wiceminister wyjaśnia meandry ustawy hazardowej:
„Celem wprowadzenia w życie ustawy hazardowej było m.in. ograniczenie dostępu do tzw. ulicznego hazardu, najbardziej szkodliwego, szczególnie dla osób młodych oraz ograniczenie szarej strefy. […] Naszym zadaniem jest egzekucja prawa, z czego skutecznie się wywiązujemy poprzez konsekwentne eliminowanie patologii z rynku gier, zarówno nielegalnych automatów, jak i nielegalnych turniejów pokera.
[…]
Warto wspomnieć tu o danych dotyczących uzależnień od hazardu. Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób zaliczyła „patologiczny hazard” do rangi osobnego zaburzenia psychicznego. Dane NFZ wskazują na wzrost liczby osób uzależnionych od hazardu, którym towarzyszy wzrost wydatków na ich leczenie. Tylko do września 2009 roku wydatki na leczenie osób uzależnionych od hazardu wzrosły o około 80 proc. w stosunku do poprzedniego roku. To uzasadnia przyjęte rozwiązania reformy rynku gier.”
Piękne, prawda. Powołujemy się na ogólne statystyki dotyczące uzależnień, co więcej wiceminister Kapica przytacza jeszcze Międzynarodową Klasyfikację Chorób i mówi, że zaliczyła ona patologiczny hazard, do rangi osobnego zaburzenia psychicznego. Faktycznie patologiczny hazard zaliczany jest do tej klasyfikacji, obok np. otępienia w chorobie Alzheimera, zespołu po wstrząśnieniu mózgu, różnego rodzaju schizofrenii, depresji, transseksualizmu, zespołu Aspergera, zaburzeń aktywności i uwagi oraz wielu, wielu innych.
Ciekawi mnie więc, czego wiceminister chciałby zabronić, żeby uchronić ludzi przed depresją lub schizofrenią?
Ja też nie jestem pewien, czy nie jestem przestępcą ponieważ z moim synem grywałem czasem w ruletkę (taką dla dzieci). N A P I E N I Ą D Z E. Tak gramy na pieniądze. W pokera też nam się zdarzało, ale jakoś mniej go interesował.
Mam nadzieje, że zapał regulacyjny nie dopadnie nikogo z władzy i nie wystąpi o uchylenie mi praw rodzicielskich, ale ja chciałem tylko mojego starszego syna nauczyć matematyki, podejmowania decyzji, szacowania prawdopodobieństwa.
Choć gdyby przyszło co do czego może wystąpię o azyl polityczny w USA. W Nowym Jorku w jednej ze szkół (http://schools.nyc.gov/SchoolPortals/01/M292/default.htm) istnieje klub, którego nazwę pozwolę sobie zacytować w oryginale: Mathematic Operations, Psychology & Philosophy Through Tournament Card Play club. Krótko mówiąc młodzież rżnie w pokera.
Ale jakoś władz amerykańskich to nie niepokoi. Co więcej szef Krajowej Rady do Problemów z Uzależnieniami Keith Whyte, tak mówi na temat działalności szkoły „wydaje mi się, że dla większości dzieciaków, to bardzo dobre zajęcia, dzięki którym mogą nauczyć się wspaniałych rzeczy, ale wiąże się to z pewnymi kosztami. Około 4-6% dzieci uzależnia się od hazardu, a często wiąże się to z innymi ryzykownyki zachowaniami, jak np. zażywaniem narkotyków. […] Nie uważamy, że takie działania powinny być zakazane, ale należy je wykorzystywać odpowiedzialnie i równocześnie uczyć o problemach związanych z hazardem i uzależnieniami”.
Swoją drogą chciałbym zapytać Jacka Kapicę, czy częściej widuje dzieciaki, które rżną w pokera na kasę, czy może dzieciaki, które trudno jest oderwać od gier komputerowych? Bo może jednak uzależnienie ma wiele innych wymiarów. Tylko nie wiem, czy sposobem na rozwiązanie tego problemu jest zakaz sprzedaży gier komputerowych, a no i oczywiście używania Facebooka.
Poker oczywiście może prowadzić do uzależnienia. Podobnie jak tysiące innych rzeczy,w tym inwestowanie/spekulacja/gra na giełdzie (o zgrozo, tu też się to robi na pieniądze). Ale odpowiednio wykorzystany, może uczyć myślenia. Więc może chodzi o zakazanie myślenia. Sam już nie wiem. Gdyby to był poprzedni ustrój, właśnie tak bym pomyślał, że takie są intencje „władzy”
Źródła:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Jacek_Kapica
http://www.rp.pl/artykul/736044.html
http://www.afektywna.pl/klasyfikacja-icd-10/
http://online.wsj.com/article/SB10001424052702303552104577440322161000842.html?mod=e2tw
