Na rynku kilka dni wstecz, to zamierzchła przeszłość, ale przy okazji wystąpienia szefa Fed pojawił się standardowy zestaw rynkowych zachowań, który zasługuje przynajmniej na notkę na blogu.
Stali czytelnicy blogów bossy zapewne wyczuli mój sceptycyzm do dziwnego napięcia na giełdach, jakie pojawiło się przed wystąpieniem szefa Rezerwy Federalnej w Jackson Hole, ale nie to jest ważne. W skrócie rzecz przypominając w komentarzach giełdowych przewijała się masa tez, iż odbicie po sierpniowych spadkach, w jakiś dziwny sposób miało swoją genezę w przekonaniu o nadciągającym programie pomocy gospodarce.
Specyficzny giełdocentryzm (nie wiem, czy istnieje takie słowo, ale może kiedyś wejdzie do słownika) w umysłach analityków i komentatorów, nie pozwalał przyjąć do wiadomości tezy, że na koniec sierpnia niewiele wskazywało na potrzebę nowego programu pomocowego. Kiedy już szef Fed rzucił na rynek swoje ogólniki, przez media przelała się fala opinii, które koncentrowały się na wyjaśnieniach, dlaczego giełdy nie spadły, skoro nowego programu pomocy nie ma. Przecież rosły właśnie dlatego!
Z masy całości wynotowałem sobie jedno dość standardowe, które wyglądało mniej więcej tak: Inwestorzy czekali na fajerwerki, ale ich nie zobaczyli. Rzucili okiem na treść przemówienia Bernankego, nie znaleźli nowego programu skupu obligacji i rzucili się do sprzedawania akcji. Po kilku minutach, gdy dokładniej przeczytali dokument, uznali, że amerykański bank centralny wkrótce może przystąpić do akcji. Być może ogłosi to we wrześniu. Inwestorzy z jeszcze większym zapałem zaczęli kupować akcje.
Im dłużej czytam to wyjaśnienie, tym większy podziw u mnie wzbudza. W tej poetyce (rzucili się, wejście do akcji, zapał) każdy ruch rynku ma swoją logikę, każda fala wyjaśnienie w psychice inwestorów. Jest w nim dynamika zawodów sportowych i uniesienie godne finału ważnej imprezy. Biorę jednak poprawkę, iż wypowiedź autora była bardziej zniuansowana a dziennikarz i redaktor wykonujący swoją pracę dołożyli kompresję i klasyczną dla mediów dawkę krwi, potu i łez, bez których – jak mniemam – tekst trafiłby do kosza, jako zbyt chłodny, by zainteresować czytelnika.
Tu dochodzimy do punktu zdziczenia dziennikarstwa i komentatorstwa giełdowego, które coraz bardziej skupia się na przyciąganiu uwagi a nie wyjaśnianiu zawiłości rynków. Dziś w mediach nie może pojawić się analityk i komentator, który nie wie, co będzie działo się na rynku. Jeśli nawet ktoś odważy się powiedzieć, że przy jakichś warunkach trudno o prognozę, to dziennikarz zmusi interlokutora do tezy budowanej ad-hoc, albo zwyczajnie zadzwoni do konkurencji, która nie będzie miała wątpliwości i rzuci swoją quasi-prognozę między jedną a drugą filiżanką kawy.
Niestety specyficzny splot szybkości mediów oraz marketingu branży finansowej powoduje, że osoby szanujące odbiorców treści i ostrożnie szastające prognozami oraz wyjaśnieniami wypadają z wyścigu o uwagę. W efekcie, komentuje się wszystko i wszędzie nie dbając o to, by nie popadać w śmieszność. Wypowiedzi zniuansowane i pełne wątpliwości oraz piętnujące śmieszność niektórych opinii lądują w koszyku pod nazwą jęki frustrata, który czegoś komuś zazdrości. Niestety, owa gorączka staje się już zauważalna nawet dla polityków, którzy wykorzystują medialne „analizy” do wyśmiewania branży, jako całości, jakże celną metaforą: analitycy cierpią na ADHD.
Chciałbym zakończyć notkę, jakimś optymistycznym akcentem, ale na myśl przychodzi mi tylko cytat z Isaaca Asimova, który napisał kiedyś zdanie: Weź pod lupę, jakikolwiek przykład z pseudonauki a znajdziesz tam kocyk do przykrycia strachów, smoczek do wyciszenia lęków i maminą spódniczkę, której można się przytrzymać. Co my my dajemy w zamian? Wątpliwości i niebezpieczeństwa!
Jakoś gorzko koresponduje to z blogami bossy.
