O co chodzi- mniej więcej wiadomo. Jedziemy po wszystkim byle z sensem i bez obrażania.
Temat na dziś :
Wiele miejsca zajęły na naszych blogach dyskusje o funduszu Eurogeddon. Chyba zbyt wiele, ale przecież o to chodziło jego twórcy. Jednak mam wrażenie, że nasi Czytelnicy zaangażowali się w te dyskusje ze zgoła innych powodów. Proponuję kilka wniosków i podsumowań, niech ta sprawa stanie się pewnego rodzaju elementem edukacji.
Dlaczego tyle rozmawiamy o tymże funduszu w gronie było nie było specjalistów od giełdy? Z prostego powodu – wszyscy czujemy, że próbuje nam się wcisnąć bubel, wmówić cuda na kiju, zaproponować „nową” jakość pod płaszczykiem niewiarygodności, do tego w ramach funduszu, który sam deklaruje swoją niekompetencję. Słyszymy zgrzyt i słusznie włączają nam się sygnały alarmowe.
Dawno nie widziałem marketingu funduszowego opartego na arogancji, negacji czy wręcz impertynencji. Pieniądze lubią bezpieczeństwo i zaufanie, czyli wszystko to czego prof. Rybiński nie zaoferował. Nie wiem czy kogoś z nas przekonał, ale zapewne chętni i tak się znajdą.
Patrząc na hipotetyczny profil wypłaty sądzę, że to jest fundusz krótkoterminowy, nastawiony na jedno zdarzenie – szybkie skasowanie zysku w razie krachu. Profesor sądzi, że szturm na banki nastąpi w dojrzałej fazie owego krachu i wygodnym pretekstem będzie wówczas zamknięcie pozycji i przeniesienie pieniędzy do BGK. Nic w tym złego. Utrzymywanie pozycji aż do wydobycia się rynków z kłopotów nie byłoby opłacalne ani dla funduszu ani dla klientów. Gdyby jednak te pozycje zostały przetrzymane wówczas nieprawdą jest, że zarobią klienci – można wskazać spore obszary hipotetycznej krzywej kapitału, gdzie zarobi tylko fundusz.
Czy bankructwo Grecji lub Włoch będzie rzeczywiście tragedią dla rynków? Wśród blogerów uważamy, że wręcz przeciwnie. Solidarności i pompowania w jej imię miliardów chcą w zasadzie głównie politycy. Nawet jeśli to dalekowzroczne, szlachetne i ekonomicznie uzasadnione to inwestorzy i miliony obywateli UE mają wręcz przeciwne zdanie, wierząc, że to utopione pieniądze, które mogłby zostać użyte w lepszym celu. Zbankrutowane kraje muszą sobie poradzić i poradzą bez UE, tak samo jak UE przetrwa bez nich. Bankructwo Grecji jest już w zasadzie zdyskontowane i może wręcz wywołać wzrosty a nie krach.
Niewiadomych jest dużo więcej niż deklaruje profesor. Nie ma żadnej pewności, że w razie totalnego chaosu rynki finansowe zachowają się tak jak można tego oczekiwać czyli wszystkie zyski będą miały pokrycie, że w ogóle zostaną wypłacone, że przetrwają brokerzy, rynki, że uda się bez problemu wycofać w pełni kapitał. Potencjalnie duży zysk, bo jest on możliwy, jest obudowany sporym ryzykiem. Trzeba pamiętać, że na długich nielewarowanych pozycjach można stracić co najwyżej 100% kapitału, na krótkich – nawet setki procent.
Ukrywanie lewara, szczegółów taktyki, informacji nie buduje żadnych mostów i w obecnej erze wygląda raczej groteskowo niż szacownie.
Mam wrażenie , że doszliśmy do miejsca, w którym liczy się bardziej racja niż zysk. Jeśli się uda i z jednym i drugim, co jest niewykluczone, to profesor może zdobyć sporą reputację. Nie znam jednak przypadków zarządzajacych, którzy w ten sposób mogliby dłużej egzystować na rynku. Inwestorzy podziwiają celebrytów, ale zaufanie i pieniądze pokładają raczej w wyważonych, niekontrowersyjnych, wzbudzających zaufanie i nie robiących show.
Kat
