Bardzo dużo szumu (reklamy?) zrobili blogerzy bossy wokół funduszu sygnowanego przez Krzysztofa Rybińskiego. Nie ukrywam, że z szacunkiem podchodzę do rozmachu medialnego, któremu poddała się blogosfera. Wygląda na to, że mamy Polsce pierwszy fundusz, który wykorzystał środowiskowe zainteresowanie do samonapędzającej się promocji i już za to należą się oklaski.
W sumie, chyba nawet Towarzystwo, pod którego skrzydłami rozwija się produkt, życzy sobie sukcesu połowicznego – czyli subskrypcji, ale już nie do końca wyniku. Dla oczekujących oceny pomysłu na starcie notki napiszę, że widzę w nim przepis na piękną katastrofę i świetną okazję do stracenia pieniędzy. Dodam tylko, że do końca 2014 roku naprawdę aktywni gracze wyciągną z rynku 50 procent zarówno na spadkach, jak i na wzrostach euro, więc dla spekulanta cały ten szum wokół funduszu jest zwyczajnie letni.
Ilość założeń, które przyjęto na starcie jest tak ogromna, iż nie wiadomo, od czego zacząć krytykę. Jak dla mnie najciekawsze jest założenie, iż w sytuacji upadku Włoch i „run on banks” w Polsce przeżyje samo towarzystwo Opera, które w oceanie paniki oprze się masowej likwidacji udziałów w funduszach. Powiedziałbym, że dziś klienci mają w pamięci bliską przeszłość, w której spadało na giełdach wszystko i to niezależnie od tego, czy zarządzający był gwiazdą dekady, czy utracjuszem roku. Ta pamięć w sytuacji kryzysu nie pozwoli zostawić pieniędzy na rynku.
To, co najbardziej zaciekawiło mnie w tym funduszu, to poziom skomplikowania sobie życia przy jednoczesnej ślepocie na fakty. Proste przypomnienie roku 2008 pokazuje, że w czasie masowego wycofywania się kapitału z ryzyka królem na rynku jest dolar i japoński jen. Dlatego, jak ktoś chce zabezpieczyć się przez Armagedonem, to powinien zamienić część swoich zasobów na dolary i jeny w kantorze czy banku i znaleźć dobre miejsce na ich ukrycie w domu bez przesadnego afiszowania się tym faktem.
Przypomnijmy, iż w drugiej połowie roku 2008 pary USD/PLN i JPY/PLN umocniły się o blisko 100 procent w sześć miesięcy. Powiedziałbym, że to całkiem godny szacunku zysk z piękną premią w postaci fizycznego posiadania walut, które mogą być potrzebne, gdyby zaczęły upadać banki w Polsce. Kolejny plus, to fakt, iż przy braku końca świata dolary czy jeny nie powinny tracić szczególnie na tle innych walut. Przy operacji nie trzeba płacić za zarządzanie i czytać później przeprosin od zarządzających za to, że „kometa nie trafiła w ziemię, jak tego oczekiwaliśmy”.
Ktoś powie, iż tym razem może być inaczej i wcale dolar nie będzie królem. Problem w tym, że nawet dzisiaj dostajemy dowody na to, że dolar pozostanie królem – zwłaszcza w regionach świata, które są prowincją. A Polska jest prowincją. Tylko w ostatnim czasie pojawiły się informacje, iż w sytuacji kryzysowej dolar jest najbardziej pożądanym aktywem. W Iranie popyt na amerykańską walutę jest dziś tak duży, iż władze rozważają nawet wprowadzenie kary śmierci dla spekulantów a dokładniej dla osób, które w Polsce znamy pod pojęciem cinkciarzy. W Argentynie, która boryka się z inflacją, kontrole graniczne używają psów do poszukiwania nielegalnie wywożonych dolarów przez granicę. W takich przykładach inwestor indywidualny powinien szukać wskazówek.
Siląc się na porównanie uwzględniające szacunek dla wiedzy i doświadczenia Krzysztofa Rybińskiego oraz szefostwa Opery powiedziałbym, że są idealnym przykładem aktualności miejskiej legendy o inżynierach, którzy poświęcają energię na badania i rozwój projektu długopisu działającego w warunkach braku grawitacji, zamiast sięgnąć po ołówek. Podsumowując, jeśli zakładacie Państwo kolejną falę megakryzysu, to zwyczajnie kupcie sobie kilka paczek dolarów i skoncentrujcie energię na dobrym ich ukryciu poza systemem finansowym a naiwnym zostawcie obietnicę, że w sytuacji upadku świata będą zdolni wypłacić wam wasze pieniądze.
