Po zamieszaniu na rynkach – które w branżowym slangu nazywamy skokiem zmienności – pojawiły się pytania, czy świat stanął na progu nowej recesji. Osobiście należę do obozu, który skłania się do tezy, iż recesji nie będzie i właśnie dlatego trudno mówić o końcu hossy, której najlepszym gwarantem zawsze była kondycja gospodarki. Piątkowe dane z rynku w pracy w USA – zwłaszcza stopa bezrobocia, która pierwszy raz od 2008 roku ma szansę spaść poniżej progu 5 procent – są dobrą okazją do spojrzenia na zmienną w kontekście zachowania S&P500.
Na początek dodajmy jednak zastrzeżenie, iż dwie bessy z ostatnich lat, to próbka zbyt mała do budowania poważnych hipotez. Każda bessa i hossa miały innych charakter i miejsce w innym kontekście. Nie zmienia to jednak faktu, iż proste nałożenie wykresu indeksy S&P500 na wykres stopy bezrobocia (skala zachowana tylko dla stopy bezrobocia, ale chodzi nam tylko o momenty przesileń) pokazuje dwa fakty. Pierwszy – mało zaskakujący dla obserwatorów rynków akcji – S&P500 kreślił dno bessy zanim rynek pracy kończył fazę wzrostu stopy bezrobocia. Drugi – ważniejszy w obecnej fazie – rynki akcji nie kończyły hossy zanim stopa bezrobocia nie znalazła się fazie stabilizacji na niskim poziomie. Pomimo oczywistości, iż dane z rynku pracy są uznawane w ekonomii za wskaźniki pokazujące z opóźnieniem kondycję gospodarki, akcje nie wyprzedzały bessą wzrostu stopy bezrobocia. Można mnożyć odpowiedzi dlaczego tak się działo, ale nie można pomijać tego faktu, gdy próbuje się odpowiadać na pytanie, czy to już koniec hossy. Przy okazji odnotujmy, iż bezrobocie na poziomie 5 procent w USA to właściwie poziom pełnego zatrudnienia, w którym pracę znajdują wszyscy, którzy chcą pracować.
