Nie widzę żadnych komentarzy ani krwawych polemik do poprzedniego wpisu, traktującego o wnioskowaniu z linii kapitału (equity) prawdopodobieństwa przeżycia strategii w przyszłości. Domniemywam więc, że zgadzamy się jednomyślnie co do postawionych tam tez i sugestii lub też, i wolę ten wariant, nikt z ekstremalnymi obsunięciami kapitału nie musi walczyć. Mimo to rozwińmy temat w kierunku wartości progowej bólu, który może się pojawić w przypadku ciągu nadprogramowych strat.
Nie podlega kwestii, że aby nie wyzerować rachunku przeznaczonego do tradingu jedną strategią, należy przed rozpoczęciem realnych transakcji:
A/ ustalić bezpieczną wielkość pozycji
B/ wyznaczyć dopuszczalny ?poziom bólu” czyli barierę ewentualnego, nowego maxDD
Oba działania są ze sobą ściśle powiązane. Jeśli próg bólu ustalimy sobie na 2-krotność maksymalnego obsunięcia w testach na danych historycznych (2 x maxDD testowe) to z oczywistych względów owo ?maxDD testowe’ nie może wynieść więcej niż 50% (bo 2x 50%=100%). Bezpieczniej założyć maksymalnie 35%, wówczas nasz próg w realnej grze wyniósłby 2×35%=70%. To i tak sporo biorąc po uwagę aspekt psychologiczny i wymogi kapitałowe pod depozyty. Dopuśćmy jednak owe 35% i w tym momencie nie pozostaje nic innego jak przyjąć w testach taką wielkość pozycji, która ciąg stratnych transakcji na danych historycznych zakończy właśnie na takim poziomie. Większość systemów, które w życiu testowałem i stosowałem, przekroczyła w realu maksymalne obsunięcie z back-testów (testów wstecz czyli na danych z przeszłości) stąd wiem jak istotne jest nie forsowanie equity i maxDD podczas procesu tzw. optisizingu czyli optymalizowania (optymalnego uzyskania) wielkości pozycji w testach.
Co robić jednak, jeśli pomimo wszystkich opisanych w poprzednim wpisie zabiegów, nasze maxDD dosięga w trakcie spekulowania żywą gotówką założony próg bólu czyli w naszej wersji 2x maxDD testowe? Najprostsza z porad – odcinamy strategię od gotówki. Nie na zawsze, dajemy jej szansę czyli czekamy aż krzywa kapitału ponownie wynurzy się ponad próg 2x maxDD. Nie ma oczywiście żadnej gwarancji, że po powrocie ponad niego znów nie wpadnie poniżej, ale o ile system nadal się nie zużył, takie wynurzenie powinno nastąpić (może nawet dwu-, trzykrotnie) i wznieść equity, najlepiej na nowe rekordy.
Istnieją również dużo bardziej wyrafinowane techniki radzenia sobie z krzywą kapitału i to nie tylko na etapie największego zanurzenia ale każdego innego drawdownu. Najtrafniej opisał to jak do tej pory (wg mojej wiedzy) Mike Bryant, twórca komercyjnych systemów MinMax i MinMax II (oba do tradingu na danych intraday), twórca software do celu analizy strategii mechanicznych i popularyzator wiedzy w tych tematach. W swoim serwisie internetowym wydaje co jakiś czas, niestety coraz rzadziej, newslettery z praktycznymi poradami jak uzyskać stabilność systemu i trikami usprawniającymi zyskowność, niespotykanymi w literaturze tematu. Anglojęzycznym czytelnikom polecam uważną lekturę newslettera „Equity Curve Trading Techniques„. Pozostałym przybliżę i skomentuję zaprezentowaną tam metodologię.
Na pierwszym z zamieszczonych tam wykresów pokazana jest equity systemu na kontrakty na indeks mini Russell 2000 (czerwona linia). Pokazuje ona zmiany kapitału powstałe przy zastosowaniu mechanicznego systemu, którego autorem jest Joe Krutsinger, a opartego na nieco tuningowanym wybiciu z kanału cenowego z X okresów, który wielokrotnie prezentowałem we wcześniejszych wpisach. Wielkość pozycji to za każdym razem 1 kontrakt. Linia granatowa jest zwykłą 30-sto dniową średnią uzyskaną z linii equity. Coraz więcej programów do A.T. umożliwia wstawienie tego rodzaju średniej nie na sam wykres instrumentu ale jego pochodne – w tym wypadku właśnie na equity.
Sedno pomysłu polega na odfiltrowaniu tych stratnych transakcji, które chadzają w seriach, powodując okresowe zjazdy wielkości kapitału. O ile więc dochodzi do sytuacji gdy equity przecina od góry swoją średnią – odpuszczamy kolejne transakcje do czasu, aż czerwona linia equity przetnie ponownie średnią ale tym razem od dołu. Pomysł bardzo logiczny i w opisywanym wypadku poprawił o ok. 20% zyskowność, zmniejszył maxDD z 30% do 17% a także zredukował liczbę transakcji o 29%. Wykres nr. 2 na wspomnianej stronie internetowej pokazuje rezultat tego filtrowania. Jedna uwaga – proszę zauważyć i wziąć pod uwagę w testach, że średnia na rysunku nr. 2 jest liczona od equity powstałej po opuszczonych transakcjach. Tymczasem zasadniejszym wydaje się być wzięcie pod uwagę raczej średniej oryginalnej czyli owej z rysunku nr. 1 a więc takiej jak gdyby wszystkie transakcje hipotetycznie się odbyły. To dlatego, że equity bez transakcji robi się płaska a jej średnia jeszcze bardziej i w rezultacie mogą przecinać się dużo częściej.
Podoba mi się natomiast dużo bardziej pewna modyfikacja owej techniki. Mianowicie zamiast odpuszczać transakcje – zmniejszamy ich wielkość. To jest mocno uzasadnione jednym szczególnie ważnym powodem, którego Bryant nie wymienia. Otóż o ile strata jednorazowa w każdej transakcji jest limitowana (np. do 2% posiadanego kapitału) o tyle zysk limitów już nie posiada i może jednorazowo sięgnąć dwucyfrowych wielkości. Ponieważ taka supertransakcja może pojawić się w każdym momencie to znając złośliwość losu często możemy być świadkami, że przydarza się ona właśnie na samym dnie obsunięcia, gdy nasze zniechęcenie sięga zenitu. Aby temu zaradzić Mike proponuje przy zejściu equity poniżej swojej średniej zmniejszyć standardową wielkość pozycji np. o 20%, i o taki sam rząd wielkości zwiększyć ją przy wybiciu powrotnym ponad średnią. Wykres nr. 3 pokazuje kapitał przed tym zabiegiem – proszę zwrócić uwagę że teraz do gry autor użył zmiennej wielkości pozycji – ryzyko wynosi 2% aktualnej wielkości dostępnych środków. Wykres nr. 4 to już wynik opisywanej metody filtrowania wielkości pozycji w zależności od tego po której stronie średniej jest equity. Zyskowność wzrosła o 50% bez zmiany maxDD.
Bryant nie opisuje słabych stron tej metody. Podpowiem więc krótko – każdy kto próbował strategii opartych na średniej wie, że sygnały bywają opóźnione albo jest ich spora ilość gdy na wykresie zasadniczym, z którego uzyskujemy średnią, ruch jest niewielki a przecięć fałszywych stosunkowo więcej. Nie przesądza to jednak, jak widać po wynikach, o braku efektywności choć trzeba sobie uświadomić, że w tych obliczeniach Mike również dokonywał optymalizacji i że dużo rzetelniejsze byłyby wyniki testów na danych nie pokazanych już na tych wykresach. Ale zachęcam każdego do samodzielnego sprawdzenia takiej techniki lub jej ulepszenia. W zasadzie na krzywej kapitału możemy dokonać wszelkich operacji z arsenału klasycznej A.T. choć proste jak zwykle bywa najpiękniejsze 🙂
–* Kathay *–
