Obiecywałem również pokazanie roli subiektywności w na wskroś obiektywnym tradingu legendarnego zespołu ‘Żółwi’ (The Turtles).
Zakładam, że większość czytelników zna detale owego giełdowego eksperymentu sprzed ćwierć wieku więc tylko celem odświeżenia pamięci: Dwóch wybornych traderów w Chicago selekcjonuje tuzin ochotników spomiędzy tysiąca innych, którzy odpowiedzieli na prasowe ogłoszenia, a następnie w ciągu 2 tygodni uczy ich utworzonych przez siebie, precyzyjnych zasad tradingu na kontraktach terminowych, wyposażając jednocześnie w niezbędną do tego celu gotówkę (ok. 1 miliona $ na głowę). Rok później kolejna grupa zostaje przysposobiona do identycznego celu w przeciągu już tylko tygodnia. Obie odwdzięczają się dziesiątkami milionów $$$ zysków przez 4 kolejne lata z okładem.
Mamy tu do czynienia z kilkoma elementami charakterystycznymi dla obiektywnej A.T. (OAT), które wspominałem na początku tej mini serii: precyzyjne, niepodlegające interpretacjom zasady inwestowania, możliwość ich weryfikacji, kontroli, usprawnienia (wnioskowanie) oraz replikacji. Okazało się jednak, że użycie tych samych zasad przez każdego z „Żółwi” wygenerowało bardzo różnorodne końcowe wyniki. Za Michaelem Covelem i jego książką „The complete Turtle trader” podaję statystyki niektórych z nich (ROR czyli procent przyrostu zysku w poszczególnych latach, ujemne saldo ujęte w nawias):
Liz Cheval
1984 – (- 20,98) %
1985 – 51,65 %
1986 – 134,68 %
1987 – 178,02 %
Mike Carr
1984 – 24,09 %
1985 – 45,78%
1986 – 77,98 %
1987 – 49,06 %
Mike Cavallo
1984 – (-14,5 %)
1985 – 100,72 %
1986 – 33,62 %
1987 – 111,25 %
Jim DiMaria
1985 – 71,12 %
1986 – 131,68 %
1987 – 96,74 %
Stig Osgaard
1984 – 20,03 %
1985 – 296,56 %
1986 – 108,21 %
1987 – 87,77 %
Tom Shanks
1985 – 18,10 %
1986 – 169,53 %
1987 – 146,49 %
Jerry Parker
1984 – (-10,04 %)
1985 – 128,87 %
1986 – 124,74 %
1987 – 36,76 %
Jeff Gordon
1984 – 31,74 %
1985 – 82,05 %
1986 – 50,85 %
1987 – 11,94 %
Rozrzut pomiędzy nimi w poszczególnych latach sięgał dziesiątków procent. Skąd takie rozbieżności?
Tajemnica kryje się w tym to, że obiektywne reguły gry zostały w tym eksperymencie w pewnym sensie „subiektywnie” potraktowane przez poszczególnych użytkowników, w dwojaki sposób:
1/ Ograniczenia systemowe
– wszyscy z nich mieli możliwość wyboru jednego lub więcej rynków (z ponad 20-stu, poza metalami i zbożami), warunek był jeden – rynek musiał być tradowany bez utraty ciągłości czyli kolejne transakcje nie powinny być pomijane; to ostatnie to niestety nagminny grzech inwestorów systemowych lub po prostu stosujących obiektywną A.T. – w ten sposób OAT staje się niepostrzeżenie SAT…
– istniał limit wielkości i ilości pozycji, sterowany m.in. korelacjami pomiędzy rynkami; ponieważ nie wiadomo, który rynek przyniesie zyski w najbliższym czasie trzeba było nieco instynktownie wybierać poszczególne rodzaje kontraktów i co za tym szło – wielkość zakładów
– w zasadzie dostali do dyspozycji system transakcyjny jednego rodzaju, oparty o tzw. „Donchian Channel” ale za to w 2 wersjach do wyboru: albo wybicie z maksimum/minimum 20 dni (stop: albo wybicie odwrotne z 10 dni albo dwukrotna zmienność) albo wybicie z 55 dni (stop: albo wybicie odwrotne z 20 dni albo dwukrotna zmienność); prawdopodobnie o wyborze decydowało w pewnej mierze dopasowanie mentalne (cierpliwość, impulsywność, doświadczenie), istotny składnik sukcesu
– oprócz wymienionych stopów dopuszczano jeszcze jeden specjalny, tzw. ‘whipsaw stop’, który dość mocno ograniczał trafność – plasowano go o pół zmienności od poziomu wejścia, ale po jego odpaleniu pozwalano im wejść ponownie na pozycję jeśli kursy wracały na poziom pierwotnego wybicia; tu również o wyborze zadecydowała zapewne psychologia
Od przybytku czasem głowa boli, takich „interpretacyjnych” problemów jak wyżej nie mają na szczęcie traderzy dysponujący jedną, solidną strategią. Mój przepis na wiele strategii jest zawsze ten sam – starać się używać wszystkich równorzędnie aby wygładzić wyniki.
2/ Ograniczenia personalne
Bibliografie przytaczają inne, poza powyższymi (systemowymi), powody rozrzutu wyników, zależne najczęściej od błędów i uznaniowości ‘Żółwi’. Związane były (szczególnie w pierwszym roku) z pomijaniem transakcji, obawami przed stratą (szczególnie przy dużej zmienności), „zagadywaniem” sygnałów (tzw. second guessing) czy banalnym zniechęceniem emocjonalnym pod wpływem niesnasek w zespole czy obsunięć kapitału.
To tylko niektóre czynniki powodujące, że gdy tylko próbujemy działać intuicyjnie nasz obiektywny trading zamienia się czasem w uciekającą spod kontroli bestię.
I przy tym wszystkim można naprawdę podziwiać siłę wycyzelowanej, żółwiowej strategii. Nie zniszczyły jej, jak widać po wynikach,ani uznaniowe wybory ani nadmierne, jak się okazało pod koniec, ryzyko. Fakt, że rynki były wówczas inne, łatwiejsze w opinii wielu. Być może popularność subiektywności jest dziś po części znakiem nowych czasów i trudniejszych rynków.
—*Kat*—

