„Daję słowo, zatem ja już przeszło czterdzieści lat mówię prozą, nie mając o tym żadnego pojęcia! Jestem panu najszczerzej obowiązany, żeś mnie pouczył.” Molier, Mieszczanin szlachcicem
Żeby sprzedać coś starego, bardzo często wystarczy zaledwie zmiana opakowania – na nowe, bardziej nowoczesne, modne, pasujące do obecnych trendów. Ta zasada w analizie wykresów, czyli w uproszczeniu analizie technicznej działa chyba od zawsze. Pamiętam, jak lata temu czytując książki Toma DeMarka podśmiewałem się, że właściwie wystarczy do dowolnego istniejącego i znanego już wskaźnika, dodać jakiś mnożnik, który właściwie niczego nie zmienia i nazwać wskaźnik swoimi inicjałami, albo nazwiskiem. To nie dotyczyło oczywiście tylko wymienionego autora, ale również wielu innych. Przy czym moda ta opanowała również część naszych autorów. Niestety chyba nie były to rewolucyjne rozwiązania, bo żadnego z nazwisk nie zapamiętałem, a specjalnie nie będę schodził do piwnicy, żeby podać parę przykładów.
Od wielu miesięcy coraz częściej napotykam na mądrze brzmiące sformułowanie „Price Action”. I tak się zastanawiam, czy naprawdę trzeba nadawać jakiś „nowy” wymiar zwykłej ocenie tego co dzieje się na wykresach. Wychodzi na to, że podobnie jak pan Jourdain ze sztuki Moliera, nie wiedziałem, że szukając pewnych „kompozycji”©* na wykresach stosuję owo magiczne Price Action.
Widać analiza wykresu, analiza cen brzmi zbyt banalnie, żeby zasłużyć na bycie ODDZIELNĄ, niesłychanie WAŻNĄ metodą. Zresztą czytając różnego rodzaju wypowiedzi, odnoszę wrażenie, że jak ktoś mówi, że stosuje PA, to trochę tak jakby był w jakimś wyższym kręgu wtajemniczenia.
Przeglądam różne blogi wyznawców Price Action, widzę opisy formacji „schody cenowe”, formacja „wiadra”, „kontynuacji trendu Price Action”. Moja nauczycielka biologii zawsze powtarzała, żeby nie mieszać w nazewnictwie języka. Albo mówimy euglena viridis, albo klejnotka zielona. Nigdy euglena zielona. Widać nie dotyczy to kontynuacji trendu Price Action.
Sporo ostatnio na blogach bossowych wpisów o literaturze dotyczącej rynków. Więc wszystkim młodym inwestorom, porażonym prostotą i magocznością zwrotu Price Action polecę pozycję z 1948 roku – Technical Analysis of Stock Trends, Roberta Edwardsa i Johna Magee. Mogą być zaskoczeni, gdy zobaczą podobne diagramy do tych, które stosują w książce sprzed pół wieku, tylko formacja wiadra będzie nazywała się zwykłym prostokątem.A ponieważ książka obu autorów nie wyszła po polsku, niech sięgną do Pringa, Murphy’ego, żeby sprawdzić czy przypadkiem nie ma zgrabniejszych określeń w rodzimym języku. No chyba, że trafiliśmy na wyznawcę setapów. Wtedy niestety nic na to nie można poradzić.
*właśnie pisząc te słowa pomyślałem sobie, że wszyscy znają formacje, czasem używa się „kształty” na wykresach, ale o kompozycjach nie słyszałem. Więc jakby co to ja, ja to wymyśliłem.
