Trafia się dobra okazja by zajrzeć do biblioteczki i wyciągnąć może nie najnowszą, ale ostatnią książkę Johna Murphy’ego.
Ucząc się Analizy Technicznej lata temu dużo bardziej przypadł mi do gustu opasły tom Edwardsa i Magee p.t. „Technical Analysis”, choć ta pozycja skupia się wyłącznie na klasycznej analizie trendów i formacji, nie doczekała się o ile wiem polskiego wydania. Jednak pierwsza w moim życiu była oczywiście „biblia” Murphy’ego „Analiza techniczna rynków finansowych”, znacznie szersze kompedium wiedzy o narzędziach A.T. Z sentymentalnego względu i z szacunku dla autora (za popularyzację tego rodzaju wiedzy) będę oszczędny w minorowych ocenach jego dzieła sprzed bodajże 2 lat:
The Visual Investor: How to Spot Market Trends (np. w Amazon)
(Inwestor wizualny: Jak wykrywać trendy rynku)
Po raz pierwszy używa w niej zwrotu „ANALIZA WIZUALNA” zamiast dotychczasowego „Analiza Techniczna”. Jak tłumaczy – bardziej oddaje to rodzaj działań, które podejmuje inwestor. Rzeczywiście bowiem za pomocą oka i ręki (lub komputera) analizuje on wykresy pod względem optycznym, wizualnym, tak zwany z angielska „charting” (czyli dosłownie: „wykresowanie”), traktując wykresy jako rysunki a nie ciągi liczb. Natomiast wyjaśnienie mówiące we wstępie o tym, że słowo „techniczny” kojarzy się ludziom z czymś bardziej abstrakcyjnym, mnie nie przekonuje. Ale potrafię zrozumieć, że wizualizacja może się wiązać z czymś miłym i przyjemnym w dobie powrotu ludzkości po tysiącach lat do pisma obrazkowego podczas gdy słowo „technika” odrzuca swym chłodem potencjalnych adeptów. To chyba też po części wyjaśnia w jakim celu książka powstała (jednak jestem złośliwy ;)).
I chociaż autor zauważa zmiany w świecie i wskazuje na skomputeryzowanie współczesnych techników, a nawet przywołuje back testing (test strategii na danych hisorycznych) to ciąg dalszy jest taki sam jak kiedyś – uczta dla konsumentów subiektywnej A.T. (SAT).
W zasadzie książka w połowie składa się z połączenia najprostszych elementów wziętych z jego „Analizy Technicznej rynków finansowych” (2 formacje, średnia, 2 wskaźniki i wsparcia/opory) oraz „Międzyrynkowej analizy technicznej”, opisującej zależności pomiędzy rynkami akcji, obligacji i towarów a także analizę sektorów. Nic nowego. W zasadzie świeższą porcją wiedzy obdarowuje czytelnika w drugiej części książki, i to policzę mu na plus, wskazując jak w podobny sposób użyć tych technicznych narzędzi do spekulowania na funduszach inwestycyjnych (w zasadzie wykresach ich jednostek) oraz ETF-ach. Nie jest to pewnie zaskoczeniem dla zaawansowanych inwestorów, tam można równie dobrze użyć systemów mechanicznych jak i każdego innego rodzaju systematycznej analizy decyzyjnej. Co ciekawe, Murphy w tym miejscu sugeruje sięgnięcie do fundamentów czyli na przykład bazy wiedzy o funduszach prowadzonej przez serwis (doskonały zresztą) Morningstar. Trzeba jednak pamiętać o poślizgach cenowych/czasowych przy nabywaniu i umarzaniu jednostek (przy okazji – czy są już u nas fundusze, które dokonują tych konwersji po cenie z dnia zlecenia?).
To jeszcze przez chwilę i delikatnie o tym czego nie ma. Choć wiem, że wielu czytelnikom to nie przeszkadza, mnie to razi: niemal nic o ryzyku, żadnych statystyk, przemilczane w większości stopy. Jednym słowem festiwal milczących obietnic, ma być łatwo, miło i przyjemnie. To równoznaczne z łzami, potem i stratami potencjalnych chętnych do użycia tej wiedzy w tak podany im sposób. Cóż, wiedza kosztuje. Nie napiszę „don’t try it at home” (nie próbuj tego w domu; tylko na swoją odpowiedzialność), raczej ostrzegę: nie próbuj tego na realnym rachunku bez kilku lat treningu.
—Kat—
