Czytelnicy blogów bossy nie podzielili mojego rozczarowania spadkiem dziennej zmienności.
W nielicznych komentarzach wyczułem też brak zainteresowania tematem. Problem w tym, iż niska zmienność a ściślej niezbyt wysoka, to naprawdę tylko jeden z elementów, który czyni rynek mało atrakcyjnym dla inwestorów, spekulantów czy zwyczajnie dla spółek. Rekapitulując punkt widzenia na zmienność powtórzę, iż rynek, na którym nie ma wystarczającej zmienności staje się nieatrakcyjny dla graczy operujących w krótkiej perspektywie, popularnie nazywanych spekulantami. Wraz ze spadkiem obecności spekulantów spada również wielkość obrotu i kapitalizacja a to wiąże się już bezpośrednio z kolejnym problemem, jakim jest niska płynność.
Jednym z elementów, który akcje czyni godną klasą aktywów jest ich płynność. Giełdy właśnie dlatego działają coraz dłużej, iż siłą notowanych na nich aktywów jest możliwość szybkiego upłynnienia zamrożonych środków. Atrakcyjność szybkiego spieniężenia akcji jest tym, co odróżnia je od np. nieruchomości czy dzieł sztuki, które sprzedaje się tygodniami, miesiącami a czasem latami. W takim kontekście zadaniem organizującego rynek jest dbanie o to, żeby giełdy były dostępne dla inwestorów w przewidywalnym i powtarzalnym cyklu np. poniedziałek-piątek. Nie bez powodu ostatnie zamknięcie giełd w Nowym Jorku na dwa dni wywołało falę pytań, czy w świecie zdominowanym przez nowe technologie nie można mieć alternatywnego systemu handlu.
Częścią tego procesu jest również obowiązek dbania o przyzwoity poziom obrotów, wzrost liczby notowanych instrumentów i stale wysoką płynność. Dlatego nigdy nie rozumiałem głosów, które zwalczały szybko rotujący kapitał spekulacyjny. Można spekulantów nie szanować, ale trzeba doceniać w nich elementy, które podtrzymują system, jako taki. Z edukacyjnego obowiązku odnotuję, że spekulanci są też elementem, który na rynkach pozwala przenieść część ryzyk, ale to już temat na osobną notkę. Dla bieżącej tezy ważne jest, iż rynek powinien dbać również o spekulantów, bo w swojej masie czynią jakąś giełdę zwyczajnie płynną. Odwołując się do metafory z medycyny można powiedzieć, że trzeba dbać o dobre ciśnienie – za wysokie jest szkodliwe, ale zbyt niskie prowadzi do komy.
Ostatnim elementem, który wiąże się z płynnością jest tzw. głębokość rynku. Na giełdach, którym brakuje głębokości – czyli są płytkie – na plan pierwszy wybijają się skokowe przesunięcia cen. Jednak to nie różnego rodzaju „cudofixingi” są największym zmartwieniem inwestorów instytucjonalnych. Problem dla dużego podmiotu jest to, czy może wejść i wyjść na rynek sporym kapitałem bez nadmiernego rzucania się w oczy i czy będzie mógł wejść i wyjść z rynku bez skokowego przesunięcia ceny. Obrazowo rzecz ujmując, jak ktoś chce zarobić 10 procent na akcjach X, to nie może kupić spółki, którą jego zlecenie sprzedaży przesunie o powiedzmy 3 procent lub – w sytuacji awaryjnej – zje cały zysk.
Między innymi z powyższych powodów uznałem, iż zasadnym jest pytanie, jak żyć przy spadającej zmienności. Spadek pulsu rynku, to tylko symptom spadającego zainteresowania inwestorów giełdami, jako takimi. Problem w tym, iż po zakończeniu kryzysu do GPW może zostać przypięta łatka miejsca, które przez kilka lat było atrakcyjnym rynkiem wschodzącym ale nigdy nie stanie rynkiem w pełni rozwiniętym. Znów wrócą żarty, że za kilka lat większość polskich blue chipów przeniesie się do Londynu. Najwyraźniej już nie pamiętamy postulatów środowiska, żeby na GPW wprowadzić indeks WIG5, bo reszta spółek nie była wystarczająco duża. Dlatego właśnie uważam, że wokół niskiej zmienności powinno być więcej szumu i należy zastanowić się, czy rynek nie potrzebuje jakiegoś wsparcia w postaci np. okresowego zmniejszenia opodatkowania dywidend.
Zwyczajnie, przegapienie momentu, w którym mały rynek zaczyna usychać może oznaczać, iż nigdy nie wróci do zdrowia. Giełdy, wbrew śpiewowi części krytyków ożywionych kryzysem 2008 roku, są elementem stabilizującym spółki a aktywa na nich notowane wydają się trwale wbudowane np. w systemy emerytalne. Tętniące życiem parkiety czynią obrót gospodarczy bardziej czytelnym a poddanie sile rynkowej wyceny często wychodzi dobrze samym spółkom. Metaforycznie ujmując, kurs zachowuje się, jak kanarek w kopalni, który pada zanim ludzie zatrują się gazem. Wreszcie bez silnej giełdy spółki zostaną poddane monopolowi zdobywania kapitałów przez emisje obligacji czy kredyty bankowe a wypadki takie, jak afery z opcjami będą zamiatane pod dywan. Słowem, trzeba dbać o ruch w tej stajni Augiasza, bo bez niej świat może być znacznie gorszy.
