Blogi bossy nabrały dynamiki, w której notki i spory same w sobie stają się bazą do kolejnych treści. Nazwałbym to sukcesem. Ostatnio trafiły się aż dwa tematy, do których pozwolę sobie odnieść się z pewną dawką żartu, ale też zrozumienia, dlaczego pewne treści mogą wzbudzać nieco emocji.
Pierwszy elementem jest jakże piękny i klasyczny spór pomiędzy Piechurem a Lesserwisserem o jeden z układów technicznych, w którym dyskutanci biorą pod lupę to, czy na rysuneczku X beleczka jest tu czy tam i czy beleczka Y położona tu a nie tam radykalnie zmienia przyszłość rynku Z. Przepraszam za pewne strywializowanie sporu, ale za każdy razem, jak widzę dyskusję o dzieleniu świecy na czworo, to przypomina mi się jeden ze zrozpaczonych odbiorców analiz, który wykrzyczał kiedyś na spotkaniu z analitykiem pytanie (wersja złagodzona) – czy do kurki nędzy moglibyście rysować te linie dokładniej? Nauczony doświadczeniem odpowiadania na takie pytania ratowałem zmieszanego kolegę-analityka tezą, iż szkoła otwocka zaleca rysować linie po dołkach a falenicka po konsolidacjach, gdy falenicko-otwocko-sceptyczna po obu. Pytający nie był chyba zadowolony z odpowiedzi, bo stwierdził, że to nie ma sensu. Nie dodawałem, że sens na wykresie jest pochodną jego działalności poznawczej i tylko on może uczynić wykres obiektywnie użytecznym czyniąc z niego narzędzie skuteczne dla siebie samego.
Doprawdy, kiedy widzę tak radykalnie przywiązanie do podręcznikowych definicji formacji zastanawiam się, czy racji nie mają ci, którzy chichotem reagują na ludzi mówiących z głębokim zacięciem o układach technicznych na wykresach, których obiektywna użyteczność jest sporem akademików od lat. Nie popełnię dużego błędu jeśli powiem, że badania pozwalają na tezę, iż największą siłą jakichś formacji jest to, czy większość rynku uwierzy w ich wymowę. Inaczej mówiąc siła analizy technicznej leży w samospełniającej się przepowiedni. W tym sensie nie ma znaczenia to, czy wzbudzająca ostatnio tyle emocji formacja odwróconej głowy z ramionami a wykresie indeksu blue chipów jest podręcznikowa, czy potwierdzona obrotem – ważne jest, czy większość spoglądających na wykres zagra zgodnie z podręcznikowym zaleceniem, czy nie. Jeśli zagra, to -RGR okaże się -RGR-em niezależnie od tego, czy wypełniła definicję zapisaną przez kogoś-kiedyś. Tak więc szanowni komcionauci, nie dziwcie się, czasami postawie nieco bardziej doświadczonych graczy, którzy pytani o to, co robić odsyłają do… Przeminęło z wiatrem.
Owe kogoś-kiedyś to osobny problem w analizie technicznej. Przerzucanie się cytatami z przeszłości jest o tyle ciekawe, iż pokazuje korzenie dziedziny. Naprawdę jeśli chodzi o analizę techniczną liczy się ledwie kilka książek z dalekiej przeszłości lub kilka dziś już klasycznych podręczników lub leksykonów. Każda kolejna książka jest właściwie przypisem do jakieś książki z przeszłości, które zdefiniowały pola zainteresowań analizujących wykresy i ukształtowały słownik, jakim posługuje się większość patrzących na wykres. Przez analogię można powiedzieć, tak jak cała zachodnia filozofia jest tylko przypisem do Platona i Arystotelesa, tak całe półki książek z analizy technicznej są przypisami do kilkunastu tez z przeszłości, które funkcjonowały na rynku w jakiejś mniej lub bardziej uporządkowanej postaci. Bez wątpienia porządkującymi byli np. Magee, Murphy, Pring czy Morris, ale czy byli autorami? Myślę, że wątpię, więc żaden z tych Panów nie będzie miał nigdy decydującego głosu o tym, czy beleczka X na wykresie Y znaczy Z.
Miałem jeszcze odnieść się do notki Trystero o wiarygodności i kompetencjach, ale zrobiło się już za dużo treści, więc może o tym w kolejnym odcinku. Na koniec proponuję naszym czytelnikom zabawę, w której wypiorą wykresy z tej całej narośli, które nazywa się formacjami, dniami przesileń, trendów i poetyckich nazw. W ramach zabawy spróbujcie zapomnieć o tym, co przeczytaliście w książkach lub sieci o analizowaniu wykresów i każdy układ na wykresie spróbujcie filtrować tylko i wyłącznie pytaniem co jest grane? Możliwe odpowiedzi muszą sprowadzać się do dwóch stanów – grana może być tylko konsolidacja lub wybicie. Niech na wykresie nie dzieje się nic innego. Niech będą tylko konsolidacje i wybicia z konsolidacji. Niech potencjalne działania na rynku – oczywiście papierowe, bo nie sądzę, żebyście uwierzyli w metodę na słowo – zostaną sprowadzone do reakcji na konsolidacje i wybicia. Dla zachęty, ale też w odniesieniu do Platona i Arystotelesa, sponsorujących dzisiejszą notkę, przygotowałem Państwu motywującą grafikę (niech Rafael mi wybaczy!), którą możecie powiesić sobie na ścianie. Kiedy zakałapućkacie się w pytaniach, niech starożytni służą wam pomocą!
