Po blisko miesiącu zwyżek na rynek złota zawitała korekta. Starczył lepszy od oczekiwań raport Departamentu Pracy, by gracze rzucili się do wyprzedawania wszystkiego, co nominowane w dolarze. Oczywistą przyczyną jest wzrost oczekiwań rynku na podwyżkę stóp procentowych w USA. Jak zwykle w takich momentach teorii na temat tego, co będzie jest równie dużo, jak komentatorów, ale dla mnie ciekawsze jest jednak coś innego – stałe posługiwanie się pewnym sloganem rynkowym na temat złota, które w ostatnich kilkunastu miesiącach słabo wytrzymywało konfrontację z rynkową rzeczywistością.
Przypomnijmy sobie: kiedy upadał bank Lehman Brothers, to wszyscy chcieli mieć dolary a nie złoto i cena uncji pomaszerowała na południe zatrzymując się blisko 30 procent poniżej wykreślonego w fazie hossy szczytu w okolicach 1030 dolarów. Analogiczna sytuacja miała miejsce w chwili pojawienia się informacji, iż fatamorganę pod nazwą Dubaj owiewa gorący, kredytowy samum. Nikt wówczas nie chciał mieć złota czy ropy, tylko starego zmęczonego drukowaniem i pożyczkami rządu dolara. Takich przykładów w ostatnim roku było znacznie więcej. Co ważniejsze, skorelowanie złota z rynkami akcji spowodowało, iż kruszec przez wielu uważany za łagodzący zmienność w portfelu, był właściwie tożsamy z umieszczeniem w nim ryzykownych papierów.
Mimo tego prasa i media branżowe z uporem maniaków powtarzały nam, iż inwestorzy kupują złoto, w czasach niepewności posługując się z równym uporem pojęciem bezpiecznej przystani. Wszystko to, w świecie, w którym od roku inwestycje na rynku złota nie miały już właściwie nic wspólnego z bezpieczną przystanią a były w prosty sposób powiązane z akceptacją dla ryzyka. Jej miernikiem była siła lub słabość amerykańskiej waluty a nie jakieś iluzoryczne zagrożenia. Korelacja rynków surowcowych z rynkami akcji była tak duża, iż w krótkookresowej spekulacji nie było znaczącej różnicy w tym, czy kupiło się akcje, ropę, czy choćby złoto. Należało kupować wszystko, co ma trend wzrostowy i daje potencjalnie większy zysk od rekordowo taniego kredytu.
Oczywiście przez rynek złota przelewały się w tym czasie konkurencyjne teorie, z których moją ulubioną była ta, w której złoto należało kupować w obawie przed deflacją lub w obawie przed inflacją. Tylko ktoś wyjątkowo zaślepiony blaskiem złota mógł nie dostrzegać tych sprzeczności na rynku, w którym nie było sygnałów wskazujących na inflacyjne przyspieszenie. Niestety, na wzrostowym rynku jest tak, iż wszyscy mogą mieć rację, więc łatwo było upewnić się w przekonaniach o własnej słuszności, kiedy cena kreśli nowe maksima. Ilość pewnych swego inwestorów jest wprost proporcjonalna do siły trendu.
Na podstawie obserwacji zachowania rynku w ostatnim roku odważę się postawić tezę, iż złoto będzie potrzebowało czasu, by wrócić na znane od lat miejsce, w którym kupuje się je w obawie przed wybuchem wojny, czy w obliczu jakiejś niepewności. Co ważniejsze, rynek złota może mieć się równie dobrze, gdy inne segmenty rynkowego pejzażu będę podpowiadały, iż gospodarka światowa będzie wychodziła z recesji szybciej niż wszyscy sądzili. Wówczas łatwo będzie wrócić do teorii wielkiej inflacji, która zdawała się być tuż za rogiem lub powrotu zapotrzebowania na złoto ze strony azjatyckich konsumentów. To nic, że fakty będą mijały się z rzeczywistością, wszak od czasów Hegla wiemy, że w momencie konfliktu pomiędzy teorią a faktami, to problem mają fakty. Jedno jest pewne – nowych teorii nie braknie.
